Translate

Magnum Opus Η Μυθολογία, Magnum Opus Το Έργο, Magnum Opus Ο Χριστιανισμός

Monday, 3 October 2016

2. Ο ΤΡΙΠΛΟΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ

Καθώς εξελίσσεται η επιστήμη με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, το λογικό θα ήταν να αναθεωρούσαμε και να εμπεδώναμε με τον ίδιο ρυθμό την νέα γνώση. Αυτό βέβαια δεν γίνεται. Μερικά μυαλά δεν θέλουν να προσαρμοστούν στο καινούριο. Για παράδειγμα στις Ηνωμένες πολιτείες (σε ένα από τα μέρη του κόσμου που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να προσαρμόζονται πιο γρήγορα) σε κάποιες πολιτείες απαγορεύουν να διδάσκεται η θεωρεία της εξέλιξης των ειδών, που στην επιστημονική κοινότητα θεωρείται εδώ και πολλά χρόνια κλασική γνώση. Τι είναι αυτό που μας κάνει να αρνούμαστε το προφανές; Για την περίπτωση που αναφέραμε πιο πάνω, αλλά και σε πολλές άλλες περιπτώσεις φταίει η θρησκεία και ο «Θεός». Η κάθε θρησκεία και ο κάθε Θεός που πιστεύουν ανά τον κόσμο. «Και όμως γυρίζει». Σήμερα βέβαια όλοι ξέρουμε ότι η γη γυρίζει αλλά κάποια χρόνια πίσω αυτό ήταν αμάρτημα και προσβολή προς τον Θεό - τουλάχιστον αυτό πίστευαν κάποιοι «φωτισμένοι» ιερείς – που μας είχαν ακόμα πείσει, μετρώντας τα χρόνια που έζησαν πρόσωπα της παλαιάς διαθήκης, ότι η αρχή του κόσμου είχε συμβεί γύρω στο 4000 π.Χ.
Εμείς από εδώ θα τονίσουμε κάποια καινούρια γνώση που έχει περάσει σχεδόν απαρατήρητη, αλλά και παλαιές γνώσεις που περνούσαν απαρατήρητες ή ακόμα και γνώσεις που απαγορεύονταν να δοθούν στο «κοινό άνθρωπο», και σαν αρχή θα καταπιαστούμε με το πρόβλημα του «Θεού». Άλλαξε τίποτα με την πρόοδο της επιστήμης όσο αφορά την πίστη μας για τον Θεό; Στο μυαλό μας τίποτα απολύτως. Κι όμως, τα τελευταία χρόνια έχει τρέξει πολύ νερό στο αυλάκι. Πρώτα απ΄ όλα τώρα όταν λέμε «Θεό» ξέρουμε τι εννοούμε.
Σε αντίθεση με αυτό που πιστεύαμε ανέκαθεν, ότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, έχουμε ακράδαντα στοιχεία πως στην πραγματικότητα συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Ο άνθρωπος δημιούργησε τον Θεό. Δεν εννοούμε φυσικά πως ο άνθρωπος έφτιαξε πηλό και φύσηξε πνοή ζωής στο κατασκεύασμα του και δημιούργησε τον Θεό, αλλά ότι ο Θεός με τα χαρακτηριστικά που έχει σε κάθε θρησκεία είναι αποκλειστικά γέννημα και θρέμμα της φαντασίας του μυαλού του[1].
Σήμερα ξέρουμε με σχετική ακρίβεια ποιος είναι αυτός ο «Θεός», σε ποιο μέρος βρίσκεται, τι δουλειά κάνει και ακόμα, το πιο παράξενο απ΄ όλα,  ποια είναι τα ελαττώματα του.
Δεν υπάρχει σε κάποια εξωτική διάσταση και δεν είναι πανταχού παρών στο σύμπαν. Είναι όμως τριαδικός, όπως οι κατά τριάδες γεννημένοι Θεοί της αρχαίας Ελλάδος[2] ή ο τριαδικός Θεός των χριστιανών και ζει μέσα μας, και συγκεκριμένα στο κεφάλι μας. Είναι ο τριπλός εγκέφαλος μας. 

Ο ΤΡΙΠΛΟΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ

Ένας από τους πρώτους που είδε την σχέση του εγκέφαλου με τον Θεό[3] ήταν και ο μεγάλος Καρλ Γιουνγκ[4]. Ο θεοσοφιστής Καρλ Γιουνγκ, ήξερε πολύ καλά τον γνωστικισμό και τις θεωρίες του και μαζί με τον ομοϊδεάτη και φίλο του Καρλ Κερένυι, έβαλαν την βάση για την σύγχρονη ψυχολογία και την μυθολογία αντίστοιχα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά.
Λίγοι άνθρωποι της γενιάς μου ξέρουν ότι ο άνθρωπος δεν έχει μόνο ένα εγκέφαλο αλλά τρεις. Για τους εγκεφάλους λοιπόν του ανθρώπου θα αφήσουμε να μιλήσει oΑλέξανδρος Σταυρόπουλος με το βραβευμένο  με  χρυσό βραβείο ακαδημίας Αθηνών δίτομο έργο του , «Η ζωή σε επίπεδο μορίων-Ίδε ο άνθρωπος»[5].

Εικόνα 1 Οι τρεις εγκέφαλοι

 «Πρόκειται ουσιαστικά για τρεις εγκεφάλους μέσα σε έναν. Παλαιότερος απ’ αυτούς δείχνει να είναι ο εγκέφαλος τύπου ερπετού, ο ερπετόμορφος. Ο δεύτερος, ο παλαιοθηλαστικός, κληρονομήθηκε από τα μαστοφόρα. Οι δύο αυτοί περιλαμβάνουν και τα τμήματα των ενστίκτων και των συγκινήσεων, που περιγράφονται ως «μεταιχμιακό σύστημα» ή «ρινεγκέφαλος». Ο τρίτος, ο νεοθηλαστικός[6], ο φλοιός δηλαδή, είναι το τμήμα που έκανε τον άνθρωπο, τον συγκεκριμένο γνωστικό άνθρωπο. Καθένας από τους τρεις εγκεφάλους έχει τη δική του ποιότητα εξυπνάδας, την ιδιαίτερη μνήμη του. Παρόλο που και οι τρεις διασυνδέονται στενά μεταξύ τους και έχουν αλληλεξάρτηση, έχει αποδειχτεί ότι είναι δυνατόν να εργάζονται και ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον.  Ο εσωτερικός εγκέφαλος, που διατηρεί τον πρωτόγονο χημισμό των παλαιό-ζωικών μορφών (πρόκειται για το εσωτερικό τμήμα του εγκεφάλου, το ερπετόμορφο και το παλαιοθηλαστικό), ρυθμίζει τις πρωτόγονες δραστηριότητες, που βασίζονται στα ένστικτα και στ’ ανακλαστικά. Ο ερπετόμορφος, ιδιαίτερα, φαίνεται να ευθύνεται –όπως διαπίστωσε ο MacLean- για την επιλογή του τόπου διαμονής, το κυνήγι, επίθεση στο θύμα, φυγή μπροστά  σ’ έναν επικίνδυνο εχθρό, την κατασκευή της φωλιάς, την υπεράσπιση των νεογνών. Ακόμα συσχετίζεται με τη μιμητική συμπεριφορά και την αναγνώριση των σημάτων, που βοηθάνε στην επιβίωση του είδους. Το ραβδόμορφο τμήμα  αυτού του χώρου του εγκεφάλου ρυθμίζει  την κίνηση. Για παράδειγμα, η βλάβη  στο σημείο αυτό προκαλεί τα συμπτώματα της ασθένειας του Πάρκινσον. Ανάμεσα στον ερπετόμορφο και τον εξωτερικό φλοιό βρίσκεται ο παλαιοθηλαστικός, ο συναισθηματικός εγκέφαλος, που χαρακτηρίζεται και ως «ρινεγκέφαλος», λόγω της σύνδεσής του, κατά τα στάδια της εξέλιξης, με τον οσφρητικό βολβό που βρίσκεται κοντά. Οι δραστηριότητες του μεταιχμιακού συστήματος απεικονίζονται καλύτερα κατά την περιγραφή των επιληπτικών κρίσεων. Μια επιληπτική κρίση δημιουργείται από πρόκληση στιγμιαίων και έντονων ηλεκτρικών δραστηριοτήτων των νευρικών κυττάρων σε μια περιορισμένη περιοχή ή σ’ ολόκληρο τον εγκέφαλο. Σε αντίθεση με τις επιληπτικές κρίσεις, που έχουν σχέση με το φλοιό, η επιληψία  του μεταιχμιακού χαρακτηρίζεται συνήθως από εξωπραγματικές αισθήσεις, όπως απώλεια της προσωπικότητας.                                                                                                       Σ’ αυτά τα περίεργα συναισθήματα προστίθενται συνήθως και σπλαχνικές ανωμαλίες, όπως ναυτία, ταχυπαλμία, απορύθμιση της γεύσης, της όσφρησης και της όρασης. Συνεπάγονται ακόμα μια κινητικότητα από χειρονομίες ή αυτόματες πράξεις συντονισμένες, αλλά χωρίς κανένα συσχετισμό με το περιβάλλον. Στο είδος αυτό των επιληπτικών κρίσεων, στην ηλεκτρική θύελλα που συγκλονίζει τον παλαιοεγκέφαλο, φαίνεται ότι ο γνωστικός νεοεγκέφαλος, ο φλοιός, δεν συμμετέχει. Αυτή η παρατήρηση οδήγησε τον MacLean να μιλάει για σχιζοφυσιολογία του μεταιχμιακού συστήματος και του γνωστικού φλοιού, ο οποίος είναι δυνατόν να δημιουργεί συγκρούσεις ανάμεσα σ’ αυτό που «γνωρίζει» ο νεοεγκέφαλος μας και σ’ αυτό που «αισθάνεται» ο παλαιοεγκέφαλος μας.
Ο εσωτερικός εγκέφαλος, που διατηρεί τον πρωτόγονο χημισμό των παλαιοζωικών μορφών (πρόκειται για το εσωτερικό τμήμα του εγκεφάλου, το ερπετόμορφο και το παλαιοθηλαστικό) ρυθμίζει τις πρωτόγονες δραστηριότητες, που βασίζονται στα ένστικτα και στ’ ανακλαστικά. Η γεύση, η όσφρηση, η στύση, η εκσπερμάτωση, οι σπλαχνικές αισθήσεις, φαίνεται να ρυθμίζονται επίσης από τον εσωτερικό εγκέφαλο. Στα πρωτόγονα ζώα, το μεσολόβιο σύστημα είναι υπεύθυνο για το σεξ, την πείνα, τη μαχητικότητα, την άμυνα και γενικά τα ένστικτα. (Η κλασική τριάδα συγκινήσεων: πείνα – θυμός – φόβος, ρυθμίζεται από το συμπαθητικό νευρικό σύστημα[7] και την επίδραση των ορμονών των επινεφριδίων). Δεν υπάρχει καμιά μαρτυρία ότι δεν συμβαίνει έτσι και στον άνθρωπο. Αντίθετα, τα ανατομικά και φυσιολογικά δεδομένα το ενισχύουν. Καθετί το ζωντανό, από το καβούρι μέχρι τον άνθρωπο, αντιδρά με τους ίδιους μηχανισμούς, με τις ίδιες χημικές ουσίες στον κίνδυνο, την άμυνα και την επίθεση.  Ο ανθρώπινος νεοεγκέφαλος, πάχους δυόμισι χιλιοστών, όπου συνωστίζονται τριάντα δισεκατομμύρια νευρώνες, στοιβαγμένοι μέσα σε έλικες και μήνιγγες, δείχνει σαν υπέρθεση του παλαιού είναι το τμήμα του εγκεφάλου, που, όπως φαίνεται, έχει σχέση με τη λογική, το στοχασμό».[8]
Στην σελίδα 281 του πρώτου τόμου βρίσκουμε:
-«Η βασική οργάνωση των κύριων αισθήσεων και οι θέσεις στις οποίες αυτές ανταποκρίνονται στον εγκέφαλο, είναι ίδιες σ’ όλα τα θηλαστικά, από τον ποντικό ως τον άνθρωπο».
-«Ο εξελικτικός διαφορισμός ξεκινάει πριν περίπου δεκαπέντε εκατομμύρια χρόνια, περίοδος σχετικά πολύ μικρή, αν συγκριθεί με τα τρεισήμισι δισεκατομμύρια χρόνια εξελικτικής πορείας των έμβιων, όταν τα πρώτα πρωτεύοντα στάθηκαν στα δύο τους πόδια. Ο αυστραλοπίθηκος, για παράδειγμα, που έζησε πριν περίπου τρία με τέσσερα εκατομμύρια χρόνια, είναι δυνατόν να χαρακτηριστεί περισσότερο ως ανθρωποπίθηκος παρά ως πιθηκάνθρωπος. Πάντως, το μυαλό του δεν ήταν μεγαλύτερο από του σημερινού χιμπατζή. Η διαδρομή του αυστραλοπιθήκου προς τον homo erectus, τον homo socio-logicus και τον homos apiens, τον «εχέφρονα άνθρωπο», συνοδεύεται από την εκρηκτική ανάπτυξη του φλοιού, αλλά και του μεγέθους του εγκεφάλου. Ο εγκέφαλος του αρχαίου προγόνου μας, του αυστραλοπιθήκου, είχε όγκο περίπου πεντακοσίων κυβικών εκατοστών έναντι του τριπλάσιου, περίπου, που διέθετε ο homo sapiens (χίλια τετρακόσια έως χίλια πεντακόσια κυβικά εκατοστά). Η εξέλιξη αυτή σημειώθηκε μέσα σε τρία εκατομμύρια χρόνια. Αυτή είναι μία από τις πιο αναπάντεχες ταχύτητες ανάπτυξης, σύμφωνα με τα βιολογικά δεδομένα. (Για να υπάρξει μια σύγκριση, η δημιουργία ενός νέου είδους ζώου σε εκατό χιλιάδες χρόνια ή λιγότερο θεωρείται από τους παλαιοντολόγους ως «αιφνίδια» ή «στιγμιαία» με μέτρο τα βιολογικά εξελικτικά δεδομένα). Αλλά και το σχήμα του κρανίου άλλαξε ριζικά. Από το δολιχοκέφαλο σχήμα του αυστραλοπιθήκου εξελίχθηκε στο βολβώδες σφαιρικό σχήμα του ανθρώπου, που μοιάζει με αερόστατο. Στα τρία όμως αυτά εκατομμύρια χρόνια, πέρασαν περίπου δώδεκα εκατομμύρια γενιές, και η αντίστοιχη αύξηση του ανθρώπινου εγκεφάλου είναι περίπου ένα εκατοστό του κυβικού εκατοστόμετρου (0,01 κυβ. εκατ.) ανά γενιά. Η εξέλιξη αυτή σημειώθηκε μέσα σε τρία εκατομμύρια χρόνια. Αυτή είναι μία από τις πιο αναπάντεχες ταχύτητες ανάπτυξης, σύμφωνα με τα βιολογικά δεδομένα».
-«Αλλά και το σχήμα του κρανίου άλλαξε ριζικά. Από το δολιχοκέφαλο σχήμα του αυστραλοπιθήκου εξελίχθηκε στο βολβώδες σφαιρικό σχήμα του ανθρώπου, που μοιάζει με αερόστατο».

«Δυστυχώς, ο συντονισμός ανάμεσα στον παλαιό και το νέο εγκέφαλο φαίνεται ότι δεν είναι επαρκής.[9]  Η διαδικασία κατά την οποία σχηματίστηκε ο κυρίαρχος νεοφλοιός πάνω στον παμπάλαιο σπλαχνικό ρινεγκέφαλο, η διατήρηση του αρχαίου νευρικού και ορμονικού συστήματος, όλη αυτή η έντονη εξελικτική διαδικασία, μοιάζει πολύ μ’ εκείνη του μαστορέματος. Δεν μοιάζει σε τίποτα με την προσχεδιασμένη εργασία του μηχανικού, που βαδίζει με βάση ένα μελετημένο σχέδιο. Είναι, όπως λέει ο Jacob: «σαν να τοποθετηθεί σε κάρο ένας σύγχρονος κινητήρας με αντιδραστήρα· δεν θα είναι καθόλου περίεργο να συμβούν δυστυχήματα».[10]
Ας συνοψίσουμε λοιπόν αυτά που μας ενδιαφέρουν άμεσα: Σε πείσμα λοιπόν των «καλών χριστιανών» της Αμερικής ο κύριος Σταυρόπουλος και όλοι γενικά οι επιστήμονες της εποχής μας, λένε ότι τα έμβια στον πλανήτη Γαία μετρούν τρεισήμισι δισεκατομμύρια χρόνια εξελικτικής πορείας σε αντίθεση με τα 4000 χρόνια που οι ίδιοι πίστευαν ή και ακόμα πιστεύουν.[11]
Στην εξέλιξη αυτή ο αρχικός εγκέφαλος δεν τροποποιήθηκε αλλά μαζί με αυτόν γεννήθηκαν άλλοι δύο. Οι δύο πρώτοι εγκέφαλοι αν και συνεργάζονται με τον καινούριο (η συνεργασία δεν είναι επαρκής) δεν έχασαν την ανεξαρτησία τους και πολλές φορές λειτουργούν μεμονωμένα έχοντας την δική τους λογική και την δική τους μνήμη. Ο νεότερος εγκέφαλος είναι αυτός που έφερε την λογική στον άνθρωπο. Οι παλαιότεροι εγκέφαλοι βασίζονταν στα ένστικτα. Η διαφορά τους είναι ότι οι παλαιοί εγκέφαλοι «αισθάνονται» (σ.σ. ή προαισθάνονται) ενώ ο νεότερος «γνωρίζει». Ο νεαρός εγκέφαλος εξελίχτηκε πολύ γρήγορα (τρία εκατομμύρια χρόνια) σύμφωνα με τα στάνταρ της βιολογίας, και έτσι υπάρχουν ακόμα ατέλειες. Μια από αυτές είναι και ο μη ικανοποιητικός συντονισμός μεταξύ των τριών εγκεφάλων. Αφού λοιπόν είπαμε ότι κάποιες φορές οι δύο αρχικοί εγκέφαλοι (οι μη γνωστικοί) λειτουργούν αυτόνομα έχοντας και τις δικές τους μνήμες και δεδομένου ότι η ικανότητα τους (η εξυπνάδα τους) αν μη τι άλλο δεν είναι ίδια με αυτή του νεότερου – γνωστικού εγκέφαλου τότε, όπως όλοι καταλαβαίνουμε θα είναι δυνατόν να υπάρξουν και προβλήματα. «Η ανακάλυψη του θανάτου –ο άνθρωπος είναι ίσως το μόνο ον που ξέρει ότι θα πεθάνει– φαίνεται να ξεκινάει από το νεοεγκέφαλο, ενώ η άρνηση και η υποταγή στο θάνατο από τον παλαιό. Αυτή η πάλη ανάμεσα στον παλαιό και το νέο εγκέφαλο, ανάμεσα στο ένστικτο και τη λογική, δημιουργεί τη διχοστασία, τη σχιζοφυσιολογία της ανθρώπινης συμπεριφοράς».[12]
Κάτι άλλο που θα μας απασχολήσει έντονα είναι και η μνήμη (οι μνήμες πιο σωστά) του ανθρώπου. Πάμε να δούμε τι λέει ο κύριος Σταυρόπουλος για την μνήμη.



[1] Ούτε εννοούμε ότι δεν υπάρχει Θεός απλά ότι τα χαρακτηριστικά του Θεού είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα
[2] Μάλιστα πολλοί τριαδικοί θεοί (οι γεννημένοι κατά τριάδες) όπως ο Ζευς - Δίας με τα αδέλφια του Ποσειδώνα και Άδη, είχαν ακριβώς το ίδιο πρόσωπο. Σε πολλά μουσεία όταν δεν υπάρχουν ειδικά διακριτικά οι αρχαιολόγοι δεν μπορούν να αναγνωρίσουν τον Θεό και γράφουν π.χ. άγαλμα του 3ου π.Χ. αιώνα που παριστάνει τον Ποσειδώνα ή τον Δία. Μάλιστα το Άδης είναι αναγραμματισμός του Δία και οι δύο Θεοί αντιπροσωπεύουν αντίθετα πράγματα. Ο μεν Ζευς το φως της ημέρας και μαζί με αυτό και την ζωή – γιατί δεν νοείται ζωή χωρίς το φως- και ο Άδης το σκοτάδι και τον θάνατο. Και για να μην αφήσουμε κενό με τον Ποσειδώνα που είναι μεταξύ των δύο, ο Ποσειδώνας αντιπροσωπεύει το νερό – τα γενετικά υγρά- που είναι και ζωή και θάνατος. Αλλά για όλα αυτά θα επανέλθουμε.
[3] Ο Γιουνγκ βέβαια δεν είδε την σχέση ακριβώς του Θεού με τον εγκέφαλο, αλλά την σχέση του Θεού με την ψυχή. Η ψυχή όμως κατά τον Γιουνγκ, αλλά και όλων των άλλων επιστημόνων από αυτόν και μετά, έχει έδρα τον εγκέφαλο και οι λεγόμενες ψυχικές διεργασίες δεν είναι τίποτα άλλο από εγκεφαλικές διεργασίες.
[4] Κατά τη γνώμη του «η ανάδυση του Δημιουργού από την ενιαία και αδιαφοροποίητη πηγή του πνευματικού κόσμου, μέσω διαδοχικών σταδίων, όπως παρουσιάζεται σε γνωστικούς μύθους, αντιστοιχεί στην ανάδυση του Εγώ». Το Εγώ (ή όπως αλλιώς τον ονομάζουν οι διάφορες σχολές π.χ. υπερεγώ, ανώτερος εαυτός κτλ) βέβαια δεν είναι τίποτα άλλο από τον νεοφλοιό, το νεότερο εγκέφαλο του ανθρώπου.
[5] Εκδόσεις Ιδρύματος Ευγενίδου.
[6] Στη σελίδα 38 λέει ότι ο τρίτος, ο νεοθηλαστικός, αναπτύχθηκε εκρηκτικά
[7] Οι κύριες κατηγορίες του νευρικού συστήματος είναι:
Το εκούσιο (ελεγχόμενο) νευρικό σύστημα, το οποίο ελέγχει τους μυς και μεταφέρει τις αισθήσεις στον εγκέφαλο.
Το αυτόνομο (μη ελεγχόμενο, ακούσιο) νευρικό σύστημα το οποίο παίζει το κεντρικό ρόλο στον έλεγχο της λειτουργίας των εσωτερικών οργάνων του οργανισμού μας.
Το αυτόνομο (το μη ελεγχόμενο) νευρικό σύστημα χωρίζεται σε δύο μέρη: το συμπαθητικό νευρικό σύστημα και το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα. Το συμπαθητικό νευρικό σύστημα ελέγχει αυτό που κάποιες φορές λέγεται άμεση μαχητική αντίδραση (fight or flight response). Η ενεργοποίηση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος ετοιμάζει τον οργανισμό για δράση: κάνει την καρδιά να αυξάνει ρυθμό και τον παλμό να γίνεται ισχυρός, το πρόσωπο γίνεται κόκκινο, οι κόρες των ματιών διαστέλλονται, τα αγγεία του αίματος των οργάνων όπως αυτό των εντέρων συσφίγγουν έτσι ώστε το αίμα εκτρέπεται στους μυς, ενώ γλυκόζη απελευθερώνεται στο ήπαρ (συκώτι)
[8] Η ζωή σε επίπεδο μορίων-Ίδε ο άνθρωπος. Τόμος 1 σελ. 284
[9] Η επισήμανση είναι δική μας
[10] Η ζωή σε επίπεδο μορίων-Ίδε ο άνθρωπος. Τόμος 1 σελ. 39
[11] Κάποιοι από αυτούς τους «καλούς χριστιανούς» κυβερνούν Αμερικανικές πολιτείες αλλά και τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες και το κόσμο ολόκληρο, και το γελοίο είναι ότι κατηγορούν και πολεμούν χώρες με «έλλειψη δημοκρατίας» και θρησκευτικό  φανατισμό. Το άκρον άωτον του φαρισαϊσμού.
[12] Η ζωή σε επίπεδο μορίων-Ίδε ο άνθρωπος. Τόμος 1 σελ. 39

Tuesday, 15 March 2016

24.Ο ΚΡΟΝΟΣ Η ΡΕΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ

Ο ΚΡΟΝΟΣ Η ΡΕΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ

Η Γαία και ο Ουρανός έκαναν πολλά παιδιά που όμως ξεχώριζαν με ένα ιδιαίτερο τρόπο, όλα ανήκαν σε μια ιδιαίτερη ομάδα. Όλες οι ομάδες όμως είχαν κάτι κοινό. Βασίζονταν στον ιερό αριθμό τρία και τα παράγωγα του. Οι Ερινύες ήταν τρεις όπως και οι Κύκλωπες. Τα άκακα πλάσματα οι Εκατόγχειρες ήταν και αυτοί τρεις. Τα αγόρια Τιτάνες έξη όπως και τα Τιτάνισσες, οι Μελίες εννέα, ενώ το σύνολο του αριθμού των Τιτάνων και Τιτανισσών μαζί, ήταν ο ολύμπιος αριθμός δώδεκα. Ο Κρόνος και η αδελφή και σύζυγος του Ρέα φαίνεται πως δεν ξέφυγαν από αυτή τη συνήθεια που ίσως να ήταν και ικανότητα. Στην αρχή έκαναν τρία κορίτσια, την μεγαλύτερη Εστία μετά την Δήμητρα και τελευταία την Ήρα και μετά έκαναν τρία αγόρια τον Άδη τον Ποσειδώνα και το στερνοπούλι τους τον Δία. Τα έξη αυτά παιδιά ήταν οι μισοί κάτοικοι του Ολύμπου. Μόνο και μόνο γιαυτό το λόγο στη Ρέα ήταν που ταίριαζε περισσότερο από όλα τα παιδιά του Ουρανού και της Γαίας το όνομα Μεγάλη Μητέρα ή Μητέρα των θεών. Με τη Ρέα και συγκεκριμένα με το «σπήλαιο» της, συνδέονται δύο πολύ σπουδαία τελετουργικά. Οι μέλισσες ιέρειες (και το μέλι) των ελευσίνιων μυστηρίων, καθώς και η ονομασία της Δήμητρας Μεγάλη Μέλισσα κληρονομήθηκαν από τη Ρέα που έτρεφε στο ιερό «σπήλαιο» που γέννησε τον μικρό Δία μέλισσες για να ταΐζουν το νεογέννητο. Είναι το ίδιο μέλι με το όποιο «μεθούσαν» οι θεοί πριν την ανακάλυψη του «κρασιού». Στο ίδιο σπήλαιο μία φορά τον χρόνο, την γενέθλιο  ημέρα του Διός τότε που αναβλήθηκε το αίμα της Ρέα από την γέννηση, έλαμπε άγιο φως από αυτανάφλεξη φωτιάς.[1] Στο άγιο αυτό «σπήλαιο» δεν μπορούσε να συμβεί «θάνατος». Ένας μύθος μας το επιβεβαιώνει.  Ο Λάιος, ο Κελεός, ο Κέρβερος και ο Αιγώλιος, ήταν τέσσερεις ριψοκίνδυνοι άντρες που προσπάθησαν να μαζέψουν το μέλι της ιερής «σπηλιάς». Για να μην τους τσιμπήσουν οι μέλισσες φόρεσαν χάλκινους θώρακες. Όταν όμως αντίκρισαν το αίμα από την γέννηση του Διός οι θώρακες έπεσαν από το σώμα τους. Ο μύθος λέει πως ο Δίας θα μπορούσε με ένα κεραυνό να τους σκοτώσει αλλά όπως είπαμε πιο πάνω στο ιερό «σπήλαιο» δεν μπορούσε να συμβεί «θάνατος». Για την ιστορία θα πούμε πως ο Δίας μεταμόρφωσε και τους τέσσερεις στα πουλιά που έχουν τα ίδια ονόματα.[2]
Όλες οι ετυμολογήσεις του ονόματος της Ρέας διαχρονικά συγκλίνουν στο ότι το όνομα της σημαίνει ροή και έχουν συνηγορήσει γιαυτό βαριά ονόματα όπως ο Αθανάσιος Σταγειρίτης στην Ωγυγία,[3] οι Ορφικοί[4] που την χαρακτηρίζουν ως «πηγή», ο Ηράκλειτος[5] ο οποίος την ονομάζει μητέρα των τεσσάρων στοιχείων[6] και ο Πλάτων που στο Κρατύλο (402b) που ονομάζει την Ρέα και τον Κρόνο , «ρεύματα». Για τον Κρόνο δεν ξέρουμε αν εννοεί  τη ροή (ρεύμα) του χρόνου ή την ροή του «νερού»[7] αφού ο Κρόνος μπορεί να είναι και τα δύο.[8] Υπάρχει όμως και η νύξη που κάνει ο Κερένυι (ΜτΕ σελ. 88) πως στην ελληνική εκείνη την εποχή Μικρά Ασία η Μεγάλη Μητέρα με τα πολλά ονόματα λεγόταν «Μήτηρ ορεία» δηλαδή «μητέρα βουνό»,[9] αφού ονόματα όπως Βερεκυντία, Δινδυμήνη, και Ιδαία Ρέα δήλωναν οροσειρές. Η διπλή βουνοκορφή (σχηματίζει το V) και η οροσειρά είναι το αντίθετο και συμπληρωματικό του βουνού (φαλλός) δηλαδή (όπως και η σπηλιά) δηλώνει μήτρα. Το ότι το όνομα Ρέα (Ιωνικά ήταν Ρείη ή Ρέη) μπορεί να προέρχεται από το όρος ενισχύεται από το γεγονός πως ήταν και η  θεά της άγριας φύσης (περισσότερο την συναντάμε στα βουνά) και όχι των καλλιεργημένων «αγρών» (μήτρα) με τους οποίους ήταν συνδεδεμένες η μητέρα της Γαία και η κόρη της Δήμητρα. Η Ρέα σαν «Κυρία των (άγριων) Ζώων» στεκόταν πολλές φορές ανάμεσα σε δύο λιοντάρια, ενώ το άρμα της το έσερναν επίσης λιοντάρια.[10]  Σαν θεά της άγριας φύσης και των άγριων ζώων την αποδίδει ο Ομηρικός ύμνος 14 «εις Μητέρα Θεών». «Τη Μητέρα όλων των θεών και όλων των ανθρώπων ύμνησε μου καλλίφωνη μούσα θυγατέρα του μεγάλου Δία, που ο ήχος των κροτάλων και των τυμπάνων και ο ισχυρός θόρυβος των αυλών την ευχαριστεί, καθώς και η κλαγγή των λύκων και των λιονταριών με τα λαμπερά μάτια, τα θορυβώδη βουνά και τα δασωμένα φαράγγια». Η ταύτιση της με το δίδυμο βουνό (οροσειρά) φαίνεται και από τον τόπο κατοικίας της. Στα ορφικά «Αργοναυτικά» σε δύο διαφορετικούς στίχους. «Δίνδυμον αυτίκ’ έπειτα Ρέης έδος εισαναβάντες» (555), που σημαίνει «αμέσως μετά, αφού ανεβείτε στο Δίνδυμο (Δίδυμο), την κατοικία της Ρέας». Η άλλη (628) «Διδύμου άκρης ίκμενον ούρος εφήκε Ρέη λιπαροκρήδεμνος» που σημαίνει «από την κορυφή του Διδύμου όρους, η Ρέα με το λαμπρό κεφαλομάντηλο, άφησε να φθάσει ούριος άνεμος». Από το Δίνδυμο (δίδυμο) βουνό η Ρέα είχε το όνομα Δινδυμήνη ένα από τα ονόματα της που υπονοούσαν δίδυμο βουνό ή οροσειρές. Εμείς κλίνουμε στο να πιστέψουμε ότι το όνομα της έχει προέλθει από το ορεία (βουνίσια) και συν το χρόνο μετατράπηκε σε Ρεία και Ρέα αλλά επειδή το δίδυμο βουνό και η πηγή που ρέει έχουν το ίδιο συμβολικό νόημα (μήτρα) δεν είμαστε κατηγορηματικοί για κανένα. Σημαντικό επίσης είναι να ξέρουμε πως η Ρέα είναι ένα και το αυτό πρόσωπο με την Κυβέλη (mater Cubile) που την παρίσταναν με κυβική πέτρα. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η Ρέα είναι η εξελληνισμένη Κυβέλη όπως επιμένουν να λένε αλλά ακριβώς το αντίθετο. Η Ρέα είναι αρχαιότερη θεά από την Κυβέλη και αυτό φαίνεται από το γεγονός πως ούτε ο Όμηρος αλλά ούτε ο Ησίοδος την μνημονεύουν. Η λατρεία της Ρέας μάλλον ξεκίνησε από την Κρήτη πέρασε από την κυρίως Ελλάδα σε ένα αρχαιοελληνικό φύλο τους Φρύγες που τότε κατοικούσαν στην Θράκη. Αυτοί όταν μετακόμισαν στην Ελληνική Μικρά Ασία στα Κύβελα όρη (όπως βλέπουμε είναι πάντα πάνω σε όρη) μετονομάστηκε Κυβέλη. Ο μύθος λέει ότι αυτή η μετακίνηση έγινε μετά την επικράτηση του Διός και των Ολυμπίων στον Κρόνο.
Είτε λοιπόν είναι διπλό βουνό (ή οροσειρά) είναι πηγή αυτό σημαίνει πως είναι μια αρχέγονη μήτρα. Τη διπλή αυτή ιδιότητα νερό και βουνό μας την ενισχύει ο λεπτολόγος (χωρίς όμως ίχνος γνώσης μυστικισμού) Ρόμπερτ Γκρέιβς. Στον πρώτο τόμο των Ελληνικών Μύθων, στα σχόλια του μύθου «Η εκθρόνιση του Κρόνου» μας λέει πως το όνομα Ποσειδών προέρχεται (και αυτό μάλλον είναι αλήθεια) από το όνομα που είχε η Ρέα στην Κρήτη Ποτίδαια, «η νεροθεά της Ίδης». Και ίσως έχει βάση αυτό που λέει γιατί το αρχικό όνομα του Ποσειδώνος ήταν Ποτιδάς ή Ποτίδας ή και Ποτιδάν ή Ποτίδαν.[11]
Καθαρή εικόνα της Ρέας όσο αναφορά το ποιόν της μας δίνει ο Ορφικός ύμνος 27 «στη Μητέρα των Θεών». «Μητέρα των αθανάτων θεών, τιμημένη απ’ τους θεούς, που πάντα τρέφεις, έλα θεά κυρίαρχη να προσευχηθούμε σε σένα Δέσποινα, αφού ζεύξεις γοργό άρμα με λιοντάρια που σκοτώνουν ταύρους, εσύ που κατέχεις το σκήπτρο του δοξασμένου πόλου, η φημισμένη και σεμνή. Εσύ που κατέχεις τον θρόνο στο κέντρο του κόσμου και γι’ αυτό κατέχεις τη γη και παρέχεις στους ανθρώπους κατάλληλες τροφές. Από σένα γεννήθηκε το γένος των θνητών ανθρώπων και από σένα εξουσιάζονται οι ποταμοί και όλη η θάλασσα παντοτινά. Σε ονόμασαν Εστία κι ακόμη σε αποκαλούν δώτειρα (σ.σ. αυτή που χαρίζει) της ευτυχίας, γιατί εσύ χαρίζεις στους θνητούς ανθρώπους δώρα απ’ όλα τα αγαθά. Έλα στην τελετουργία Δέσποινα που ευχαριστείσαι με τα τύμπανα, που τα πάντα δαμάζεις, προστάτιδα της Φρυγίας, σύζυγε του Κρόνου, παιδί του Ουρανού, σεμνή, που διατηρείς τη ζωή και είσαι φίλη του οίστρου. Έλα γεμάτη χαρά, ευαρεστούμενη σε μας τους ευσεβείς».   
Η Ρέα σαν «διπλό βουνό» αλλά περισσότερο σαν «πηγή» είναι μια μήτρα. Απ’ την άλλη ο Κρόνος είναι μια περίοδος χρόνου αλλά η στιγμή που τον εκφράζει καλύτερα είναι η στιγμή της πρώτης εκσπερμάτωσης. Τότε το «ερμαφρόδιτο» παιδί αποκτά φύλο και εισέρχεται σε μια νέα χρονική περίοδο. Την περίοδο του θνητού ανθρώπου αφού ο «θάνατος» εισέρχεται στη ζωή του μαζί με τον έρωτα. Έτσι τα παιδιά της Ρέας και του Κρόνου είναι δύο τρίγωνα.[12] Ένα ανδρικό ο Άδης, ο Ποσειδώνας και ο Ζευς και ένα γυναικείο η Εστία η Δήμητρα και η Ήρα. Με λίγα λόγια μετά την «εμετό» του βασιλιά Κρόνου η Ρέα γεννά ένα θνητό αγόρι (ένα φαλλό) και ένα θνητό κορίτσι (μία μήτρα). Ο φαλλός του νέου εφήβου έχει τρεις επιλογές. Τον φαλλό Άδη δηλαδή τον φαλλό της εκσπερμάτωσης, τον φαλλό Δία, δηλαδή το φαλλό της φώτισης (Δίας σημαίνει φως) και του έργου, και τον φαλλό Ποσειδώνα τον φαλλό της «υγρασίας» που μπορεί να γίνει είτε Άδης είτε Δίας. Οι θεοί είναι οι τρεις πλευρές του «τριγώνου» και γιαυτό είχαν και την ίδια όψη. Άλλωστε ξέρουμε πως μετά την επικράτηση τους έπαιξαν κλήρο για να μοιράσουν τα πεδία της εξουσίας τους. Κάτι αντίστοιχο, με μια παραλλαγή, συνέβαινε και με το γυναικείο τρίγωνο. Η χρυσοπέδιλη[13] Ήρα ήταν γυναίκα του φαλλού του έργου, η Δήμητρα σύντροφος του Ποσειδώνα και η άλλη μορφή της Δήμητρας, η κόρη Περσεφόνη, ήταν η σύζυγος του Άδη. Αυτό γινόταν για να διαφοροποιήσει την Εστία που συμβόλιζε την μήτρα της οικογένειας, και να την τοποθετήσει έξω από τα «μυστήρια» του Διός αλλά και την παρουσιάσει άδολη από το «θάνατο» του Άδη. Ο Κρόνος λοιπόν βασιλιάς της χρυσής εποχής του ανθρώπου γεννά με την «πηγή» Ρέα θεανθρώπους. Γεννιούνται μέσα σε «σπηλιά» όπως ο Ζευς αλλά δεν είναι ούτε θνητοί ούτε αθάνατοι. Είναι οι άνθρωποι της χρυσής εποχής, είναι τα παιδιά. Η βασιλεία τελειώνει με τον Κρόνο και για να φτάσει κάποιος να γίνει πάλι άρχων θα πρέπει να ανακτήσει, να πάρει πίσω την εξουσία. Έτσι οι ηγέτες του Ολύμπου πλέον ονομάζονται άνακτες και όχι βασιλείς. Ας σχολιάσουμε όμως τον Ορφικός ύμνο 27 «στη Μητέρα των Θεών» που είναι μια γέφυρα που ενώνει την Γαία με την Ρέα και τα θηλυκά παιδιά της. Κατ’ αρχήν ο τίτλος «Μητέρα των Θεών» απονέμονταν μόνο σε τρεις θεές. Στην Γαία στην Τηθύν (στον Όμηρο) και στη Ρέα. Η Γαία είναι ξεκάθαρα η Γη (η μήτρα) και η Τηθύς το νερό (η υγρασία της μήτρας). Η Ρέα είναι όπως είδαμε ένας συνδυασμός των δύο αφού παρουσιάζεται σαν διπλό βουνό και πηγή χωρίς όμως να χάνει την ιδιότητα της μονάδας. Η φράση «που πάντα τρέφεις» προσδιορίζει και τη συνδέει με τη τροφό γη, δηλαδή τη Γαία-Πανδώρα. Το άρμα της (η μήτρα) έχει λιοντάρια (τα ένστικτα της μήτρας είτε «ηλιακά» είτε «σεληνιακά») σκοτώνουν τους ταύρους (την αντρική δημιουργική δύναμη).[14] Ο πόλος και το κέντρο του κόσμου είναι αξονικά σύμβολα και έτσι το σκήπτρο της είναι η εξουσία στα γεννητικά όργανα ενώ το ίδιο νόημα έχει η εξουσία της στους ποταμούς (αντρική υγρασία) και την θάλασσα (γυναικεία υγρασία). Ο ύμνος παραδέχεται πως από αυτήν γεννήθηκε το γένος των θνητών ανθρώπων. Αυτό είναι η επιβεβαίωση αυτών που σας είπαμε πιο πάνω δηλαδή οι δύο τριάδες είναι στην ουσία τα γεννητικά όργανα ο φαλλός και η μήτρα με τις τρεις επιλογές του έρωτα. του έρωτα του μύστη (Δίας Ήρα), της πτώσης (Άδης Περσεφόνη) και του άδολου οικογενειακού έρωτα της Εστίας που δεν λογίζεται σαν πτώση και είναι κάτι ενδιάμεσο. Με μεγαλύτερη σαφήνεια θα λέγαμε πως τα παιδιά της Ρέας είναι ο φαλλός και η μήτρα των ανθρώπων μετά τον ερχομό της ερωτικής λειτουργίας στο σώμα. Και εδώ θα θέλαμε να υπογραμμίσουμε κάτι. Η πραγματική έννοια της τριάδας δεν είναι οι τρεις επιλογές του έρωτα αλλά το αρσενικό, το θηλυκό[15]  και ο τρίτος παράγοντας που χωρίζει (πολλαπλασιασμός του είδους) αλλά και ενώνει (ερωτική έλξη). Αυτή είναι η πραγματική τριάδα.[16] Εδώ έχει ισχύ η ρήση «άγιος χωρίζει, άγιος ενώνει». Η ερωτική ένωση είναι ο ερμαφρόδιτος αλλά και η τριάδα. Θυμίζουμε ότι στην χριστιανική τριάδα το άγιο πνεύμα που παρουσιάστηκε με την ανακοίνωση της εγκυμοσύνης της Μαρίας αλλά και στην βάπτιση του Ιησού μέσα στο «ποτάμι» (αρχή του έργου) είναι με μορφή περιστεριού. Το περιστέρι λοιπόν ήταν πουλί της Αφροδίτης. Το αγριοπερίστερο και η τρυγόνα που έχουν μόνο ένα ερωτικό σύντροφο σε όλη τους την ζωή ήταν τα πουλιά του αγνού έρωτα. Για το ότι δεν υπάρχει γυναικεία μορφή στην χριστιανική τριάδα είναι ένα ζήτημα για το οποίο επανέλθουμε στην ενότητα «magnum opus ο χριστιανισμός». Συνεχίζοντας τον ύμνο θα δούμε ότι γίνεται σαφής υπόδειξη ότι η Ρέα εξουσιάζει τους ποταμούς και την θάλασσα δηλαδή την κίνηση (ροή) του «υγρού στοιχείου» (προφανώς του ανθρωπίνου σώματος). Η σχέση της με την ροή των ερωτικών υγρών του σώματος σφραγίζεται με την παραδοχή ότι  αυτή είναι που διατηρεί τη ζωή και ταυτόχρονα είναι φίλη του οίστρου δηλαδή της ερωτικής μανίας. Και τέλος σαν αντίθεση με την προηγούμενη της ιδιότητα είναι και Εστία, μια θεά δηλαδή πρότυπο οικογενείας, μια από τις τρεις θεές (οι άλλες δύο η Αθηνά και η Άρτεμης) που ο Έρωτας δεν μπόρεσε ποτέ να καθυποτάξει. Συμπέρασμα η τριάδα Εστία Δήμητρα Ήρα είναι μια τριπλή Ρέα ή αντίθετα είναι μία μήτρα με τρεις επιλογές. Το ίδιο ισχύει και για την αρσενική τριάδα και το Κρόνο. Ο Δίας είναι ο ουροβόρος Κρόνος της χρυσής εποχής και ο Άδης είναι ο Κρόνος που εξέμεσε τα παιδιά του (το σπέρμα του). Ο Ποσειδώνας είναι η ενδιάμεση κατάσταση των υγρών που ούτε έχουν πέσει στη γη (Άδης), ούτε έχουν γίνει «πέτρα» όπως ο Ζευς.  
Για τον βασιλιά Κρόνο έχουμε πει σχεδόν τα πάντα. Ας συγκεντρώσουμε όμως αυτά που είπαμε μέχρι τώρα για να είναι δίπλα στην σύζυγο και αδελφή του Ρέα. Κατά τον Ησίοδο είναι ένα από τα δώδεκα παιδιά του Ουρανού και της Γαίας. Αυτό όμως ο Ορφέας που είναι και παλαιότερος του Ησίοδου το αμφισβητεί. Ο Ορφέας λέει και εμείς επικροτούμε πως ο Κρόνος ήταν το έβδομο αγόρι από τους δεκατέσσερις συνολικά Τιτάνες και Τιτάνισσες. Κρόνος και χρόνος είναι η ίδια λέξη και αυτό οφείλεται στους Κρήτες και στους  Ίωνες που άλλαζαν το γράμμα κάπα με το χι. Έτσι λοιπόν ο θεός δηλώνει μια ροή, την ροή του χρόνου. Εκτός όμως από την ροή σημαίνει τέλος περιόδου αλλά και αρχή, βασιλεία, ηγεμονία. Οι λέξη από όπου προέρχεται η ονομασία του θεού θα πρέπει να είναι το κραίνω που σημαίνει τελειώνω, εκτελώ, εκπληρώνω, αποτελειώνω, κρατώ υπόσχεση, πραγματοποιώ, τελειοποιώ, άρχω, εξουσιάζω, είμαι αρχηγός, κυβερνώ, τελευτώ, καταλήγω, (Ματζέντα). Κάποιοι ισχυρίζονται[17]πως ο μήνας του θερισμού που γινόταν με ένα δρεπάνι σαν κι αυτό που κρατούσε ο Κρόνος λεγόταν Κρονιών.[18] Ο θερισμός είναι το τέλος μιας περιόδου που αρχίζει με την σπορά. Αν αντικαταστήσουμε το σιτάρι με τον άνθρωπο και την σπορά με την σύλληψη που εμβρύου, η εμφάνιση του φυτού από την γη είναι η γέννηση και η συγκομιδή του (πρώτου) καρπού είναι η πρώτη εκσπερμάτωση. Όλα αυτά τα δίνει η λέξη κραίνω και είναι πολύ πιθανόν το όνομα του Κρόνου να έχει προέλθει από τη λέξη αυτή. Το σίγουρο είναι πάντως ότι ο Κρόνος εξουσιάζει την παιδική ηλικία μέχρι την στιγμή της πρώτης συγκομιδής του «καρπού» του εφήβου. Από την στιγμή αυτή ο νέος και η νέα περνούν από την χρυσή εποχή ή την εποχή του παραδείσου στην εποχή της εκδίωξης.
«τούτον δε Κρόνου υόν υβριστικόν μεν αν τις δόξείεν είναι ακούσαντι εξαίφνης, εύλογον δε μεγάλης τινός διανοίας εκγόνον είναι τον Δία· κόρον γαρ σημαίνει ου παίδα, αλλά το καθαρόν αυτού και ακήρατον του νου, έστι δε ούτος Ουρανού υός, ως λόγος». (Κρατύλος 396 b).
Δηλαδή: «θα νόμιζε κανείς, αν το άκουγε ξαφνικά, ότι θα ήταν υποτιμητικό για αυτόν (τον Δία), να είναι γιος του Κρόνου, γιατί θα ήταν εύλογο ο Ζευς να είναι απόγονος μεγάλης διάνοιας. «Κόρος» όμως δεν σημαίνει μικρό παιδί, αλλά την καθαρότητα και την αγνότητα του νου. Ως λέγεται δε, αυτός (ο Κρόνος) είναι γιος του Ουρανού».
Ο Πλάτων στο σημείο έρχεται σε αντίθεση με τον Ησίοδο που ονομάζει τον Κρόνο «αγκυλομάτη» που σημαίνει πονηρός, δόλιος, κατεργάρης, πανούργος, και του δίνει μια άλλη όψη λέγοντας ότι η λέξη Κρόνος προέρχεται από την λέξη κόρος που σημαίνει παιδί νέος έφηβος, αλλά το συγκεκριμενοποιεί και λέει ότι δεν σημαίνει παιδί (που αυτό σημαίνει) αλλά την αγνότητα του νου του παιδιού. Ο Πλάτων λέει πολύ περισσότερα από αυτά που του επέβαλε η συμφωνία της σιωπής της εποχής του. Και φυσικά η λέξη κόρος δεν έχει σχέση με την λέξη Κρόνος. Ο Ησίοδος, αν η γνώμη δεν είναι κάποια ιδιοτροπία όπως αυτή που έχει για την Πανδώρα και την γυναίκα, ίσως εννοεί τον Κρόνο μετά την εξέμεση των παιδιών του. Δεν μπορεί ο βασιλιάς της «χρυσής εποχής» να είναι πονηρός, δόλιος, κατεργάρης, και πανούργος, αλλά το «φρονιμότερο των ζώων του αγρού».
Πιο πάνω μιλώντας για την Ρέα είπαμε πως ο Πλάτων στον Κρατύλο ονομάζει τον Κρόνο και την Ρέα ρεύματα. Η Ρέα βέβαια όπως δείξαμε και πιο πάνω είναι ρεύμα πηγής. Για τον Κρόνο είπαμε πως πιθανόν να είναι ρεύμα (ροή) χρόνου. Σύμφωνα με αυτά που ισχυριστήκαμε πιο πάνω ότι δηλαδή ο Κρόνος είναι μια περίοδος που τελειώνει με την πρώτη εκσπερμάτωση του φαλλού (συμβολικά ποταμός και πηγή) το όνομα του ίσως να είχε σχέση και με πηγή. Όντως οι λέξεις κρουνός και κρήνη είναι συγγενικές με την λέξη Κρόνος. Για τον κρουνό λέει το λεξικό (Ματζέντα): πηγή αναβρυούσα ύδωρ, νερομάνα, κεφαλάρι, κεφαλόβρυσο, πηγή άφθονου νερού, κρουνιά, βρυσομάνα, βρύση, κρουτσουνάρα, χείμαρρος, ρέμα, οχετός ή φρέαρ, πίδακας, σωληνίσκος αγγείου ενώ για το κρήνη πηγή νερού, βρύση, κρήνη, ανάβρα, νερομάνα, δροσοπηγή. Να λοιπόν που υπάρχει σχέση και θα πρέπει να σκεφτούμε πως τελικά ο Πλάτων θα πρέπει να έχει δίκιο όταν λέει και τον Κρόνο ρεύμα. «Κρόνον μεν γαρ ονομάζει τον χρόνον κατά μετάληψιν ενός στοιχείου· πατήρ δε όλων ο χρόνος, και τελέως αμήχανον τι γένεσθαι των όντων δίχα χρόνου· διό δη ρίζα των τεττάρων στοιχείων ούτος εστί». (Ηράκλειτος Ομηρικά Προβλήματα 41.6)[19]
Δηλαδή: «Διότι ονομάζει (ο Όμηρος) τον Κρόνο χρόνο, αλλάζοντας ένα γράμμα. Πατέρας δε των πάντων είναι ο χρόνος και είναι εντελώς αδύνατο να γεννηθούν όντα χωρίς το χρόνο. Γι’ αυτό και η ρίζα των τεσσάρων στοιχείων, είναι αυτός».
Ο Απ. Γονιδέλλης που έχει γράψει το εξαίρετο βιβλίο «Η Γένεση κατά τους αρχαίους Έλληνες» (εκδ. Πύρινος Κόσμος) χωρίς να έχει (μάλλον) την γνώση του  «μεγάλου έργου» και να γνωρίζει την σχέση του έρωτα με τον εγκέφαλο, με κοφτερή σκέψη οδηγείται σε σωστά συμπεράσματα. Γράφει: «Η αποκοπή των γεννητικών οργάνων (μήδεα) του Ουρανού από τον Κρόνο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι συμβολίζει τον διαχωρισμό του Ουρανού και της Γης, του πνεύματος και της ύλης. Διότι μήδεα (εν. μήδος), σημαίνει σκέψεις, σημαίνει την ύπαρξη νου και πνεύματος, δηλαδή κατάσταση πνευματική. Όταν αυτά πέφτουν κάτω στη γη, αποκομμένα βίαια από την πηγή τους, τότε τα μήδεα γίνονται αιδοία, τα οποία οι άνθρωποι χρησιμοποιούν για κατώτερες επιθυμίες και απολαύσεις. Για γονιμοποίηση φθαρτή, υλική και όχι πνευματική».
Όταν κάποιος δεν έχει την βασική γνώση της σχέσης του εγκεφάλου και των ερωτικών ορμονών που τρέφουν τον εγκέφαλο, τότε όταν ακούει εκφράσεις όπως «διαχωρισμός του πνεύματος από την ύλη» τότε το μυαλό ίσως να τρέχει σε παραφυσικές καταστάσεις. Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη. Να μην ξεχνάμε πως τα σύμβολα δημιουργήθηκαν από μας για μας. Δημιουργήθηκαν μετά την γέννηση του νεοφλοιού, του νέου εγκεφάλου, και τον «διαχωρισμό» που επήλθε. Το γενικό μήνυμα είναι πως ο εγκέφαλος χρειάζεται περισσότερη «τροφή» για να επιφέρει ενότητα. Ο Ουρανός είναι ο εγκέφαλος και η Γη είναι το κορμί που εμπεριέχει το γεννητικό σύστημα. Αυτά δουλεύουν σύμφωνα με τα θέλω του μεταιχμιακού μέχρι την εφηβεία. Όπως μας έδειξε στο βραβευμένο με χρυσό βραβείο της ακαδημίας Αθηνών βιβλίο, «Η ΖΩΗ Σ’ ΕΠΙΠΕΔΟ ΜΟΡΙΩΝ   Ίδε ο άνθρωπος», ο Αλέξανδρος Σταυρόπουλος, ο Shaw και οι συνεργάτες του στη Bethesda, ο συσχετισμός μεταξύ ευφυΐας και πάχους του φλοιού παίρνει την μέγιστη τιμή στην ηλικία 11-13 ετών, και μετά φθίνει. Είναι προφανές το τι φταίει.




[1] Αν δεν σας θυμίζει κάτι αυτό τότε σας θυμίζουμε ότι το άγιο φως που παίρνουν οι χριστιανοί το βράδυ της ανάστασης προέρχεται από τους Αγίους Τόπους από «σπηλιά» και με αυτανάφλεξη (πετυχαίνεται με χημική αντίδραση). Επαναλαμβάνουμε για μία ακόμα φορά πως ο χριστιανισμός δεν έχει καμία απολύτως πρωτοτυπία στο τυπικό του.
[2] Ο Λάιος είναι είδος κίχλης (τσίχλας) και ο Κελεός είναι ο τρυποφράκτης ο Αιγώλιος είναι είδος κουκουβάγιας. Για τον τέταρτο της παρέας που έχει και το όνομα του τρικέφαλου σκύλου του Άδη δεν έχουμε πληροφορία για το τι πουλί είναι.
[3]«Αλληγορούσι δε αυτήν τίνες μεν εις την ρευστήν, ή ρέουσαν ύλην των όντων….». (τομ.γ βιβλ.γ κεφ.β)
[4] «Ρείη τοι νοερών μακάρων πηγή τε ροή τε» (Ορφικά αποσπ. 34),δηλαδή «η Ρέα είναι η πηγή και η ροή των νοερών Μακάρων» (θεών).
[5] Αυτός που έζησε στην εποχή του Νέρωνα και όχι ο γνωστός Ηράκλειτος.
[6] Του νερού της φωτιάς της γης και του αέρα
[7] Με το νερό υπονοείται το σπέρμα.
[8] Ο κρουνός (η βρύση) είναι λέξη συγγενική με τον Κρόνο και δείχνει ροή νερού. Η εποχή του Κρόνου (γεννηση έως εφηβεία) λήγει με την παραγωγή «νερού» (σπέρματος).
[9] Θα μπορούσε κάποιος να το πει και «ορεινή μητέρα».  
[10] Το λιοντάρι είναι διπλός συμβολισμός αφού μπορεί να είναι «ηλιακός» ή «σεληνιακός» δηλαδή σύμβολο έργου ή σύμβολο πτώσης. Το λιοντάρι που σκότωσε ο Ηρακλής ήταν σύμβολο πτώσης και είχε πέσει από την Σελήνη μέσα στη «σπηλιά» της Νεμέας.
[11] Ο Γκρέιβς λέει ότι Ίδη σήμαινε κάθε «καταπράσινο βουνό». Και πραγματικά έτσι το βρήκαμε στο λεξικό (Ματζέντα). Εμείς βέβαια σαν έλληνες το μυαλό μας πάει και αλλού. Οι Πόντιοι, οι Έλληνες του Πόντου (της Μαύρης Θάλασσας) που έφεραν στην Ελλάδα μετά την Μικρασιατική καταστροφή παραδώσεις 3000 χρόνων, όπως ο Πυρρίχιος χορός (λέγετε ότι είναι ο χορός των Κουρητών γύρω από το δέντρο που κρεμόταν ο νεογέννητος Δίας) όταν βάζουν πίσω από ένα όνομα το ίδης π.χ. όταν λένε Ιωαννίδης τότε αυτό σημαίνει το παιδί του Ιωάννη. Δηλαδή το Ίδης σημαίνει παιδί. Και η Ρέα έκανε τους Ιδαίους Δάκτυλους. Δηλαδή αυτό μπορεί να σημαίνει απλά τα παιδιά Δάκτυλοι. Από την άλλη το όνομα Ποτιδάς ή Ποτίδας που στο λεξικό (Ματζέντα) μας λέει απλά ότι είναι ο Ποσειδών, σημαίνει «αυτός που ποτίζει την γη» ή «αυτός που έχει προέλθει από το πότισμα της γης» (ίδας και ίδης είναι το ίδιο). Κάνοντας ένα συνειρμό θα λέγαμε ότι το Ποτιδαία μάλλον δεν θα πρέπει να μεταφράζεται σαν «η νεροθεά της Ίδης» αλλά σαν «ποτιστική γη» ή αν το όνομα Ποτιδαία υπονοεί την μάνα των Ιδαίων τότε ίσως να σημαίνει «η Θεά που έκανε παιδιά από πότισμα».
[12] Θυμίζουμε (είναι πολύ σημαντικό) αυτά που είπαμε πιο πάνω για τα τρίγωνα και το σεξ.   «Ο αριθμός έξι εκφράζεται είτε σε εξάγωνο (hex-από την ελληνικό hex, έξι), ή, ακόμη καλύτερα από το εξάγωνο αστέρι που αποτελείται από ένα ζεύγος ενωμένα τρίγωνα. Το ανοδικό τρίγωνο σε ινδουιστικούς όρους, αντιπροσωπεύει το λίγκαμ (φαλλός) σε διείσδυση στο Γιονί (μήτρα)». Αυτά γράφει για την προέλευση της λέξης σεξ το λεξικό, The Penguin Dictionary of Symbols και αυτά είναι τα τρίγωνα ενωμένα.  
[13] Το πόδι είναι σύμβολο των γεννητικών οργάνων, έτσι η χρυσοπέδιλη είναι η χρυσή μήτρα.
[14] Το σκότωμα είναι και αυτό διφορούμενο. Όταν το λιοντάρι είναι σεληνιακό όπως ήταν του Ηρακλή στη Νεμέα αυτό σημαίνει πως ο μύστης με το έργο σκοτώνει την λαγνεία δηλαδή την επιθυμία της εκσπερμάτωσης. Το αντίθετο βέβαια γίνεται όταν σκοτώνεται ηλιακό λιοντάρι. Εδώ έχουμε τα λιοντάρια να τρώνε την αντρική δημιουργική δύναμη. Εδώ λοιπόν πάλι θα πούμε εξαρτάται ποιος τρώει και τι. 
[15] Η διάσπαση της μονάδος (Αδάμ ή ο άνθρωπος της χρυσής εποχής)
[16] Η άλλες τριάδες όπως αυτές του Άδη Ποσειδώνα και Δία ή των αδελφών τους απλώς δείχνει την δεύτερη περίοδο ζωής (μετά την εφηβεία),  περίοδο που έχει υπεισέλθει ο τρίτος παράγοντας δηλαδή ο έρωτας. 
[17] Απόστολος Γονιδέλλης «Η Γένεση κατά τους αρχαίους Έλληνες».
[18] Είναι πολύ πιθανόν να ισχύει αυτό, αν και δεν το βρήκαμε στα αρχαιοελληνικά λεξικά που χρησιμοποιούμε  (Ματζέντα Hofmann).
[19] Όχι ο Εφέσιος αλλά αυτός που έζησε στα χρόνια του Νέρωνα.

Tuesday, 8 March 2016

23. Ο ΖΕΥΣ

Ο ΖΕΥΣ

Ήδη έχουμε πει τόσα πολλά για τον μεγάλο αυτό θεό που και να μην λέγαμε τίποτα πλέον στο κεφάλαιο που φέρει το όνομα του θα είχαμε μια πλήρη εικόνα γι αυτόν.
Συνοψίζοντας έχουμε πει πως ο Ζευς είναι ο θεός που ενώνει το παλιό με το νέο, τον νεοφλοιό με το μεταιχμιακό, ένας συνδυασμός που θα τελειοποιήσει το ατελή  και ασυνεννόητο σύστημα του εγκεφάλου μας εξ ου  και Ζευς (αυτός που ενώνει). Η ζεύξη επιτυγχάνεται με την «ζέση», την ένωση του «πυρός» (άνδρας) με το «νερό» (γυναίκα) δημιουργώντας όχι την κατάσβεση του «πυρός» όπως γίνεται συνήθως μεταξύ των κοινών θνητών αλλά, με το «υγρό πυρ» ή την «χρυσή βροχή» που σχηματίζεται από τους υδρατμούς  του «κέντρου» (ορμόνες) και ανεβαίνει μέχρι τον εγκέφαλο. Μία «χρυσή βροχή» που θα βρέξει σε συλλήψεις ή  γεννήσεις παιδιών τύπου Περσέα και Αθηνάς. 
Ο Ζευς από την γέννηση του μέχρι την ημέρα που κατακτά το «βουνό»  Όλυμπο, είναι σαν εγκέφαλος ο νεοφλοιός ενώ μετά την κυριαρχία του στο «βουνό» και την καθυπόταξη των «τιτανικών δυνάμεων» ή ακόμα  του Τυφωέα και των Γιγάντων κυβερνά έχοντας σαν βασίλισσα την μεγαλύτερη από αυτόν αδελφή του. Αυτός είναι ο ιερός γάμος που παρά τις «έριδες» και την «ασυνεννοησία» που υπάρχει στην σχέση τους λειτουργεί προς όφελος των «αθανάτων». Αυτή είναι η ενοποίηση του νεοφλοιού με το μεταιχμιακό κάτω από την κυριαρχία του Διός – νεοφλοιού.
Έχουμε πει ακόμα πως ο «Ζευς» δεν γεννήθηκε βασιλιάς όπως ο παππούς του Ουρανός ή ο πατέρας του Κρόνος αλλά υπήκοος σε ταπεινή γήινη μήτρα και αν θα πετύχει να πάρει την εξουσία πάλι δεν θα είναι βασιλιάς αλλά θα ονομάζεται άνακτας δηλαδή ένας που έχει χάσει κάτι και το ανακτά. Ο λόγος είναι ότι η δύναμη που θα πάρει στα χέρια του, ο «κεραυνός» (φαλλικό σύμβολο) δώρο των «γιγάντων», έρχεται μετά την βασιλεία του  Κρόνου, την βασιλεία που έχει μείνει στις μνήμες των ανθρώπων σαν «η χρυσή εποχή» του ανθρωπίνου γένους. Η εποχή αυτή που οι άνθρωποι και οι θεοί μεθούσαν με το «μέλι» γιατί δεν είχε ακόμη ανακαλυφθεί το «κρασί», είναι η περίοδος από την γέννηση του ανθρώπου μέχρι την αρχή της εφηβείας. Τότε επαναστατούν οι τιτανικές δυνάμεις ή οι γίγαντες ή ο Τυφωεύς-Τυφώνας. Αυτούς θα πρέπει να νικήσει ο «Ζευς» για να μπορεί αυτός και οι άλλοι θεοί του «βουνού» Ολύμπου να γεύονται τους «καρπούς της αθανασίας», το νέκταρ και την αμβροσία, που έρχεται μέσα από τις «συγκρουόμενες πέτρες» (συμπληγάδες) με τα περιστέρια της Αφροδίτης (Πλειάδες) από την δύση, από την «κήπο της Ήρας».
Στην ιστορία του Διός θα δούμε ξεκάθαρα και ένα από τα κυριότερα αρχέτυπα της μυθολογίας, αυτό του παρατημένου και κυνηγημένου παιδιού. Εδώ ο «κακός» κατά τα φαινόμενα Κρόνος – χρόνος[1] θα πρέπει να βρει και να «σφάξει» (εδώ να  «καταπιεί») το παιδί, αφού ο πανδαμάτωρ θα πρέπει οπωσδήποτε να το βρει και να του δώσει τον «κρουνό» του. Έτσι και αλλιώς ο Κ(χ)ρόνος μια μέρα θα «εξεμέσει» (ξεράσει) τα παιδιά του, παιδιά που είναι διαφορετικοί τύποι φαλλών (Άδης Ποσειδώνας) ή διαφορετικών τύπων μήτρας (Ήρα Δήμητρα Εστία). Ο Ζευς αν και «μεγαλώνει» και με δυνάμεις που εκπροσωπούν την εκσπερμάτωση, την «αίγα» Αμάλθεια και τον Αιγοπάν, τον θεό Πάνα σαν αίγα, εντούτοις όχι μόνο θα γλυτώσει το «σφάξιμο» - «Κατάποση» από τον θεό που τον εκδιώκει, αλλά θα ελευθερώσει και τις «συγγενείς δυνάμεις» προκαλώντας το «ξερατό» του πατέρα του, μια λεπτομέρεια που δεν θα έπρεπε να λείπει από την κακέκτυπη (για διάφορους λόγους) συγγενική ιστορία του Ιησού. Οι «συγγενείς δυνάμεις» δεν μπορούν να λείπουν από τέτοιου είδους ιστορίες αφού δεν γνωρίζουμε να υπάρχει γένος ανθρώπων χωρίς το «βασικό ένστικτο».

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΚΑΙ Η ΕΞΕΜΕΣΗ ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΤΟΥ ΔΙΟΣ

Όταν ανέλαβε την εξουσία των θεών ο Κρόνος από τον πατέρα του κόβοντας τον φαλλό του, ο πληγωμένος βασιλιάς μαζί με την γυναίκα του είχαν προφητέψει[2] πως σύντομα ένα από τα παιδιά του  θα τον πέταγε από τον θρόνο. Έχοντας λοιπόν στο νου του αυτό ο βασιλιάς, όταν η Ρέα έκανε ένα παιδί αυτός το άρπαζε και το κατάπινε αμάσητο. Μέχρι που η Ρέα γέννησε τον μελλοντικό διάδοχο τον Δία ο Κρόνος είχε καταπιεί ήδη πέντε παιδιά. Την Εστία την Δήμητρα και την Ήρα πρώτα και μετά τον Άδη και τον Ποσειδώνα. Η Ρέα που είχε μάθει πλέον από τις τόσες απώλειες των παιδιών της διάλεξε προσεκτικά αυτή τη φορά το μέρος που θα γεννούσε τον νεότερο γιο της. Στο βουνό Λυκαίο της Αρκαδίας στην περιοχή που αργότερα ονομάστηκε περιοχή του Λυκαίου Διός ήταν ένα μέρος που δεν το πλησίαζε ο θάνατος αφού τα πλάσματα του τόπου αυτού δεν είχαν ίσκιο.[3] Μέσα στη νύχτα γεννήθηκε ο θεός του φωτός και η Ρέα τον έλουσε στη πηγή του θηλυκού ποταμού  Νέδα, που τότε πρωτοεμφανίστηκε στην Αρκαδία. Η Ρέα  έδωσε το παιδί στη Γαία και αυτή για να το κρύψει το μετέφερε στην Λύκτο της Κρήτης στο σπήλαιο της Δίκτης στο βουνό Αιγαίο. Στο σπήλαιο αυτό κατοικούσαν οι Μελίες Νύμφες[4] Αδράστεια και Ιώ, κόρες του Μελισσέα, καθώς και η Νύμφη αίγα Αμάλθεια. Στο ίδιο σπήλαιο μεγάλωνε μαζί με το Δία και ο Αιγιπάν, ο θεός Παν με την μορφή της αίγας. Ο Παν βύζαξε το ίδιο γάλα που βύζαξε και ο Δίας, το γάλα της Αμάλθειας, γιατί όταν γεννήθηκε ήταν τόσο άσχημος που η μάνα του αρνήθηκε να τον βυζάξει. Έτσι ταυτόχρονα με τον Δία η Αμάλθεια βύζαξε και τον Πάνα που μεγάλωνε στην ίδια σπηλιά με αυτόν και  γι αυτό και λεγόταν και ομογάλακτος αδελφός του. Ο Δίας, μάλλον στην εφηβεία του, σκότωσε την Αμάλθεια και τοποθέτησε την εικόνα της στον έναστρο ουρανό. Είναι ο αστερισμός του Αιγόκερου. Το δέρμα της με την μορφή της Μέδουσας Γοργούς χαραγμένη πάνω του έγινε η περίφημη ασπίδα, η προστασία  του Διός, η αιγίδα. Το κέρατο της Αιγίδας με το οποίο ο Ζευς λεγόταν ότι βύζαξε το γάλα έγινε το περίφημο κέρας της αφθονίας από το οποίο μπορούσε κάποιος να πιεί και να φάει χωρίς ποτέ το ποτό ή το φαί να τελειώνει. Αυτό το κέρατο ο Ζευς το χάρισε στις κόρες του Μελισσέα.
Λέγεται ακόμα πως στο σπήλαιο μέσα δεν έθρεψε τον μεγάλο θεό μόνο η Αμάλθεια αλλά διηγούνται ακόμα πως τον έθρεψαν και μέλισσες ή και μια γουρούνα.
Μια παραλλαγή του μύθου λέει πως η Αμάλθεια και η Μέλισσα ήταν οι κόρες του βασιλιά Μελισσέα. Από την Αμάλθεια ο Ζευς έπινε γάλα και από την Μέλισσα έτρωγε το μέλι (Κερένυι ΜτΕ σελ. 98). Η ιστορία ξετυλίγεται στο Σπήλαιο των Μελισσών[5] στο σπήλαιο που μεγαλώνει ο άνακτας του Ολύμπου ένα σπήλαιο που σαν τόπος έχει δύο φανερά χαρακτηρίστηκα. Κάθε χρόνο την γενέθλιο ήμερα του θεού, φωτιά πεταγόταν από το σπήλαιο.[6]  Το άλλο χαρακτηριστικό που συμβαίνει στη σπηλιά είναι το ίδιο που συμβαίνει και στον άλλο τόπο που διεκδικεί την γέννηση του Διός, το Λυκαίο όρος. Όπως και στο Λυκαίο όρος που δεν μπορεί να συμβεί θάνατος, έτσι γίνεται και δω, σε τούτη τη σπηλιά. Και εδώ μέσα σε αυτό το σπήλαιο δεν μπορεί να συμβεί θάνατος και αυτό το είδαμε με τους τέσσερεις ριψοκίνδυνους άντρες  που πήγαν να κλέψουν από την σπηλιά το μέλι του Διός. Τον μύθο αυτόν τον έχουμε ήδη αναφέρει πιο πάνω.[7]
Τέλος η ιστορία της γέννησης του Διός λέγεται και έτσι:
Όταν η Ρέα γέννησε τον νεότερο γιο του Κρόνου, αυτός είχε ήδη πετάξει τον Άδη στον Τάρταρο και τον Ποσειδώνα στην Άβυσσο, την θάλασσα δίχως πάτο. Η Ήρα παρακάλεσε την μάνα της να αναλάβει αυτή τον μικρότερο αδελφό της και αυτή συμφώνησε. Όταν ήρθε η ώρα να γεννήσει η Ρέα η Ήρα πήρε το παιδί και το πήγε στην Κρήτη. Όταν ο Κρόνος ζήτησε να δει το λίαξ, όπως έλεγαν τότε το νεογέννητο  παιδί, η Ρέα του έδειξε μέσα σε σπάργανα τυλιγμένο ένα λιξ, δηλαδή μια πέτρα. Ο Κρόνος το κατάλαβε μόνο όταν είχε πλέον καταπιεί την πέτρα και το μωρό βρισκόταν ήδη μακριά. Ο βασιλιάς διέταξε να ψάξουν σε ουρανό γη και θάλασσα για να τον βρουν αλλά η Ήρα είχε δασκαλέψει την Αμάλθεια, την Νύμφη του σπηλαίου της Ίδης, να κρεμάσει το παιδί με την κούνια του πάνω στο κλαδί ενός δέντρου. Έτσι οι απεσταλμένοι του Κρόνου δεν θα τον εύρισκαν αφού δεν θα ήταν ούτε στη γη, ούτε στον ουρανό αλλά ούτε και στη θάλασσα. Η Αμάλθεια μάλιστα για να μην ακούσουν το κλάμα του νεογέννητου φώναξε από την Φρυγία τους ακόλουθους της Ρέας, που εκεί την έλεγαν Κυβέλη, τους Κορυβάντες ή Κουρήτες όπως τους έλεγαν στην Κρήτη που σαν τις Μαινάδες χόρευαν και αυτοί εκστασιασμένοι, να χορέψουν γύρω από το δέντρο και να χτυπούν τα σπαθιά τους πάνω στις ασπίδες τους. Έτσι, στην αρχή πάνω στο δέντρο και μετά μέσα στην σπηλιά, ξέφυγε από τον Κρόνο μέχρι που έγινε έφηβος και γνώρισε την Μήτιν την θεά της συνετής συμβουλής που είχε το ίδιο όνομα με τον Έρωτα.[8]
Η Τιτανίδα Μήτις, ζούσε δίπλα στο ρεύμα του πατέρα Ωκεανού.[9] Όταν ο Ζευς την γνώρισε αυτή τον συμβούλεψε τον τρόπο με τον οποίο θα ελευθέρωνε τα αδέλφια του. Συμβουλή της ήταν να γίνει οινοχόος του βασιλιά και πατέρα του Κρόνου. Έτσι ο Ζευς ζήτησε την μεσολάβηση της Ρέας για το αίτημα του και ο βασιλιάς το δέχτηκε. Τότε η Τιτανίδα του έδωσε ένα βοτάνι να το ανακατέψει μαζί με το μελί που μεθούσε τον Κρόνο, έτσι ο βασιλιάς δεν θα καταλάβαινε τίποτα. Έτσι και έγινε. Ο Κρόνος ήπιε το εμετικό βοτάνι και ξέρασε πρώτα την πέτρα και μετά με την αντίστροφη σειρά από αυτή που είχε καταπιεί όλα τα αδέλφια του Διός. Αυτοί από ευγνωμοσύνη για την πράξη του τον έχρισαν αρχηγό στην μάχη που έπρεπε να κάνουν ενάντια στους Τιτάνες. Ο Κρόνος που είχε πλέον νικηθεί από τον Δία, και σαν τιτάνας που ήταν έδωσε την εξουσία στους τιτάνες που εξέλεξαν για αρχηγό τους τον γιο του Ιαπετού, τον Άτλα. Ακολούθησε ο δεκαετής πόλεμος που έγινε με τις αντιμαχόμενες δυνάμεις των θεών με τους Τιτάνες να είναι πάνω σε δύο βουνά πετώντας πέτρες οι μεν στους δε. Οι Ολύμπιοι από τον Όλυμπο και οι Τιτάνες από το όρος που είχε αράξει μετά τον κατακλυσμό η κιβωτός του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, το όρος Όθρυ.
Ο λιξ, το λιθάρι δηλαδή που είχε καταπιεί ο Κρόνος αντί του Διός ο άνακτας του Ολύμπου το τοποθέτησε στον ιερό τόπο που το όνομα του σημαίνει μήτρα, στους Δελφούς. Οι ιερείς του τόπου που τον έλεγαν και ομφαλό της γης δηλαδή το κέντρο της γης, άλειφαν την πέτρα με λάδι και από πάνω της είχαν πάντα ένα δίχτυ από άξεστο μαλλί, το λεγόμενο Αγρηνόν[10] Δίκτυ δηλαδή το δίκτυ του κυνηγιού. 
Εικόνα 50 Ο λιξ των Δελφών. Η πέτρα που κατάπιε ο Κρόνος με το αγρηνόν δίκτυ

ΣΥΜΒΟΛΑ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΥΘΟ
Τα κυριότερα σύμβολα που χρησιμοποιούνται σε αυτούς τους μύθους είναι η χιλιοειπωμένη σπηλιά, η αίγα αρσενική (ο Παν) και θηλυκή (Αμάλθεια), η μέλισσα, το μέλι, η γουρούνα, η πέτρα, ο οινοχόος, η φωτιά που ξεπετάγεται από το σπήλαιο, τα σπαθιά και οι ασπίδες που χρησιμοποιούν οι Κουρήτες ή Κορυβάντες. Όλα αυτά βέβαια το έχουμε πει πιο πάνω ή στο «magnum opus το έργο». Να τα θυμηθούμε: Η σπηλιά βέβαια είναι το πιο διάσημο σύμβολο της μήτρας. Το μέλι με το οποίο αρχικά «μεθούσαν» (έρωτας) οι θεοί είναι το παράγωγο του έρωτα του έργου (ορμόνες) το οποίο σαν σύμβολο αντικαταστάθηκε με το κρασί τον οίνο. Ο οινοχόος όπως θα συμπεραίνεται ασφαλώς είναι ο φαλλός όταν πρόκειται για άντρα, ή η μήτρα όταν πρόκειται για γυναίκα. Η Κόρη της Ήρας Ήβη, η νεανική μορφή της Ήρας ήταν η πρώτη οινοχόος των θεών (βλέπε εξώφυλλο βιβλίου την Ήβη να «σερβίρει» τον Ηρακλή) και κατόπιν το βασιλόπουλο της «Τροίας» (που τόσα αισχρά ειπώθηκαν γι’ αυτόν και την σχέση του με τον Δία- είναι ο φαλλός του Δία) Γανυμήδης. Η αίγα, αρσενική και θηλυκή είναι βέβαια η δημιουργική (ερωτική) ενέργεια που σαν γήινη είναι κακάσχημη αλλά είναι και η μοναδική που μπορεί να προσφέρει και να πράξει το έργο. Το κέρας της δημιουργικής δύναμης από τη αιχμηρή πλευρά είναι ο φαλλός του έργου και από την άλλη πλευρά την πλευρά της τρύπας την αντίθετη πλευρά του κέρατος, από εκεί που πηγάζουν τα αστέρευτα αγαθά της «γης», είναι η μήτρα του έργου. Η γουρούνα ή δέλφαξ από την ρίζα δελ (μήτρα) είναι φυσικά η γήινη μήτρα. Η φωτιά που ξεπετάγεται από το γενέθλιο «σπήλαιο» είναι η φωτιά του φαλλού Διός. Ο άνδρας που σαν χαρακτηριστικό έχει το φαλλό του στα αρχαία ελληνικά λέγεται φως. Το φως είναι χαρακτηριστικό της φωτιάς. Η μέλισσα που πιστευόταν ότι προέρχεται από παρθενογένεση παράγει το μέλι με το οποίο αρχικά «μεθούσαν» οι θεοί. Έτσι η μέλισσα είναι η ιέρεια του έργου και γι αυτό οι Νύμφες κόρες του «Μελισσέα» βρίσκονται μέσα στην «σπηλιά» που μεγαλώνει ο Ζευς. Ο φαλλός του έργου Ζευς, θα τραφεί μέσα στην σπηλιά με την ίδια τροφή  που μεγαλώνει και η δημιουργική του δύναμη, ο Παν γιαυτό και ο Παν είναι φιλική δύναμη για τον Δία όταν θα μεγαλώσει.

ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΥΘΟ
Ο Ζευς που δεν είναι μόνο φαλλός αλλά και ο τρίτος μας εγκέφαλος, ο γνωστικός εγκέφαλος, θα πρέπει να φέρει σε πέρας ένα μεγάλος έργο. Στο ίδιο μεγάλο έργο στο οποίο οι Τιτάνες (τιταίνειν = τεντώνομαι) απέτυχαν, ο Ζευς καλείται να πετύχει και να ενώσει (ζεύξει) με τον ιερό γάμο, το παλαιό με το νέο. Όπως ο Ζευς είναι φαλλός και εγκέφαλος (ο νεοφλοιός) έτσι και η Ήρα αντιπροσωπεύει την μήτρα και το μεταιχμιακό. Γιαυτό και παρευρίσκεται στην γέννηση αλλά και στο μεγάλωμα (σαν σπηλιά) του Διός. Γαία Ρέα και Ήρα είναι μορφές της Μεγάλης Μητέρας, της μήτρα μέσα από την οποία ξεπετάγεται η ζωή αλλά ταυτόχρονα είναι και το μεταιχμιακό μέσα από το οποίο γεννήθηκε ο νεοφλοιός, ο ίδιος ο γνωστικός εγκέφαλος και άνθρωπος. 
Ήδη έχουμε αναφέρει πως ο Κρόνος και η «χρυσή εποχή» που αντιπροσωπεύει είναι ο χρόνος, η περίοδος του ανθρώπου, από την γέννηση έως την αρχή της εφηβείας. Μετά αρχίσει η περίοδος του «Διός» και της «Ήρας». Η σύγχυση που υπάρχει για τον Κρόνο προέρχεται από το ότι ξεχωρίζουμε δύο περιόδους που τον αφορούν. Την προεφηβική και την μετά την εφηβεία εποχή. Στην βασιλεία του Κρόνου δεν υπάρχει η γυναίκα (είναι φυσικό για το αρσενικό παιδί). Οι «άνδρες» μεγαλώνουν σαν φρούτα πάνω στα «δένδρα» παίρνοντας τους «χυμούς» από τις Μελίες Νύμφες μια παράλληλη δηλαδή ιστορία σαν και αυτή του Διός αφού και εδώ υπάρχουν οι Μελίες Νύμφες που εδώ υπονοείται πως είναι Μέλισσες. Θυμίζουμε πως Μέλισσες ήταν οι ιέρειες των Ελευσίνιων μυστηρίων αλλά και οι των Εσσαίων κάτι που δείχνει την συγγένεια των μυστηρίων τους. Αυτή είναι η «καλή» πλευρά του Κρόνου. Η άλλη του πλευρά (χρονικό διάστημα) είναι από την εφηβεία και μέχρι το πέρας της ερωτικής ζωής. Σε αυτό το διάστημα ο Κρόνος είναι κακούργος (άσχημα έργα) γιατί εδώ σε αυτή την περίοδο σημαίνει «θάνατο».
Κάτι όμως που δεν έχει προσέξει κανείς μέχρι τώρα και αποδεικνύει τους ισχυρισμούς μας είναι η κοινή ονομασία του θεού Έρωτα και της πρώτης «γυναίκας» του Διός, της Μήτιδος. Μήτις λεγόταν ο Έρωτας, Μήτις και ο πρώτος «σύνδεσμος» του Διός, «η θεά που έφερε τον θεϊκό σπόρο στους θεούς»[11]. Αν και ο Ζευς λέγεται πως έκανε τον Κρόνο να εξεμέσει στην ουσία ο Ζευς είναι που απελευθερώνει τις (δημιουργικές) δυνάμεις του ίδιου του  εαυτού. Ο Ζευς γίνεται αυτόματα θνητός. Η περίοδος του Κρόνου έχει ημερομηνία λήξης. Τότε αναγκαστικά κάποιο «βοτάνι» θα κάνει τον θεό να ξεράσει όλες τις δυνάμεις που κρύβονται μέσα του. Ο φαλλός (Ζευς) βέβαια είναι το μέσον και η αιτία του «ξερατού». Για να ανακτήσει την χαμένη του «χρυσή εποχή» ο θεάνθρωπος θα πρέπει να νικήσει τους Τιτάνες και τους Γίγαντες που αντιπροσωπεύουν της δυνάμεις της εκσπερμάτωσης και να γίνει άνακτας. Τότε είναι που θα γνωρίσει την Μήτιν, την «σοφή ή συνετή συμβουλή» που έχει το ίδιο όνομα με τον Έρωτα. Η Μήτις είναι ο έρωτας του έργου κάτι που κληρονόμησε και στην κόρη της την  Παλλάδα (την παλλόμενη) Αθηνά, τη θεά της σοφίας για τους πολλούς, αλλά για τους μυημένους τη θεά του «πολέμου» (έρωτας) της σοφίας, το αντίθετο δηλαδή από ότι πρεσβεύει, ο μισητός για τον Δία αδελφός της Άρης, ο θεός της «αιματοχυσίας». Ο Ζευς πήρε τον «Όλυμπο» με την συμβουλή της Μήτιδος και βασίλεψε με την Ήρα. Το πόσο δυνατή ήταν αυτή η θεά μας το λέει η γέννηση της Αθηνάς που θα την πούμε πιο αναλυτικά στο κεφάλαιο κάτω από το όνομα της.
Ο παππούς Ουρανός και η Γαία δεν είχαν προφητεύσει μόνο για την πτώση του Κρόνου αλλά είχαν συμβουλέψει τον Δία ότι η γυναίκα που είχε, η Μήτις, όταν τα αδέλφια του και η Ήρα μαζί ήταν στην κοιλιά του πατέρα του, θα έκανε μία κόρη, την Αθηνά και ένα γιο με τεράστια καρδιά που θα βασίλευε σε όλο τον κόσμο. Σε ανθρώπους και θεούς. Έτσι ο Ζευς έκανε ότι έκανε και ο πατέρας του. «Κατάπιε» την Μήτιδα που τότε ήταν έγκυος στην Αθηνά. Ο Ζευς γέννησε τότε την θεά της σοφίας σε μια κορυφή, σε ένα κέρας αρχαιοελληνικά. Βέβαια το κέρας έχει πολλές σημασίες. Κέρας μπορεί να είναι ο φαλλός (το είδαμε στις ονομασίες των γεννητικών οργάνων) ή μπορεί να είναι κορυφή βουνού ή και του κεφαλιού ή και το κέρατο, όπως αυτό το γνωστό της «αφθονίας». Πιο πολλά θα πούμε στην γέννηση της θεάς της «σοφίας». 
Η λιξ ή πέτρα που δίνεται στον Κρόνο αντί για το λίαξ το νεογέννητο παιδί είναι προφανώς ένα λογοπαίγνιο που γινόταν εκείνο το καιρό αλλά και συνάμα ένα σύμβολο. Ο Δευκαλίων και η Πύρρα μετά τον «κατακλυσμό» (εκσπερμάτωση) όταν διατάχτηκαν να σπείρουν την «γη» με την καινούρια ανθρωπότητα εκείνοι σαν να έκαναν μια αποτρόπαια πράξη πέταγαν «πέτρες» πίσω από την πλάτη τους. Από τις πέτρες αυτές που εκκολάφθηκαν στη «γη» γεννήθηκε η νέα γενιά των ανθρώπων. Η πράξη αυτή έλαβε χώρα στο βουνό που είχαν σαν λημέρι οι Τιτάνες, το όρος Όθρυ. Πιθανόν λοιπόν να ήταν οι ίδιες πέτρες που χρησιμοποιούσαν οι Τιτάνες. Καταλαβαίνουμε λοιπόν το είδος του «πολέμου» που έκαναν οι θεών ενάντια στους Τιτάνες. Ήταν ένας ερωτικός πόλεμος.
Ο «ομφαλός του κόσμου» οι Δελφοί έχουν σαν ονομασία του ένα όνομα που σημαίνει μήτρα. Όπως είπαμε και στο «magnum opus το έργο», τα γεννητικά όργανα είναι το κέντρο του σώματος, αυτό δείχνει και το περίφημο σχέδιο του Ντα Βίντσι, ο Βιτρούβιος άνθρωπος.
Κάτι που θα πρέπει να πούμε για μια φορά ακόμα είναι για την πράξη του Κρόνου να «καταπιεί» τα παιδιά του. η πράξη αυτή συμβολίζει το έργο και γιαυτό η περίοδος διακυβέρνησης του Κρόνου θεωρείται σαν «χρυσή εποχή». οι χαρακτηρισμοί του Κρόνου αυτής της εποχής, οι κατηγόριες της Γαίας γι αυτόν,[12] είναι προφανώς συκοφαντίες της «γυναίκας» που θέλει να ακολουθήσει την φύση της, της γυναίκας που γεννάει. Απόδειξη είναι ότι την ίδια πράξη έκανε και ο Ζευς «καταπίνοντας» την Μήτιδα. Κανείς δεν κατηγόρησε τον πατέρα του Ολύμπου αφού με την πράξη του αυτή γεννήθηκε η «αγία σοφία του θεού».[13]




[1] Κατά τα φαινόμενα αφού όπως είπαμε ο Κρόνος αντιστοιχεί με την παιδική ηλικία, την χρυσή εποχή της ανθρωπότητας.
[2] Όπως ένας γονέας ξέρει πως ο γιος και η κόρη του κάποια στιγμή θα μπουν στην εφηβεία
[3] Οι πεθαμένοι στον κάτω κόσμο ήταν σκιές
[4] Λέγονται και Δικταίες Νύμφες
[5] Πιθανόν το Ιδαίο Άντρο. Άντρο, όπως έχουμε πει πιο πάνω σημαίνει σπήλαιο. Η Ρέα είχε και τα ονόματα Ιδαία Μήτηρ και Αδράστεια (Κερένυι ΜτΕ σελ. 98). Το Ιδαίο Άντρο είναι η μήτρα της Ρέας. Το άλλο όνομα Αδράστεια το είχε και μία από τις Μοίρες και σημαίνει η αναπόδραστη, από αυτή (τη μοίρα) που δεν μπορείς να αποδράσεις.  Το πιο πιθανόν λοιπόν αυτό το όνομα να έχει σχέση με την «ροή» της εφηβείας, ένα όνομα ταιριαστό με αυτό του άντρα της Κρόνου (του κρουνού) που έρχεται και αυτός με την  εφηβεία.
[6] Αν αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί την μέρα της Αναστάσεως η φωτιά έρχεται από το Μέγα Σπήλαιο (το σπήλαιο που γεννήθηκε ο Ιησούς, πρώην σπήλαιο της Αφροδίτης) με αυτανάφλεξη, τότε έχετε έτοιμη σερβιρισμένη την απάντηση. 
[7] Ο μύθος των τεσσάρων ριψοκίνδυνων ανδρών (Ο Λάιος = είδος κίχλης (τσίχλα) και ο Κελεός = τρυποφράκτης, ο Αιγώλιος= είδος κουκουβάγιας και ο Κέρβερος που φέρει το ίδιο όνομα με το τρικέφαλο σκύλο του Άδη και δεν ξέρουμε τι πουλί είναι) που μεταμορφώθηκαν από τον Δία σε πουλιά.
[8] Κερένυι ΜτΕ σελ. 116. Ο Κερένυι αναφέρει τα ονόματα, εκτός του Έρως και τα Ηρικεπαίος, Φάνης και Μήτις.
[9] Ρόμπερτ Γκρέιβς «Οι Ελληνικοί Μύθοι» τόμος Ι, Η Εκθρόνιση του Κρόνου.
[10] Άγρα το κυνήγι
[11] Κερένυι ΜτΕ σελ. 116
[12] Ανόσιος δηλαδή ανίερος βέβηλος ή ασεβής και αγκυλομήτης δηλαδή πονηρός
[13] Ναι η «αγία σοφία του Θεού» της Πόλης είναι το ίδιο πρόσωπο με την Αθηνά, την Μπαφομέτ των σταυροφόρων.