Translate

Magnum Opus Η Μυθολογία, Magnum Opus Το Έργο, Magnum Opus Ο Χριστιανισμός

Tuesday, 8 March 2016

23. Ο ΖΕΥΣ

Ο ΖΕΥΣ

Ήδη έχουμε πει τόσα πολλά για τον μεγάλο αυτό θεό που και να μην λέγαμε τίποτα πλέον στο κεφάλαιο που φέρει το όνομα του θα είχαμε μια πλήρη εικόνα γι αυτόν.
Συνοψίζοντας έχουμε πει πως ο Ζευς είναι ο θεός που ενώνει το παλιό με το νέο, τον νεοφλοιό με το μεταιχμιακό, ένας συνδυασμός που θα τελειοποιήσει το ατελή  και ασυνεννόητο σύστημα του εγκεφάλου μας εξ ου  και Ζευς (αυτός που ενώνει). Η ζεύξη επιτυγχάνεται με την «ζέση», την ένωση του «πυρός» (άνδρας) με το «νερό» (γυναίκα) δημιουργώντας όχι την κατάσβεση του «πυρός» όπως γίνεται συνήθως μεταξύ των κοινών θνητών αλλά, με το «υγρό πυρ» ή την «χρυσή βροχή» που σχηματίζεται από τους υδρατμούς  του «κέντρου» (ορμόνες) και ανεβαίνει μέχρι τον εγκέφαλο. Μία «χρυσή βροχή» που θα βρέξει σε συλλήψεις ή  γεννήσεις παιδιών τύπου Περσέα και Αθηνάς. 
Ο Ζευς από την γέννηση του μέχρι την ημέρα που κατακτά το «βουνό»  Όλυμπο, είναι σαν εγκέφαλος ο νεοφλοιός ενώ μετά την κυριαρχία του στο «βουνό» και την καθυπόταξη των «τιτανικών δυνάμεων» ή ακόμα  του Τυφωέα και των Γιγάντων κυβερνά έχοντας σαν βασίλισσα την μεγαλύτερη από αυτόν αδελφή του. Αυτός είναι ο ιερός γάμος που παρά τις «έριδες» και την «ασυνεννοησία» που υπάρχει στην σχέση τους λειτουργεί προς όφελος των «αθανάτων». Αυτή είναι η ενοποίηση του νεοφλοιού με το μεταιχμιακό κάτω από την κυριαρχία του Διός – νεοφλοιού.
Έχουμε πει ακόμα πως ο «Ζευς» δεν γεννήθηκε βασιλιάς όπως ο παππούς του Ουρανός ή ο πατέρας του Κρόνος αλλά υπήκοος σε ταπεινή γήινη μήτρα και αν θα πετύχει να πάρει την εξουσία πάλι δεν θα είναι βασιλιάς αλλά θα ονομάζεται άνακτας δηλαδή ένας που έχει χάσει κάτι και το ανακτά. Ο λόγος είναι ότι η δύναμη που θα πάρει στα χέρια του, ο «κεραυνός» (φαλλικό σύμβολο) δώρο των «γιγάντων», έρχεται μετά την βασιλεία του  Κρόνου, την βασιλεία που έχει μείνει στις μνήμες των ανθρώπων σαν «η χρυσή εποχή» του ανθρωπίνου γένους. Η εποχή αυτή που οι άνθρωποι και οι θεοί μεθούσαν με το «μέλι» γιατί δεν είχε ακόμη ανακαλυφθεί το «κρασί», είναι η περίοδος από την γέννηση του ανθρώπου μέχρι την αρχή της εφηβείας. Τότε επαναστατούν οι τιτανικές δυνάμεις ή οι γίγαντες ή ο Τυφωεύς-Τυφώνας. Αυτούς θα πρέπει να νικήσει ο «Ζευς» για να μπορεί αυτός και οι άλλοι θεοί του «βουνού» Ολύμπου να γεύονται τους «καρπούς της αθανασίας», το νέκταρ και την αμβροσία, που έρχεται μέσα από τις «συγκρουόμενες πέτρες» (συμπληγάδες) με τα περιστέρια της Αφροδίτης (Πλειάδες) από την δύση, από την «κήπο της Ήρας».
Στην ιστορία του Διός θα δούμε ξεκάθαρα και ένα από τα κυριότερα αρχέτυπα της μυθολογίας, αυτό του παρατημένου και κυνηγημένου παιδιού. Εδώ ο «κακός» κατά τα φαινόμενα Κρόνος – χρόνος[1] θα πρέπει να βρει και να «σφάξει» (εδώ να  «καταπιεί») το παιδί, αφού ο πανδαμάτωρ θα πρέπει οπωσδήποτε να το βρει και να του δώσει τον «κρουνό» του. Έτσι και αλλιώς ο Κ(χ)ρόνος μια μέρα θα «εξεμέσει» (ξεράσει) τα παιδιά του, παιδιά που είναι διαφορετικοί τύποι φαλλών (Άδης Ποσειδώνας) ή διαφορετικών τύπων μήτρας (Ήρα Δήμητρα Εστία). Ο Ζευς αν και «μεγαλώνει» και με δυνάμεις που εκπροσωπούν την εκσπερμάτωση, την «αίγα» Αμάλθεια και τον Αιγοπάν, τον θεό Πάνα σαν αίγα, εντούτοις όχι μόνο θα γλυτώσει το «σφάξιμο» - «Κατάποση» από τον θεό που τον εκδιώκει, αλλά θα ελευθερώσει και τις «συγγενείς δυνάμεις» προκαλώντας το «ξερατό» του πατέρα του, μια λεπτομέρεια που δεν θα έπρεπε να λείπει από την κακέκτυπη (για διάφορους λόγους) συγγενική ιστορία του Ιησού. Οι «συγγενείς δυνάμεις» δεν μπορούν να λείπουν από τέτοιου είδους ιστορίες αφού δεν γνωρίζουμε να υπάρχει γένος ανθρώπων χωρίς το «βασικό ένστικτο».

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΚΑΙ Η ΕΞΕΜΕΣΗ ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΤΟΥ ΔΙΟΣ

Όταν ανέλαβε την εξουσία των θεών ο Κρόνος από τον πατέρα του κόβοντας τον φαλλό του, ο πληγωμένος βασιλιάς μαζί με την γυναίκα του είχαν προφητέψει[2] πως σύντομα ένα από τα παιδιά του  θα τον πέταγε από τον θρόνο. Έχοντας λοιπόν στο νου του αυτό ο βασιλιάς, όταν η Ρέα έκανε ένα παιδί αυτός το άρπαζε και το κατάπινε αμάσητο. Μέχρι που η Ρέα γέννησε τον μελλοντικό διάδοχο τον Δία ο Κρόνος είχε καταπιεί ήδη πέντε παιδιά. Την Εστία την Δήμητρα και την Ήρα πρώτα και μετά τον Άδη και τον Ποσειδώνα. Η Ρέα που είχε μάθει πλέον από τις τόσες απώλειες των παιδιών της διάλεξε προσεκτικά αυτή τη φορά το μέρος που θα γεννούσε τον νεότερο γιο της. Στο βουνό Λυκαίο της Αρκαδίας στην περιοχή που αργότερα ονομάστηκε περιοχή του Λυκαίου Διός ήταν ένα μέρος που δεν το πλησίαζε ο θάνατος αφού τα πλάσματα του τόπου αυτού δεν είχαν ίσκιο.[3] Μέσα στη νύχτα γεννήθηκε ο θεός του φωτός και η Ρέα τον έλουσε στη πηγή του θηλυκού ποταμού  Νέδα, που τότε πρωτοεμφανίστηκε στην Αρκαδία. Η Ρέα  έδωσε το παιδί στη Γαία και αυτή για να το κρύψει το μετέφερε στην Λύκτο της Κρήτης στο σπήλαιο της Δίκτης στο βουνό Αιγαίο. Στο σπήλαιο αυτό κατοικούσαν οι Μελίες Νύμφες[4] Αδράστεια και Ιώ, κόρες του Μελισσέα, καθώς και η Νύμφη αίγα Αμάλθεια. Στο ίδιο σπήλαιο μεγάλωνε μαζί με το Δία και ο Αιγιπάν, ο θεός Παν με την μορφή της αίγας. Ο Παν βύζαξε το ίδιο γάλα που βύζαξε και ο Δίας, το γάλα της Αμάλθειας, γιατί όταν γεννήθηκε ήταν τόσο άσχημος που η μάνα του αρνήθηκε να τον βυζάξει. Έτσι ταυτόχρονα με τον Δία η Αμάλθεια βύζαξε και τον Πάνα που μεγάλωνε στην ίδια σπηλιά με αυτόν και  γι αυτό και λεγόταν και ομογάλακτος αδελφός του. Ο Δίας, μάλλον στην εφηβεία του, σκότωσε την Αμάλθεια και τοποθέτησε την εικόνα της στον έναστρο ουρανό. Είναι ο αστερισμός του Αιγόκερου. Το δέρμα της με την μορφή της Μέδουσας Γοργούς χαραγμένη πάνω του έγινε η περίφημη ασπίδα, η προστασία  του Διός, η αιγίδα. Το κέρατο της Αιγίδας με το οποίο ο Ζευς λεγόταν ότι βύζαξε το γάλα έγινε το περίφημο κέρας της αφθονίας από το οποίο μπορούσε κάποιος να πιεί και να φάει χωρίς ποτέ το ποτό ή το φαί να τελειώνει. Αυτό το κέρατο ο Ζευς το χάρισε στις κόρες του Μελισσέα.
Λέγεται ακόμα πως στο σπήλαιο μέσα δεν έθρεψε τον μεγάλο θεό μόνο η Αμάλθεια αλλά διηγούνται ακόμα πως τον έθρεψαν και μέλισσες ή και μια γουρούνα.
Μια παραλλαγή του μύθου λέει πως η Αμάλθεια και η Μέλισσα ήταν οι κόρες του βασιλιά Μελισσέα. Από την Αμάλθεια ο Ζευς έπινε γάλα και από την Μέλισσα έτρωγε το μέλι (Κερένυι ΜτΕ σελ. 98). Η ιστορία ξετυλίγεται στο Σπήλαιο των Μελισσών[5] στο σπήλαιο που μεγαλώνει ο άνακτας του Ολύμπου ένα σπήλαιο που σαν τόπος έχει δύο φανερά χαρακτηρίστηκα. Κάθε χρόνο την γενέθλιο ήμερα του θεού, φωτιά πεταγόταν από το σπήλαιο.[6]  Το άλλο χαρακτηριστικό που συμβαίνει στη σπηλιά είναι το ίδιο που συμβαίνει και στον άλλο τόπο που διεκδικεί την γέννηση του Διός, το Λυκαίο όρος. Όπως και στο Λυκαίο όρος που δεν μπορεί να συμβεί θάνατος, έτσι γίνεται και δω, σε τούτη τη σπηλιά. Και εδώ μέσα σε αυτό το σπήλαιο δεν μπορεί να συμβεί θάνατος και αυτό το είδαμε με τους τέσσερεις ριψοκίνδυνους άντρες  που πήγαν να κλέψουν από την σπηλιά το μέλι του Διός. Τον μύθο αυτόν τον έχουμε ήδη αναφέρει πιο πάνω.[7]
Τέλος η ιστορία της γέννησης του Διός λέγεται και έτσι:
Όταν η Ρέα γέννησε τον νεότερο γιο του Κρόνου, αυτός είχε ήδη πετάξει τον Άδη στον Τάρταρο και τον Ποσειδώνα στην Άβυσσο, την θάλασσα δίχως πάτο. Η Ήρα παρακάλεσε την μάνα της να αναλάβει αυτή τον μικρότερο αδελφό της και αυτή συμφώνησε. Όταν ήρθε η ώρα να γεννήσει η Ρέα η Ήρα πήρε το παιδί και το πήγε στην Κρήτη. Όταν ο Κρόνος ζήτησε να δει το λίαξ, όπως έλεγαν τότε το νεογέννητο  παιδί, η Ρέα του έδειξε μέσα σε σπάργανα τυλιγμένο ένα λιξ, δηλαδή μια πέτρα. Ο Κρόνος το κατάλαβε μόνο όταν είχε πλέον καταπιεί την πέτρα και το μωρό βρισκόταν ήδη μακριά. Ο βασιλιάς διέταξε να ψάξουν σε ουρανό γη και θάλασσα για να τον βρουν αλλά η Ήρα είχε δασκαλέψει την Αμάλθεια, την Νύμφη του σπηλαίου της Ίδης, να κρεμάσει το παιδί με την κούνια του πάνω στο κλαδί ενός δέντρου. Έτσι οι απεσταλμένοι του Κρόνου δεν θα τον εύρισκαν αφού δεν θα ήταν ούτε στη γη, ούτε στον ουρανό αλλά ούτε και στη θάλασσα. Η Αμάλθεια μάλιστα για να μην ακούσουν το κλάμα του νεογέννητου φώναξε από την Φρυγία τους ακόλουθους της Ρέας, που εκεί την έλεγαν Κυβέλη, τους Κορυβάντες ή Κουρήτες όπως τους έλεγαν στην Κρήτη που σαν τις Μαινάδες χόρευαν και αυτοί εκστασιασμένοι, να χορέψουν γύρω από το δέντρο και να χτυπούν τα σπαθιά τους πάνω στις ασπίδες τους. Έτσι, στην αρχή πάνω στο δέντρο και μετά μέσα στην σπηλιά, ξέφυγε από τον Κρόνο μέχρι που έγινε έφηβος και γνώρισε την Μήτιν την θεά της συνετής συμβουλής που είχε το ίδιο όνομα με τον Έρωτα.[8]
Η Τιτανίδα Μήτις, ζούσε δίπλα στο ρεύμα του πατέρα Ωκεανού.[9] Όταν ο Ζευς την γνώρισε αυτή τον συμβούλεψε τον τρόπο με τον οποίο θα ελευθέρωνε τα αδέλφια του. Συμβουλή της ήταν να γίνει οινοχόος του βασιλιά και πατέρα του Κρόνου. Έτσι ο Ζευς ζήτησε την μεσολάβηση της Ρέας για το αίτημα του και ο βασιλιάς το δέχτηκε. Τότε η Τιτανίδα του έδωσε ένα βοτάνι να το ανακατέψει μαζί με το μελί που μεθούσε τον Κρόνο, έτσι ο βασιλιάς δεν θα καταλάβαινε τίποτα. Έτσι και έγινε. Ο Κρόνος ήπιε το εμετικό βοτάνι και ξέρασε πρώτα την πέτρα και μετά με την αντίστροφη σειρά από αυτή που είχε καταπιεί όλα τα αδέλφια του Διός. Αυτοί από ευγνωμοσύνη για την πράξη του τον έχρισαν αρχηγό στην μάχη που έπρεπε να κάνουν ενάντια στους Τιτάνες. Ο Κρόνος που είχε πλέον νικηθεί από τον Δία, και σαν τιτάνας που ήταν έδωσε την εξουσία στους τιτάνες που εξέλεξαν για αρχηγό τους τον γιο του Ιαπετού, τον Άτλα. Ακολούθησε ο δεκαετής πόλεμος που έγινε με τις αντιμαχόμενες δυνάμεις των θεών με τους Τιτάνες να είναι πάνω σε δύο βουνά πετώντας πέτρες οι μεν στους δε. Οι Ολύμπιοι από τον Όλυμπο και οι Τιτάνες από το όρος που είχε αράξει μετά τον κατακλυσμό η κιβωτός του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, το όρος Όθρυ.
Ο λιξ, το λιθάρι δηλαδή που είχε καταπιεί ο Κρόνος αντί του Διός ο άνακτας του Ολύμπου το τοποθέτησε στον ιερό τόπο που το όνομα του σημαίνει μήτρα, στους Δελφούς. Οι ιερείς του τόπου που τον έλεγαν και ομφαλό της γης δηλαδή το κέντρο της γης, άλειφαν την πέτρα με λάδι και από πάνω της είχαν πάντα ένα δίχτυ από άξεστο μαλλί, το λεγόμενο Αγρηνόν[10] Δίκτυ δηλαδή το δίκτυ του κυνηγιού. 
Εικόνα 50 Ο λιξ των Δελφών. Η πέτρα που κατάπιε ο Κρόνος με το αγρηνόν δίκτυ

ΣΥΜΒΟΛΑ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΥΘΟ
Τα κυριότερα σύμβολα που χρησιμοποιούνται σε αυτούς τους μύθους είναι η χιλιοειπωμένη σπηλιά, η αίγα αρσενική (ο Παν) και θηλυκή (Αμάλθεια), η μέλισσα, το μέλι, η γουρούνα, η πέτρα, ο οινοχόος, η φωτιά που ξεπετάγεται από το σπήλαιο, τα σπαθιά και οι ασπίδες που χρησιμοποιούν οι Κουρήτες ή Κορυβάντες. Όλα αυτά βέβαια το έχουμε πει πιο πάνω ή στο «magnum opus το έργο». Να τα θυμηθούμε: Η σπηλιά βέβαια είναι το πιο διάσημο σύμβολο της μήτρας. Το μέλι με το οποίο αρχικά «μεθούσαν» (έρωτας) οι θεοί είναι το παράγωγο του έρωτα του έργου (ορμόνες) το οποίο σαν σύμβολο αντικαταστάθηκε με το κρασί τον οίνο. Ο οινοχόος όπως θα συμπεραίνεται ασφαλώς είναι ο φαλλός όταν πρόκειται για άντρα, ή η μήτρα όταν πρόκειται για γυναίκα. Η Κόρη της Ήρας Ήβη, η νεανική μορφή της Ήρας ήταν η πρώτη οινοχόος των θεών (βλέπε εξώφυλλο βιβλίου την Ήβη να «σερβίρει» τον Ηρακλή) και κατόπιν το βασιλόπουλο της «Τροίας» (που τόσα αισχρά ειπώθηκαν γι’ αυτόν και την σχέση του με τον Δία- είναι ο φαλλός του Δία) Γανυμήδης. Η αίγα, αρσενική και θηλυκή είναι βέβαια η δημιουργική (ερωτική) ενέργεια που σαν γήινη είναι κακάσχημη αλλά είναι και η μοναδική που μπορεί να προσφέρει και να πράξει το έργο. Το κέρας της δημιουργικής δύναμης από τη αιχμηρή πλευρά είναι ο φαλλός του έργου και από την άλλη πλευρά την πλευρά της τρύπας την αντίθετη πλευρά του κέρατος, από εκεί που πηγάζουν τα αστέρευτα αγαθά της «γης», είναι η μήτρα του έργου. Η γουρούνα ή δέλφαξ από την ρίζα δελ (μήτρα) είναι φυσικά η γήινη μήτρα. Η φωτιά που ξεπετάγεται από το γενέθλιο «σπήλαιο» είναι η φωτιά του φαλλού Διός. Ο άνδρας που σαν χαρακτηριστικό έχει το φαλλό του στα αρχαία ελληνικά λέγεται φως. Το φως είναι χαρακτηριστικό της φωτιάς. Η μέλισσα που πιστευόταν ότι προέρχεται από παρθενογένεση παράγει το μέλι με το οποίο αρχικά «μεθούσαν» οι θεοί. Έτσι η μέλισσα είναι η ιέρεια του έργου και γι αυτό οι Νύμφες κόρες του «Μελισσέα» βρίσκονται μέσα στην «σπηλιά» που μεγαλώνει ο Ζευς. Ο φαλλός του έργου Ζευς, θα τραφεί μέσα στην σπηλιά με την ίδια τροφή  που μεγαλώνει και η δημιουργική του δύναμη, ο Παν γιαυτό και ο Παν είναι φιλική δύναμη για τον Δία όταν θα μεγαλώσει.

ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΥΘΟ
Ο Ζευς που δεν είναι μόνο φαλλός αλλά και ο τρίτος μας εγκέφαλος, ο γνωστικός εγκέφαλος, θα πρέπει να φέρει σε πέρας ένα μεγάλος έργο. Στο ίδιο μεγάλο έργο στο οποίο οι Τιτάνες (τιταίνειν = τεντώνομαι) απέτυχαν, ο Ζευς καλείται να πετύχει και να ενώσει (ζεύξει) με τον ιερό γάμο, το παλαιό με το νέο. Όπως ο Ζευς είναι φαλλός και εγκέφαλος (ο νεοφλοιός) έτσι και η Ήρα αντιπροσωπεύει την μήτρα και το μεταιχμιακό. Γιαυτό και παρευρίσκεται στην γέννηση αλλά και στο μεγάλωμα (σαν σπηλιά) του Διός. Γαία Ρέα και Ήρα είναι μορφές της Μεγάλης Μητέρας, της μήτρα μέσα από την οποία ξεπετάγεται η ζωή αλλά ταυτόχρονα είναι και το μεταιχμιακό μέσα από το οποίο γεννήθηκε ο νεοφλοιός, ο ίδιος ο γνωστικός εγκέφαλος και άνθρωπος. 
Ήδη έχουμε αναφέρει πως ο Κρόνος και η «χρυσή εποχή» που αντιπροσωπεύει είναι ο χρόνος, η περίοδος του ανθρώπου, από την γέννηση έως την αρχή της εφηβείας. Μετά αρχίσει η περίοδος του «Διός» και της «Ήρας». Η σύγχυση που υπάρχει για τον Κρόνο προέρχεται από το ότι ξεχωρίζουμε δύο περιόδους που τον αφορούν. Την προεφηβική και την μετά την εφηβεία εποχή. Στην βασιλεία του Κρόνου δεν υπάρχει η γυναίκα (είναι φυσικό για το αρσενικό παιδί). Οι «άνδρες» μεγαλώνουν σαν φρούτα πάνω στα «δένδρα» παίρνοντας τους «χυμούς» από τις Μελίες Νύμφες μια παράλληλη δηλαδή ιστορία σαν και αυτή του Διός αφού και εδώ υπάρχουν οι Μελίες Νύμφες που εδώ υπονοείται πως είναι Μέλισσες. Θυμίζουμε πως Μέλισσες ήταν οι ιέρειες των Ελευσίνιων μυστηρίων αλλά και οι των Εσσαίων κάτι που δείχνει την συγγένεια των μυστηρίων τους. Αυτή είναι η «καλή» πλευρά του Κρόνου. Η άλλη του πλευρά (χρονικό διάστημα) είναι από την εφηβεία και μέχρι το πέρας της ερωτικής ζωής. Σε αυτό το διάστημα ο Κρόνος είναι κακούργος (άσχημα έργα) γιατί εδώ σε αυτή την περίοδο σημαίνει «θάνατο».
Κάτι όμως που δεν έχει προσέξει κανείς μέχρι τώρα και αποδεικνύει τους ισχυρισμούς μας είναι η κοινή ονομασία του θεού Έρωτα και της πρώτης «γυναίκας» του Διός, της Μήτιδος. Μήτις λεγόταν ο Έρωτας, Μήτις και ο πρώτος «σύνδεσμος» του Διός, «η θεά που έφερε τον θεϊκό σπόρο στους θεούς»[11]. Αν και ο Ζευς λέγεται πως έκανε τον Κρόνο να εξεμέσει στην ουσία ο Ζευς είναι που απελευθερώνει τις (δημιουργικές) δυνάμεις του ίδιου του  εαυτού. Ο Ζευς γίνεται αυτόματα θνητός. Η περίοδος του Κρόνου έχει ημερομηνία λήξης. Τότε αναγκαστικά κάποιο «βοτάνι» θα κάνει τον θεό να ξεράσει όλες τις δυνάμεις που κρύβονται μέσα του. Ο φαλλός (Ζευς) βέβαια είναι το μέσον και η αιτία του «ξερατού». Για να ανακτήσει την χαμένη του «χρυσή εποχή» ο θεάνθρωπος θα πρέπει να νικήσει τους Τιτάνες και τους Γίγαντες που αντιπροσωπεύουν της δυνάμεις της εκσπερμάτωσης και να γίνει άνακτας. Τότε είναι που θα γνωρίσει την Μήτιν, την «σοφή ή συνετή συμβουλή» που έχει το ίδιο όνομα με τον Έρωτα. Η Μήτις είναι ο έρωτας του έργου κάτι που κληρονόμησε και στην κόρη της την  Παλλάδα (την παλλόμενη) Αθηνά, τη θεά της σοφίας για τους πολλούς, αλλά για τους μυημένους τη θεά του «πολέμου» (έρωτας) της σοφίας, το αντίθετο δηλαδή από ότι πρεσβεύει, ο μισητός για τον Δία αδελφός της Άρης, ο θεός της «αιματοχυσίας». Ο Ζευς πήρε τον «Όλυμπο» με την συμβουλή της Μήτιδος και βασίλεψε με την Ήρα. Το πόσο δυνατή ήταν αυτή η θεά μας το λέει η γέννηση της Αθηνάς που θα την πούμε πιο αναλυτικά στο κεφάλαιο κάτω από το όνομα της.
Ο παππούς Ουρανός και η Γαία δεν είχαν προφητεύσει μόνο για την πτώση του Κρόνου αλλά είχαν συμβουλέψει τον Δία ότι η γυναίκα που είχε, η Μήτις, όταν τα αδέλφια του και η Ήρα μαζί ήταν στην κοιλιά του πατέρα του, θα έκανε μία κόρη, την Αθηνά και ένα γιο με τεράστια καρδιά που θα βασίλευε σε όλο τον κόσμο. Σε ανθρώπους και θεούς. Έτσι ο Ζευς έκανε ότι έκανε και ο πατέρας του. «Κατάπιε» την Μήτιδα που τότε ήταν έγκυος στην Αθηνά. Ο Ζευς γέννησε τότε την θεά της σοφίας σε μια κορυφή, σε ένα κέρας αρχαιοελληνικά. Βέβαια το κέρας έχει πολλές σημασίες. Κέρας μπορεί να είναι ο φαλλός (το είδαμε στις ονομασίες των γεννητικών οργάνων) ή μπορεί να είναι κορυφή βουνού ή και του κεφαλιού ή και το κέρατο, όπως αυτό το γνωστό της «αφθονίας». Πιο πολλά θα πούμε στην γέννηση της θεάς της «σοφίας». 
Η λιξ ή πέτρα που δίνεται στον Κρόνο αντί για το λίαξ το νεογέννητο παιδί είναι προφανώς ένα λογοπαίγνιο που γινόταν εκείνο το καιρό αλλά και συνάμα ένα σύμβολο. Ο Δευκαλίων και η Πύρρα μετά τον «κατακλυσμό» (εκσπερμάτωση) όταν διατάχτηκαν να σπείρουν την «γη» με την καινούρια ανθρωπότητα εκείνοι σαν να έκαναν μια αποτρόπαια πράξη πέταγαν «πέτρες» πίσω από την πλάτη τους. Από τις πέτρες αυτές που εκκολάφθηκαν στη «γη» γεννήθηκε η νέα γενιά των ανθρώπων. Η πράξη αυτή έλαβε χώρα στο βουνό που είχαν σαν λημέρι οι Τιτάνες, το όρος Όθρυ. Πιθανόν λοιπόν να ήταν οι ίδιες πέτρες που χρησιμοποιούσαν οι Τιτάνες. Καταλαβαίνουμε λοιπόν το είδος του «πολέμου» που έκαναν οι θεών ενάντια στους Τιτάνες. Ήταν ένας ερωτικός πόλεμος.
Ο «ομφαλός του κόσμου» οι Δελφοί έχουν σαν ονομασία του ένα όνομα που σημαίνει μήτρα. Όπως είπαμε και στο «magnum opus το έργο», τα γεννητικά όργανα είναι το κέντρο του σώματος, αυτό δείχνει και το περίφημο σχέδιο του Ντα Βίντσι, ο Βιτρούβιος άνθρωπος.
Κάτι που θα πρέπει να πούμε για μια φορά ακόμα είναι για την πράξη του Κρόνου να «καταπιεί» τα παιδιά του. η πράξη αυτή συμβολίζει το έργο και γιαυτό η περίοδος διακυβέρνησης του Κρόνου θεωρείται σαν «χρυσή εποχή». οι χαρακτηρισμοί του Κρόνου αυτής της εποχής, οι κατηγόριες της Γαίας γι αυτόν,[12] είναι προφανώς συκοφαντίες της «γυναίκας» που θέλει να ακολουθήσει την φύση της, της γυναίκας που γεννάει. Απόδειξη είναι ότι την ίδια πράξη έκανε και ο Ζευς «καταπίνοντας» την Μήτιδα. Κανείς δεν κατηγόρησε τον πατέρα του Ολύμπου αφού με την πράξη του αυτή γεννήθηκε η «αγία σοφία του θεού».[13]




[1] Κατά τα φαινόμενα αφού όπως είπαμε ο Κρόνος αντιστοιχεί με την παιδική ηλικία, την χρυσή εποχή της ανθρωπότητας.
[2] Όπως ένας γονέας ξέρει πως ο γιος και η κόρη του κάποια στιγμή θα μπουν στην εφηβεία
[3] Οι πεθαμένοι στον κάτω κόσμο ήταν σκιές
[4] Λέγονται και Δικταίες Νύμφες
[5] Πιθανόν το Ιδαίο Άντρο. Άντρο, όπως έχουμε πει πιο πάνω σημαίνει σπήλαιο. Η Ρέα είχε και τα ονόματα Ιδαία Μήτηρ και Αδράστεια (Κερένυι ΜτΕ σελ. 98). Το Ιδαίο Άντρο είναι η μήτρα της Ρέας. Το άλλο όνομα Αδράστεια το είχε και μία από τις Μοίρες και σημαίνει η αναπόδραστη, από αυτή (τη μοίρα) που δεν μπορείς να αποδράσεις.  Το πιο πιθανόν λοιπόν αυτό το όνομα να έχει σχέση με την «ροή» της εφηβείας, ένα όνομα ταιριαστό με αυτό του άντρα της Κρόνου (του κρουνού) που έρχεται και αυτός με την  εφηβεία.
[6] Αν αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί την μέρα της Αναστάσεως η φωτιά έρχεται από το Μέγα Σπήλαιο (το σπήλαιο που γεννήθηκε ο Ιησούς, πρώην σπήλαιο της Αφροδίτης) με αυτανάφλεξη, τότε έχετε έτοιμη σερβιρισμένη την απάντηση. 
[7] Ο μύθος των τεσσάρων ριψοκίνδυνων ανδρών (Ο Λάιος = είδος κίχλης (τσίχλα) και ο Κελεός = τρυποφράκτης, ο Αιγώλιος= είδος κουκουβάγιας και ο Κέρβερος που φέρει το ίδιο όνομα με το τρικέφαλο σκύλο του Άδη και δεν ξέρουμε τι πουλί είναι) που μεταμορφώθηκαν από τον Δία σε πουλιά.
[8] Κερένυι ΜτΕ σελ. 116. Ο Κερένυι αναφέρει τα ονόματα, εκτός του Έρως και τα Ηρικεπαίος, Φάνης και Μήτις.
[9] Ρόμπερτ Γκρέιβς «Οι Ελληνικοί Μύθοι» τόμος Ι, Η Εκθρόνιση του Κρόνου.
[10] Άγρα το κυνήγι
[11] Κερένυι ΜτΕ σελ. 116
[12] Ανόσιος δηλαδή ανίερος βέβηλος ή ασεβής και αγκυλομήτης δηλαδή πονηρός
[13] Ναι η «αγία σοφία του Θεού» της Πόλης είναι το ίδιο πρόσωπο με την Αθηνά, την Μπαφομέτ των σταυροφόρων.