Translate

Magnum Opus Η Μυθολογία, Magnum Opus Το Έργο, Magnum Opus Ο Χριστιανισμός

Tuesday, 15 March 2016

24.Ο ΚΡΟΝΟΣ Η ΡΕΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ

Ο ΚΡΟΝΟΣ Η ΡΕΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ

Η Γαία και ο Ουρανός έκαναν πολλά παιδιά που όμως ξεχώριζαν με ένα ιδιαίτερο τρόπο, όλα ανήκαν σε μια ιδιαίτερη ομάδα. Όλες οι ομάδες όμως είχαν κάτι κοινό. Βασίζονταν στον ιερό αριθμό τρία και τα παράγωγα του. Οι Ερινύες ήταν τρεις όπως και οι Κύκλωπες. Τα άκακα πλάσματα οι Εκατόγχειρες ήταν και αυτοί τρεις. Τα αγόρια Τιτάνες έξη όπως και τα Τιτάνισσες, οι Μελίες εννέα, ενώ το σύνολο του αριθμού των Τιτάνων και Τιτανισσών μαζί, ήταν ο ολύμπιος αριθμός δώδεκα. Ο Κρόνος και η αδελφή και σύζυγος του Ρέα φαίνεται πως δεν ξέφυγαν από αυτή τη συνήθεια που ίσως να ήταν και ικανότητα. Στην αρχή έκαναν τρία κορίτσια, την μεγαλύτερη Εστία μετά την Δήμητρα και τελευταία την Ήρα και μετά έκαναν τρία αγόρια τον Άδη τον Ποσειδώνα και το στερνοπούλι τους τον Δία. Τα έξη αυτά παιδιά ήταν οι μισοί κάτοικοι του Ολύμπου. Μόνο και μόνο γιαυτό το λόγο στη Ρέα ήταν που ταίριαζε περισσότερο από όλα τα παιδιά του Ουρανού και της Γαίας το όνομα Μεγάλη Μητέρα ή Μητέρα των θεών. Με τη Ρέα και συγκεκριμένα με το «σπήλαιο» της, συνδέονται δύο πολύ σπουδαία τελετουργικά. Οι μέλισσες ιέρειες (και το μέλι) των ελευσίνιων μυστηρίων, καθώς και η ονομασία της Δήμητρας Μεγάλη Μέλισσα κληρονομήθηκαν από τη Ρέα που έτρεφε στο ιερό «σπήλαιο» που γέννησε τον μικρό Δία μέλισσες για να ταΐζουν το νεογέννητο. Είναι το ίδιο μέλι με το όποιο «μεθούσαν» οι θεοί πριν την ανακάλυψη του «κρασιού». Στο ίδιο σπήλαιο μία φορά τον χρόνο, την γενέθλιο  ημέρα του Διός τότε που αναβλήθηκε το αίμα της Ρέα από την γέννηση, έλαμπε άγιο φως από αυτανάφλεξη φωτιάς.[1] Στο άγιο αυτό «σπήλαιο» δεν μπορούσε να συμβεί «θάνατος». Ένας μύθος μας το επιβεβαιώνει.  Ο Λάιος, ο Κελεός, ο Κέρβερος και ο Αιγώλιος, ήταν τέσσερεις ριψοκίνδυνοι άντρες που προσπάθησαν να μαζέψουν το μέλι της ιερής «σπηλιάς». Για να μην τους τσιμπήσουν οι μέλισσες φόρεσαν χάλκινους θώρακες. Όταν όμως αντίκρισαν το αίμα από την γέννηση του Διός οι θώρακες έπεσαν από το σώμα τους. Ο μύθος λέει πως ο Δίας θα μπορούσε με ένα κεραυνό να τους σκοτώσει αλλά όπως είπαμε πιο πάνω στο ιερό «σπήλαιο» δεν μπορούσε να συμβεί «θάνατος». Για την ιστορία θα πούμε πως ο Δίας μεταμόρφωσε και τους τέσσερεις στα πουλιά που έχουν τα ίδια ονόματα.[2]
Όλες οι ετυμολογήσεις του ονόματος της Ρέας διαχρονικά συγκλίνουν στο ότι το όνομα της σημαίνει ροή και έχουν συνηγορήσει γιαυτό βαριά ονόματα όπως ο Αθανάσιος Σταγειρίτης στην Ωγυγία,[3] οι Ορφικοί[4] που την χαρακτηρίζουν ως «πηγή», ο Ηράκλειτος[5] ο οποίος την ονομάζει μητέρα των τεσσάρων στοιχείων[6] και ο Πλάτων που στο Κρατύλο (402b) που ονομάζει την Ρέα και τον Κρόνο , «ρεύματα». Για τον Κρόνο δεν ξέρουμε αν εννοεί  τη ροή (ρεύμα) του χρόνου ή την ροή του «νερού»[7] αφού ο Κρόνος μπορεί να είναι και τα δύο.[8] Υπάρχει όμως και η νύξη που κάνει ο Κερένυι (ΜτΕ σελ. 88) πως στην ελληνική εκείνη την εποχή Μικρά Ασία η Μεγάλη Μητέρα με τα πολλά ονόματα λεγόταν «Μήτηρ ορεία» δηλαδή «μητέρα βουνό»,[9] αφού ονόματα όπως Βερεκυντία, Δινδυμήνη, και Ιδαία Ρέα δήλωναν οροσειρές. Η διπλή βουνοκορφή (σχηματίζει το V) και η οροσειρά είναι το αντίθετο και συμπληρωματικό του βουνού (φαλλός) δηλαδή (όπως και η σπηλιά) δηλώνει μήτρα. Το ότι το όνομα Ρέα (Ιωνικά ήταν Ρείη ή Ρέη) μπορεί να προέρχεται από το όρος ενισχύεται από το γεγονός πως ήταν και η  θεά της άγριας φύσης (περισσότερο την συναντάμε στα βουνά) και όχι των καλλιεργημένων «αγρών» (μήτρα) με τους οποίους ήταν συνδεδεμένες η μητέρα της Γαία και η κόρη της Δήμητρα. Η Ρέα σαν «Κυρία των (άγριων) Ζώων» στεκόταν πολλές φορές ανάμεσα σε δύο λιοντάρια, ενώ το άρμα της το έσερναν επίσης λιοντάρια.[10]  Σαν θεά της άγριας φύσης και των άγριων ζώων την αποδίδει ο Ομηρικός ύμνος 14 «εις Μητέρα Θεών». «Τη Μητέρα όλων των θεών και όλων των ανθρώπων ύμνησε μου καλλίφωνη μούσα θυγατέρα του μεγάλου Δία, που ο ήχος των κροτάλων και των τυμπάνων και ο ισχυρός θόρυβος των αυλών την ευχαριστεί, καθώς και η κλαγγή των λύκων και των λιονταριών με τα λαμπερά μάτια, τα θορυβώδη βουνά και τα δασωμένα φαράγγια». Η ταύτιση της με το δίδυμο βουνό (οροσειρά) φαίνεται και από τον τόπο κατοικίας της. Στα ορφικά «Αργοναυτικά» σε δύο διαφορετικούς στίχους. «Δίνδυμον αυτίκ’ έπειτα Ρέης έδος εισαναβάντες» (555), που σημαίνει «αμέσως μετά, αφού ανεβείτε στο Δίνδυμο (Δίδυμο), την κατοικία της Ρέας». Η άλλη (628) «Διδύμου άκρης ίκμενον ούρος εφήκε Ρέη λιπαροκρήδεμνος» που σημαίνει «από την κορυφή του Διδύμου όρους, η Ρέα με το λαμπρό κεφαλομάντηλο, άφησε να φθάσει ούριος άνεμος». Από το Δίνδυμο (δίδυμο) βουνό η Ρέα είχε το όνομα Δινδυμήνη ένα από τα ονόματα της που υπονοούσαν δίδυμο βουνό ή οροσειρές. Εμείς κλίνουμε στο να πιστέψουμε ότι το όνομα της έχει προέλθει από το ορεία (βουνίσια) και συν το χρόνο μετατράπηκε σε Ρεία και Ρέα αλλά επειδή το δίδυμο βουνό και η πηγή που ρέει έχουν το ίδιο συμβολικό νόημα (μήτρα) δεν είμαστε κατηγορηματικοί για κανένα. Σημαντικό επίσης είναι να ξέρουμε πως η Ρέα είναι ένα και το αυτό πρόσωπο με την Κυβέλη (mater Cubile) που την παρίσταναν με κυβική πέτρα. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η Ρέα είναι η εξελληνισμένη Κυβέλη όπως επιμένουν να λένε αλλά ακριβώς το αντίθετο. Η Ρέα είναι αρχαιότερη θεά από την Κυβέλη και αυτό φαίνεται από το γεγονός πως ούτε ο Όμηρος αλλά ούτε ο Ησίοδος την μνημονεύουν. Η λατρεία της Ρέας μάλλον ξεκίνησε από την Κρήτη πέρασε από την κυρίως Ελλάδα σε ένα αρχαιοελληνικό φύλο τους Φρύγες που τότε κατοικούσαν στην Θράκη. Αυτοί όταν μετακόμισαν στην Ελληνική Μικρά Ασία στα Κύβελα όρη (όπως βλέπουμε είναι πάντα πάνω σε όρη) μετονομάστηκε Κυβέλη. Ο μύθος λέει ότι αυτή η μετακίνηση έγινε μετά την επικράτηση του Διός και των Ολυμπίων στον Κρόνο.
Είτε λοιπόν είναι διπλό βουνό (ή οροσειρά) είναι πηγή αυτό σημαίνει πως είναι μια αρχέγονη μήτρα. Τη διπλή αυτή ιδιότητα νερό και βουνό μας την ενισχύει ο λεπτολόγος (χωρίς όμως ίχνος γνώσης μυστικισμού) Ρόμπερτ Γκρέιβς. Στον πρώτο τόμο των Ελληνικών Μύθων, στα σχόλια του μύθου «Η εκθρόνιση του Κρόνου» μας λέει πως το όνομα Ποσειδών προέρχεται (και αυτό μάλλον είναι αλήθεια) από το όνομα που είχε η Ρέα στην Κρήτη Ποτίδαια, «η νεροθεά της Ίδης». Και ίσως έχει βάση αυτό που λέει γιατί το αρχικό όνομα του Ποσειδώνος ήταν Ποτιδάς ή Ποτίδας ή και Ποτιδάν ή Ποτίδαν.[11]
Καθαρή εικόνα της Ρέας όσο αναφορά το ποιόν της μας δίνει ο Ορφικός ύμνος 27 «στη Μητέρα των Θεών». «Μητέρα των αθανάτων θεών, τιμημένη απ’ τους θεούς, που πάντα τρέφεις, έλα θεά κυρίαρχη να προσευχηθούμε σε σένα Δέσποινα, αφού ζεύξεις γοργό άρμα με λιοντάρια που σκοτώνουν ταύρους, εσύ που κατέχεις το σκήπτρο του δοξασμένου πόλου, η φημισμένη και σεμνή. Εσύ που κατέχεις τον θρόνο στο κέντρο του κόσμου και γι’ αυτό κατέχεις τη γη και παρέχεις στους ανθρώπους κατάλληλες τροφές. Από σένα γεννήθηκε το γένος των θνητών ανθρώπων και από σένα εξουσιάζονται οι ποταμοί και όλη η θάλασσα παντοτινά. Σε ονόμασαν Εστία κι ακόμη σε αποκαλούν δώτειρα (σ.σ. αυτή που χαρίζει) της ευτυχίας, γιατί εσύ χαρίζεις στους θνητούς ανθρώπους δώρα απ’ όλα τα αγαθά. Έλα στην τελετουργία Δέσποινα που ευχαριστείσαι με τα τύμπανα, που τα πάντα δαμάζεις, προστάτιδα της Φρυγίας, σύζυγε του Κρόνου, παιδί του Ουρανού, σεμνή, που διατηρείς τη ζωή και είσαι φίλη του οίστρου. Έλα γεμάτη χαρά, ευαρεστούμενη σε μας τους ευσεβείς».   
Η Ρέα σαν «διπλό βουνό» αλλά περισσότερο σαν «πηγή» είναι μια μήτρα. Απ’ την άλλη ο Κρόνος είναι μια περίοδος χρόνου αλλά η στιγμή που τον εκφράζει καλύτερα είναι η στιγμή της πρώτης εκσπερμάτωσης. Τότε το «ερμαφρόδιτο» παιδί αποκτά φύλο και εισέρχεται σε μια νέα χρονική περίοδο. Την περίοδο του θνητού ανθρώπου αφού ο «θάνατος» εισέρχεται στη ζωή του μαζί με τον έρωτα. Έτσι τα παιδιά της Ρέας και του Κρόνου είναι δύο τρίγωνα.[12] Ένα ανδρικό ο Άδης, ο Ποσειδώνας και ο Ζευς και ένα γυναικείο η Εστία η Δήμητρα και η Ήρα. Με λίγα λόγια μετά την «εμετό» του βασιλιά Κρόνου η Ρέα γεννά ένα θνητό αγόρι (ένα φαλλό) και ένα θνητό κορίτσι (μία μήτρα). Ο φαλλός του νέου εφήβου έχει τρεις επιλογές. Τον φαλλό Άδη δηλαδή τον φαλλό της εκσπερμάτωσης, τον φαλλό Δία, δηλαδή το φαλλό της φώτισης (Δίας σημαίνει φως) και του έργου, και τον φαλλό Ποσειδώνα τον φαλλό της «υγρασίας» που μπορεί να γίνει είτε Άδης είτε Δίας. Οι θεοί είναι οι τρεις πλευρές του «τριγώνου» και γιαυτό είχαν και την ίδια όψη. Άλλωστε ξέρουμε πως μετά την επικράτηση τους έπαιξαν κλήρο για να μοιράσουν τα πεδία της εξουσίας τους. Κάτι αντίστοιχο, με μια παραλλαγή, συνέβαινε και με το γυναικείο τρίγωνο. Η χρυσοπέδιλη[13] Ήρα ήταν γυναίκα του φαλλού του έργου, η Δήμητρα σύντροφος του Ποσειδώνα και η άλλη μορφή της Δήμητρας, η κόρη Περσεφόνη, ήταν η σύζυγος του Άδη. Αυτό γινόταν για να διαφοροποιήσει την Εστία που συμβόλιζε την μήτρα της οικογένειας, και να την τοποθετήσει έξω από τα «μυστήρια» του Διός αλλά και την παρουσιάσει άδολη από το «θάνατο» του Άδη. Ο Κρόνος λοιπόν βασιλιάς της χρυσής εποχής του ανθρώπου γεννά με την «πηγή» Ρέα θεανθρώπους. Γεννιούνται μέσα σε «σπηλιά» όπως ο Ζευς αλλά δεν είναι ούτε θνητοί ούτε αθάνατοι. Είναι οι άνθρωποι της χρυσής εποχής, είναι τα παιδιά. Η βασιλεία τελειώνει με τον Κρόνο και για να φτάσει κάποιος να γίνει πάλι άρχων θα πρέπει να ανακτήσει, να πάρει πίσω την εξουσία. Έτσι οι ηγέτες του Ολύμπου πλέον ονομάζονται άνακτες και όχι βασιλείς. Ας σχολιάσουμε όμως τον Ορφικός ύμνο 27 «στη Μητέρα των Θεών» που είναι μια γέφυρα που ενώνει την Γαία με την Ρέα και τα θηλυκά παιδιά της. Κατ’ αρχήν ο τίτλος «Μητέρα των Θεών» απονέμονταν μόνο σε τρεις θεές. Στην Γαία στην Τηθύν (στον Όμηρο) και στη Ρέα. Η Γαία είναι ξεκάθαρα η Γη (η μήτρα) και η Τηθύς το νερό (η υγρασία της μήτρας). Η Ρέα είναι όπως είδαμε ένας συνδυασμός των δύο αφού παρουσιάζεται σαν διπλό βουνό και πηγή χωρίς όμως να χάνει την ιδιότητα της μονάδας. Η φράση «που πάντα τρέφεις» προσδιορίζει και τη συνδέει με τη τροφό γη, δηλαδή τη Γαία-Πανδώρα. Το άρμα της (η μήτρα) έχει λιοντάρια (τα ένστικτα της μήτρας είτε «ηλιακά» είτε «σεληνιακά») σκοτώνουν τους ταύρους (την αντρική δημιουργική δύναμη).[14] Ο πόλος και το κέντρο του κόσμου είναι αξονικά σύμβολα και έτσι το σκήπτρο της είναι η εξουσία στα γεννητικά όργανα ενώ το ίδιο νόημα έχει η εξουσία της στους ποταμούς (αντρική υγρασία) και την θάλασσα (γυναικεία υγρασία). Ο ύμνος παραδέχεται πως από αυτήν γεννήθηκε το γένος των θνητών ανθρώπων. Αυτό είναι η επιβεβαίωση αυτών που σας είπαμε πιο πάνω δηλαδή οι δύο τριάδες είναι στην ουσία τα γεννητικά όργανα ο φαλλός και η μήτρα με τις τρεις επιλογές του έρωτα. του έρωτα του μύστη (Δίας Ήρα), της πτώσης (Άδης Περσεφόνη) και του άδολου οικογενειακού έρωτα της Εστίας που δεν λογίζεται σαν πτώση και είναι κάτι ενδιάμεσο. Με μεγαλύτερη σαφήνεια θα λέγαμε πως τα παιδιά της Ρέας είναι ο φαλλός και η μήτρα των ανθρώπων μετά τον ερχομό της ερωτικής λειτουργίας στο σώμα. Και εδώ θα θέλαμε να υπογραμμίσουμε κάτι. Η πραγματική έννοια της τριάδας δεν είναι οι τρεις επιλογές του έρωτα αλλά το αρσενικό, το θηλυκό[15]  και ο τρίτος παράγοντας που χωρίζει (πολλαπλασιασμός του είδους) αλλά και ενώνει (ερωτική έλξη). Αυτή είναι η πραγματική τριάδα.[16] Εδώ έχει ισχύ η ρήση «άγιος χωρίζει, άγιος ενώνει». Η ερωτική ένωση είναι ο ερμαφρόδιτος αλλά και η τριάδα. Θυμίζουμε ότι στην χριστιανική τριάδα το άγιο πνεύμα που παρουσιάστηκε με την ανακοίνωση της εγκυμοσύνης της Μαρίας αλλά και στην βάπτιση του Ιησού μέσα στο «ποτάμι» (αρχή του έργου) είναι με μορφή περιστεριού. Το περιστέρι λοιπόν ήταν πουλί της Αφροδίτης. Το αγριοπερίστερο και η τρυγόνα που έχουν μόνο ένα ερωτικό σύντροφο σε όλη τους την ζωή ήταν τα πουλιά του αγνού έρωτα. Για το ότι δεν υπάρχει γυναικεία μορφή στην χριστιανική τριάδα είναι ένα ζήτημα για το οποίο επανέλθουμε στην ενότητα «magnum opus ο χριστιανισμός». Συνεχίζοντας τον ύμνο θα δούμε ότι γίνεται σαφής υπόδειξη ότι η Ρέα εξουσιάζει τους ποταμούς και την θάλασσα δηλαδή την κίνηση (ροή) του «υγρού στοιχείου» (προφανώς του ανθρωπίνου σώματος). Η σχέση της με την ροή των ερωτικών υγρών του σώματος σφραγίζεται με την παραδοχή ότι  αυτή είναι που διατηρεί τη ζωή και ταυτόχρονα είναι φίλη του οίστρου δηλαδή της ερωτικής μανίας. Και τέλος σαν αντίθεση με την προηγούμενη της ιδιότητα είναι και Εστία, μια θεά δηλαδή πρότυπο οικογενείας, μια από τις τρεις θεές (οι άλλες δύο η Αθηνά και η Άρτεμης) που ο Έρωτας δεν μπόρεσε ποτέ να καθυποτάξει. Συμπέρασμα η τριάδα Εστία Δήμητρα Ήρα είναι μια τριπλή Ρέα ή αντίθετα είναι μία μήτρα με τρεις επιλογές. Το ίδιο ισχύει και για την αρσενική τριάδα και το Κρόνο. Ο Δίας είναι ο ουροβόρος Κρόνος της χρυσής εποχής και ο Άδης είναι ο Κρόνος που εξέμεσε τα παιδιά του (το σπέρμα του). Ο Ποσειδώνας είναι η ενδιάμεση κατάσταση των υγρών που ούτε έχουν πέσει στη γη (Άδης), ούτε έχουν γίνει «πέτρα» όπως ο Ζευς.  
Για τον βασιλιά Κρόνο έχουμε πει σχεδόν τα πάντα. Ας συγκεντρώσουμε όμως αυτά που είπαμε μέχρι τώρα για να είναι δίπλα στην σύζυγο και αδελφή του Ρέα. Κατά τον Ησίοδο είναι ένα από τα δώδεκα παιδιά του Ουρανού και της Γαίας. Αυτό όμως ο Ορφέας που είναι και παλαιότερος του Ησίοδου το αμφισβητεί. Ο Ορφέας λέει και εμείς επικροτούμε πως ο Κρόνος ήταν το έβδομο αγόρι από τους δεκατέσσερις συνολικά Τιτάνες και Τιτάνισσες. Κρόνος και χρόνος είναι η ίδια λέξη και αυτό οφείλεται στους Κρήτες και στους  Ίωνες που άλλαζαν το γράμμα κάπα με το χι. Έτσι λοιπόν ο θεός δηλώνει μια ροή, την ροή του χρόνου. Εκτός όμως από την ροή σημαίνει τέλος περιόδου αλλά και αρχή, βασιλεία, ηγεμονία. Οι λέξη από όπου προέρχεται η ονομασία του θεού θα πρέπει να είναι το κραίνω που σημαίνει τελειώνω, εκτελώ, εκπληρώνω, αποτελειώνω, κρατώ υπόσχεση, πραγματοποιώ, τελειοποιώ, άρχω, εξουσιάζω, είμαι αρχηγός, κυβερνώ, τελευτώ, καταλήγω, (Ματζέντα). Κάποιοι ισχυρίζονται[17]πως ο μήνας του θερισμού που γινόταν με ένα δρεπάνι σαν κι αυτό που κρατούσε ο Κρόνος λεγόταν Κρονιών.[18] Ο θερισμός είναι το τέλος μιας περιόδου που αρχίζει με την σπορά. Αν αντικαταστήσουμε το σιτάρι με τον άνθρωπο και την σπορά με την σύλληψη που εμβρύου, η εμφάνιση του φυτού από την γη είναι η γέννηση και η συγκομιδή του (πρώτου) καρπού είναι η πρώτη εκσπερμάτωση. Όλα αυτά τα δίνει η λέξη κραίνω και είναι πολύ πιθανόν το όνομα του Κρόνου να έχει προέλθει από τη λέξη αυτή. Το σίγουρο είναι πάντως ότι ο Κρόνος εξουσιάζει την παιδική ηλικία μέχρι την στιγμή της πρώτης συγκομιδής του «καρπού» του εφήβου. Από την στιγμή αυτή ο νέος και η νέα περνούν από την χρυσή εποχή ή την εποχή του παραδείσου στην εποχή της εκδίωξης.
«τούτον δε Κρόνου υόν υβριστικόν μεν αν τις δόξείεν είναι ακούσαντι εξαίφνης, εύλογον δε μεγάλης τινός διανοίας εκγόνον είναι τον Δία· κόρον γαρ σημαίνει ου παίδα, αλλά το καθαρόν αυτού και ακήρατον του νου, έστι δε ούτος Ουρανού υός, ως λόγος». (Κρατύλος 396 b).
Δηλαδή: «θα νόμιζε κανείς, αν το άκουγε ξαφνικά, ότι θα ήταν υποτιμητικό για αυτόν (τον Δία), να είναι γιος του Κρόνου, γιατί θα ήταν εύλογο ο Ζευς να είναι απόγονος μεγάλης διάνοιας. «Κόρος» όμως δεν σημαίνει μικρό παιδί, αλλά την καθαρότητα και την αγνότητα του νου. Ως λέγεται δε, αυτός (ο Κρόνος) είναι γιος του Ουρανού».
Ο Πλάτων στο σημείο έρχεται σε αντίθεση με τον Ησίοδο που ονομάζει τον Κρόνο «αγκυλομάτη» που σημαίνει πονηρός, δόλιος, κατεργάρης, πανούργος, και του δίνει μια άλλη όψη λέγοντας ότι η λέξη Κρόνος προέρχεται από την λέξη κόρος που σημαίνει παιδί νέος έφηβος, αλλά το συγκεκριμενοποιεί και λέει ότι δεν σημαίνει παιδί (που αυτό σημαίνει) αλλά την αγνότητα του νου του παιδιού. Ο Πλάτων λέει πολύ περισσότερα από αυτά που του επέβαλε η συμφωνία της σιωπής της εποχής του. Και φυσικά η λέξη κόρος δεν έχει σχέση με την λέξη Κρόνος. Ο Ησίοδος, αν η γνώμη δεν είναι κάποια ιδιοτροπία όπως αυτή που έχει για την Πανδώρα και την γυναίκα, ίσως εννοεί τον Κρόνο μετά την εξέμεση των παιδιών του. Δεν μπορεί ο βασιλιάς της «χρυσής εποχής» να είναι πονηρός, δόλιος, κατεργάρης, και πανούργος, αλλά το «φρονιμότερο των ζώων του αγρού».
Πιο πάνω μιλώντας για την Ρέα είπαμε πως ο Πλάτων στον Κρατύλο ονομάζει τον Κρόνο και την Ρέα ρεύματα. Η Ρέα βέβαια όπως δείξαμε και πιο πάνω είναι ρεύμα πηγής. Για τον Κρόνο είπαμε πως πιθανόν να είναι ρεύμα (ροή) χρόνου. Σύμφωνα με αυτά που ισχυριστήκαμε πιο πάνω ότι δηλαδή ο Κρόνος είναι μια περίοδος που τελειώνει με την πρώτη εκσπερμάτωση του φαλλού (συμβολικά ποταμός και πηγή) το όνομα του ίσως να είχε σχέση και με πηγή. Όντως οι λέξεις κρουνός και κρήνη είναι συγγενικές με την λέξη Κρόνος. Για τον κρουνό λέει το λεξικό (Ματζέντα): πηγή αναβρυούσα ύδωρ, νερομάνα, κεφαλάρι, κεφαλόβρυσο, πηγή άφθονου νερού, κρουνιά, βρυσομάνα, βρύση, κρουτσουνάρα, χείμαρρος, ρέμα, οχετός ή φρέαρ, πίδακας, σωληνίσκος αγγείου ενώ για το κρήνη πηγή νερού, βρύση, κρήνη, ανάβρα, νερομάνα, δροσοπηγή. Να λοιπόν που υπάρχει σχέση και θα πρέπει να σκεφτούμε πως τελικά ο Πλάτων θα πρέπει να έχει δίκιο όταν λέει και τον Κρόνο ρεύμα. «Κρόνον μεν γαρ ονομάζει τον χρόνον κατά μετάληψιν ενός στοιχείου· πατήρ δε όλων ο χρόνος, και τελέως αμήχανον τι γένεσθαι των όντων δίχα χρόνου· διό δη ρίζα των τεττάρων στοιχείων ούτος εστί». (Ηράκλειτος Ομηρικά Προβλήματα 41.6)[19]
Δηλαδή: «Διότι ονομάζει (ο Όμηρος) τον Κρόνο χρόνο, αλλάζοντας ένα γράμμα. Πατέρας δε των πάντων είναι ο χρόνος και είναι εντελώς αδύνατο να γεννηθούν όντα χωρίς το χρόνο. Γι’ αυτό και η ρίζα των τεσσάρων στοιχείων, είναι αυτός».
Ο Απ. Γονιδέλλης που έχει γράψει το εξαίρετο βιβλίο «Η Γένεση κατά τους αρχαίους Έλληνες» (εκδ. Πύρινος Κόσμος) χωρίς να έχει (μάλλον) την γνώση του  «μεγάλου έργου» και να γνωρίζει την σχέση του έρωτα με τον εγκέφαλο, με κοφτερή σκέψη οδηγείται σε σωστά συμπεράσματα. Γράφει: «Η αποκοπή των γεννητικών οργάνων (μήδεα) του Ουρανού από τον Κρόνο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι συμβολίζει τον διαχωρισμό του Ουρανού και της Γης, του πνεύματος και της ύλης. Διότι μήδεα (εν. μήδος), σημαίνει σκέψεις, σημαίνει την ύπαρξη νου και πνεύματος, δηλαδή κατάσταση πνευματική. Όταν αυτά πέφτουν κάτω στη γη, αποκομμένα βίαια από την πηγή τους, τότε τα μήδεα γίνονται αιδοία, τα οποία οι άνθρωποι χρησιμοποιούν για κατώτερες επιθυμίες και απολαύσεις. Για γονιμοποίηση φθαρτή, υλική και όχι πνευματική».
Όταν κάποιος δεν έχει την βασική γνώση της σχέσης του εγκεφάλου και των ερωτικών ορμονών που τρέφουν τον εγκέφαλο, τότε όταν ακούει εκφράσεις όπως «διαχωρισμός του πνεύματος από την ύλη» τότε το μυαλό ίσως να τρέχει σε παραφυσικές καταστάσεις. Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη. Να μην ξεχνάμε πως τα σύμβολα δημιουργήθηκαν από μας για μας. Δημιουργήθηκαν μετά την γέννηση του νεοφλοιού, του νέου εγκεφάλου, και τον «διαχωρισμό» που επήλθε. Το γενικό μήνυμα είναι πως ο εγκέφαλος χρειάζεται περισσότερη «τροφή» για να επιφέρει ενότητα. Ο Ουρανός είναι ο εγκέφαλος και η Γη είναι το κορμί που εμπεριέχει το γεννητικό σύστημα. Αυτά δουλεύουν σύμφωνα με τα θέλω του μεταιχμιακού μέχρι την εφηβεία. Όπως μας έδειξε στο βραβευμένο με χρυσό βραβείο της ακαδημίας Αθηνών βιβλίο, «Η ΖΩΗ Σ’ ΕΠΙΠΕΔΟ ΜΟΡΙΩΝ   Ίδε ο άνθρωπος», ο Αλέξανδρος Σταυρόπουλος, ο Shaw και οι συνεργάτες του στη Bethesda, ο συσχετισμός μεταξύ ευφυΐας και πάχους του φλοιού παίρνει την μέγιστη τιμή στην ηλικία 11-13 ετών, και μετά φθίνει. Είναι προφανές το τι φταίει.




[1] Αν δεν σας θυμίζει κάτι αυτό τότε σας θυμίζουμε ότι το άγιο φως που παίρνουν οι χριστιανοί το βράδυ της ανάστασης προέρχεται από τους Αγίους Τόπους από «σπηλιά» και με αυτανάφλεξη (πετυχαίνεται με χημική αντίδραση). Επαναλαμβάνουμε για μία ακόμα φορά πως ο χριστιανισμός δεν έχει καμία απολύτως πρωτοτυπία στο τυπικό του.
[2] Ο Λάιος είναι είδος κίχλης (τσίχλας) και ο Κελεός είναι ο τρυποφράκτης ο Αιγώλιος είναι είδος κουκουβάγιας. Για τον τέταρτο της παρέας που έχει και το όνομα του τρικέφαλου σκύλου του Άδη δεν έχουμε πληροφορία για το τι πουλί είναι.
[3]«Αλληγορούσι δε αυτήν τίνες μεν εις την ρευστήν, ή ρέουσαν ύλην των όντων….». (τομ.γ βιβλ.γ κεφ.β)
[4] «Ρείη τοι νοερών μακάρων πηγή τε ροή τε» (Ορφικά αποσπ. 34),δηλαδή «η Ρέα είναι η πηγή και η ροή των νοερών Μακάρων» (θεών).
[5] Αυτός που έζησε στην εποχή του Νέρωνα και όχι ο γνωστός Ηράκλειτος.
[6] Του νερού της φωτιάς της γης και του αέρα
[7] Με το νερό υπονοείται το σπέρμα.
[8] Ο κρουνός (η βρύση) είναι λέξη συγγενική με τον Κρόνο και δείχνει ροή νερού. Η εποχή του Κρόνου (γεννηση έως εφηβεία) λήγει με την παραγωγή «νερού» (σπέρματος).
[9] Θα μπορούσε κάποιος να το πει και «ορεινή μητέρα».  
[10] Το λιοντάρι είναι διπλός συμβολισμός αφού μπορεί να είναι «ηλιακός» ή «σεληνιακός» δηλαδή σύμβολο έργου ή σύμβολο πτώσης. Το λιοντάρι που σκότωσε ο Ηρακλής ήταν σύμβολο πτώσης και είχε πέσει από την Σελήνη μέσα στη «σπηλιά» της Νεμέας.
[11] Ο Γκρέιβς λέει ότι Ίδη σήμαινε κάθε «καταπράσινο βουνό». Και πραγματικά έτσι το βρήκαμε στο λεξικό (Ματζέντα). Εμείς βέβαια σαν έλληνες το μυαλό μας πάει και αλλού. Οι Πόντιοι, οι Έλληνες του Πόντου (της Μαύρης Θάλασσας) που έφεραν στην Ελλάδα μετά την Μικρασιατική καταστροφή παραδώσεις 3000 χρόνων, όπως ο Πυρρίχιος χορός (λέγετε ότι είναι ο χορός των Κουρητών γύρω από το δέντρο που κρεμόταν ο νεογέννητος Δίας) όταν βάζουν πίσω από ένα όνομα το ίδης π.χ. όταν λένε Ιωαννίδης τότε αυτό σημαίνει το παιδί του Ιωάννη. Δηλαδή το Ίδης σημαίνει παιδί. Και η Ρέα έκανε τους Ιδαίους Δάκτυλους. Δηλαδή αυτό μπορεί να σημαίνει απλά τα παιδιά Δάκτυλοι. Από την άλλη το όνομα Ποτιδάς ή Ποτίδας που στο λεξικό (Ματζέντα) μας λέει απλά ότι είναι ο Ποσειδών, σημαίνει «αυτός που ποτίζει την γη» ή «αυτός που έχει προέλθει από το πότισμα της γης» (ίδας και ίδης είναι το ίδιο). Κάνοντας ένα συνειρμό θα λέγαμε ότι το Ποτιδαία μάλλον δεν θα πρέπει να μεταφράζεται σαν «η νεροθεά της Ίδης» αλλά σαν «ποτιστική γη» ή αν το όνομα Ποτιδαία υπονοεί την μάνα των Ιδαίων τότε ίσως να σημαίνει «η Θεά που έκανε παιδιά από πότισμα».
[12] Θυμίζουμε (είναι πολύ σημαντικό) αυτά που είπαμε πιο πάνω για τα τρίγωνα και το σεξ.   «Ο αριθμός έξι εκφράζεται είτε σε εξάγωνο (hex-από την ελληνικό hex, έξι), ή, ακόμη καλύτερα από το εξάγωνο αστέρι που αποτελείται από ένα ζεύγος ενωμένα τρίγωνα. Το ανοδικό τρίγωνο σε ινδουιστικούς όρους, αντιπροσωπεύει το λίγκαμ (φαλλός) σε διείσδυση στο Γιονί (μήτρα)». Αυτά γράφει για την προέλευση της λέξης σεξ το λεξικό, The Penguin Dictionary of Symbols και αυτά είναι τα τρίγωνα ενωμένα.  
[13] Το πόδι είναι σύμβολο των γεννητικών οργάνων, έτσι η χρυσοπέδιλη είναι η χρυσή μήτρα.
[14] Το σκότωμα είναι και αυτό διφορούμενο. Όταν το λιοντάρι είναι σεληνιακό όπως ήταν του Ηρακλή στη Νεμέα αυτό σημαίνει πως ο μύστης με το έργο σκοτώνει την λαγνεία δηλαδή την επιθυμία της εκσπερμάτωσης. Το αντίθετο βέβαια γίνεται όταν σκοτώνεται ηλιακό λιοντάρι. Εδώ έχουμε τα λιοντάρια να τρώνε την αντρική δημιουργική δύναμη. Εδώ λοιπόν πάλι θα πούμε εξαρτάται ποιος τρώει και τι. 
[15] Η διάσπαση της μονάδος (Αδάμ ή ο άνθρωπος της χρυσής εποχής)
[16] Η άλλες τριάδες όπως αυτές του Άδη Ποσειδώνα και Δία ή των αδελφών τους απλώς δείχνει την δεύτερη περίοδο ζωής (μετά την εφηβεία),  περίοδο που έχει υπεισέλθει ο τρίτος παράγοντας δηλαδή ο έρωτας. 
[17] Απόστολος Γονιδέλλης «Η Γένεση κατά τους αρχαίους Έλληνες».
[18] Είναι πολύ πιθανόν να ισχύει αυτό, αν και δεν το βρήκαμε στα αρχαιοελληνικά λεξικά που χρησιμοποιούμε  (Ματζέντα Hofmann).
[19] Όχι ο Εφέσιος αλλά αυτός που έζησε στα χρόνια του Νέρωνα.