Translate

Magnum Opus Η Μυθολογία, Magnum Opus Το Έργο, Magnum Opus Ο Χριστιανισμός

Wednesday, 9 July 2014

17. Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ


Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

 «Η Ψυχή σύμφωνα με τον μύθο, ήταν η μία από τις τρεις κόρες [1] ενός βασιλιά. Λόγω της ομορφιάς της σε αντίθεση με τις άλλες δύο αδελφές της, κανείς δεν τολμούσε να την παντρευτεί. Πολλοί μάλιστα πίστευαν πως επρόκειτο για μια νέα Αφροδίτη, και αρκετοί άνθρωποι ξεκινούσαν από διάφορα μέρη του κόσμου, για να τη δουν και να της αποδώσουν θεϊκές τιμές. Κάτι που βέβαια στην αρχαία Ελληνική κοσμοαντίληψη αποτελούσε ύβρη, αν και για αυτό δεν ήταν υπεύθυνη η σεμνή Ψυχή, παρόλα αυτά η Αφροδίτη, δεν μπόρεσε να αντέξει στην ιδέα ότι παραγκωνίζεται από μια κοινή θνητή. Αποφάσισε λοιπόν να δώσει εντολή στο γιο της, το θεό Έρωτα, να τοξεύσει το βέλος του στην καρδιά της Ψυχής και να την κάνει να ερωτευτεί τον χειρότερο άντρα του κόσμου!



Εν τω μεταξύ, ο πατέρας της Ψυχής, ανήσυχος για την τύχη της κόρης του, απευθύνθηκε στο μαντείο του Απόλλωνα στη Μίλητο, για να μάθει τι έπρεπε να κάνει ώστε επιτέλους να καταφέρει να την παντρέψει. Σύμφωνα με τον χρησμό έπρεπε να ντύσει την Ψυχή νύφη και να την ανεβάσει στην κορυφή ενός βράχου, εκεί θα ερχόταν και ο γαμπρός που θα ήταν κάποιο τέρας. Πατέρας και κόρη ανέβηκαν σε ένα ψηλό βράχο. Εκεί κοντά τους παραμόνευε και Έρωτας με σκοπό να εκτελέσει τη διαταγή της μητέρας του Αφροδίτης. Βλέποντας όμως την πανέμορφη Ψυχή ταράχτηκε τόσο πολύ ώστε τρυπήθηκε από τα ίδια του τα βέλη με αποτέλεσμα να την ερωτευτεί κεραυνοβόλα. Τότε την πήρε στο ουράνιο παλάτι του, όπου αόρατοι υπηρέτες ικανοποιούσαν κάθε της επιθυμία, πριν ακόμα προλάβει να την σκεφτεί. Τις νύχτες ένας μυστηριώδης αόρατος εραστής ο θεός Έρωτας, πλάγιαζε μαζί της. Η Ψυχή ερωτεύτηκε τον μυστηριώδη άγνωστο, ο οποίος όχι μόνο αρνήθηκε να της αποκαλύψει την αληθινή του μορφή, αλλά της ζήτησε επιτακτικά να του υποσχεθεί πως ούτε εκείνη θα προσπαθούσε ποτέ να ανακαλύψει την ταυτότητα του. Ο καιρός περνούσε και η Ψυχή ζούσε μόνη στο παλάτι απολαμβάνοντας την συντροφιά του ερωμένου της όμως κάτω από την προστασία της νύχτας. Παρόλη την ευτυχίας της όμως, της έλειπαν οι δικοί της. Ζήτησε λοιπόν από τον έρωτα να συναντήσει τις αδελφές της. Ο έρωτας είχε έντονες αντιρρήσεις γι’ αυτό, τονίζοντας της ότι ήταν επικίνδυνο να μάθουν άνθρωποι από τον έξω κόσμο πως είχε γλιτώσει από τη μοίρα της. Η Ψυχή όμως ήταν αμετάπειστη, και τελικά επισκέφτηκε την οικογένεια της. Όσο όμως περνούσε η ώρα οι αδελφές της Ψυχής άρχισαν να κυριεύονται από ζήλια, καθώς συνειδητοποιούσαν αυτή που νόμιζαν ως άτυχη αδελφή, είχε σταθεί πολύ πιο τυχερή από εκείνες. Ζούσε μέσα στον πλούτο και τη χλιδή, μαζί με έναν υπέροχο και γενναιόδωρο αλλά άγνωστο σύζυγο. Όταν αργότερα η ανυποψίαστη Ψυχή έμεινε έγκυος, παρακάλεσε τον Έρωτα να δει και πάλι τις αδελφές της, αφού ήθελε να μοιραστεί τη χαρά της με αγαπημένα της πρόσωπα. Οι αντιρρήσεις του θεού δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα ούτε αυτή τη φορά, και έτσι ο άνεμος Ζέφυρος[2] μετέφερε και πάλι τις δυο αδελφές στο παλάτι.
Αυτή την φορά από ζήλια και περιέργεια για τον άγνωστο άντρα της Ψυχής, την έπεισαν ότι θα πρέπει να διαπιστώσει εάν όντως ο άντρας της ήταν εκείνο το τέρας που είχε αναφέρει ο χρησμός του μαντείου του Απόλλωνα. [3]
Την συμβούλεψαν λοιπόν το βράδυ που θα ερχόταν ο άγνωστος να ξαπλώσει δίπλα της, να έκρυβε δίπλα της ένα αναμμένο λυχνάρι και την ώρα που εκείνος θα κοιμόταν, να  φώτιζε το πρόσωπο του για να τον δει. Της έδωσαν επίσης ένα κοφτερό μαχαίρι για να προστατέψει τον εαυτό της, σε περίπτωση που θα βρισκόταν σε κίνδυνο. Έτσι την επόμενη νύχτα, όταν ο Έρωτας αποκοιμήθηκε πλάι της, η Ψυχή πλησίασε με το λυχνάρι στο ένα χέρι και το μαχαίρι στο άλλο. Σκύβοντας διαπίστωσε ότι ο σύντροφος της, αυτός που όλο εκείνο τον καιρό κοιμόταν μαζί της ήταν ο πανέμορφος θεός Έρωτας. Από την αγωνία της, έκανε μια απότομη κίνηση, με αποτέλεσμα στάξει

Εικόνα 19 Η Ψυχή με το λυχνάρι αντικρίζει το πρόσωπο του Έρωτα

καυτό λάδι στο γυμνό του ώμο. Τότε όμως ο Έρωτας ξύπνησε, πέταξε με πόνο μακριά, και δεν ξαναγύρισε ποτέ. Η θεά Αφροδίτη έγινε έξαλλη με την Ψυχή, έστειλε γυναίκες της ακολουθίας της να τη βρουν, και στην συνέχεια την υπέβαλε σε τρομακτικές δοκιμασίες. Η Ψυχή αν και πέρασε τις δοκιμασίες, η Αφροδίτη αμφισβήτησε τις επιτυχίες της Ψυχής θεωρώντας ότι δεν οφείλονταν αποκλειστικά στις δικές της προσπάθειες, αλλά κυρίως σε βοήθεια που έλαβε. Γι' αυτό της ανέθεσε ακόμα μια δοκιμασία, πολύ δυσκολότερη από τις προηγούμενες. Η Ψυχή έπρεπε να πάει στον Κάτω Κόσμο και να ζητήσει από την σύζυγο του Άδη Περσεφόνη, να της δώσει ένα κουτάκι με τη θαυματουργή αλοιφή που χάριζε υπερφυσική ομορφιά.[4] Κάτι που φάνταζε τόσο αδύνατο που η Ψυχή σκέφτηκε να αυτοκτονήσει. Μια μυστηριώδη φωνή όμως, την συμβούλεψε πως να κατέβει στον Άδη, πως να δώσει το νόμισμα στον Χάροντα και πως να καλοπιάσει τον Κέρβερο, καθώς και τον τρόπο για να επιστρέψει στον κόσμο των ζωντανών. Επίσης, την προειδοποίησε κατηγορηματικά να μην ανοίξει επ' ουδενί το κουτί που θα της έδινε η Περσεφόνη. Ακολουθώντας τις συμβουλές, η αποστολή ήταν επιτυχής αλλά, η Ψυχή άνοιξε το κουτί για να δει το περιεχόμενο του. Δεν πρόλαβε όμως να δει τίποτα, απλώς κοιμήθηκε. Και δεν ήταν ένας απλός ύπνος, ήταν ο ύπνος του θανάτου. Η Ψυχή έμεινε για κάποιο διάστημα κοιμισμένη, όχι όμως για πάντα, όπως έλπιζε η Αφροδίτη. Ο Έρωτας, παρά τον θυμό του, είχε μετανιώσει για τη σκληρή συμπεριφορά του και έψαχνε να τη βρει.

Εικόνα 20 Μαρμάρινο σύμπλεγμα Έρωτα και Ψυχής (2ος αι. μ.Χ.).
Ο Έρωτας και Ψυχής που αγκαλιάζονται και ετοιμάζονται να ανταλλάξουν θερμό φιλί. Η σύνθεση αντιγράφει αγαλματικό σύμπλεγμα των ελληνιστικών χρόνων και θεωρείται ότι απεικονίζει την ένωση της ανθρώπινης ψυχής με τον θείο έρωτα (Ρώμη, Μουσείο του Καπιτωλίου)

Όταν ο Έρωτας έμαθε τι έπαθε η αγαπημένη του, δραπέτευσε από το παλάτι της Αφροδίτης, πέταξε στον Όλυμπο και παρακάλεσε τον Δία να σώσει την Ψυχή. Ο Δίας συγκινημένος από την αγάπη του θεού Έρωτα, την έκανε αθάνατη, επιτρέποντας στον Έρωτα να ενωθεί μαζί της για πάντα. Όταν ο Έρωτας την βρήκε, την αποδέσμευσε από τα δεσμά του θανάτου. Η Ψυχή έγινε τελικά αθάνατη και αιώνια σύζυγος του Έρωτα, αποκτώντας ένα παιδί, την Ηδονή».
Και βέβαια σήμερα ξέρουμε πολύ καλά ότι η ηδονή είναι επιβράβευση της επιβιωτικής πράξης του έρωτα, άρα σωστά παρομοιάζεται σαν κόρη της ψυχής και του έρωτα. Μετά από όλα αυτά νομίζω ότι δεν πρέπει να υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία ότι οι προγονοί μας είχαν αναγνωρίσει την σχέση που υπήρχε ανάμεσα στην ψυχή (εγκέφαλο) και την ερωτική πράξη. Υπάρχουν τόσες εντυπωσιακές ομοιότητες που δεν μπορούμε να τις δούμε αδιάφορα και να τις παραβλέψουμε λέγοντας ότι όλα είναι συμπτωματικά.

Σχολιάζοντας τον μύθο παρατηρούμε: Το μαγικό τρία είναι εκεί με τις τρεις κόρες ενός βασιλιά. Η ψυχή εδώ δεν λέγεται ότι είναι μικρότερη των τριών αλλά αυτό δεν αλλάζει κάτι γιατί λέγεται πως είναι η ομορφότερη. Αυτό και μόνο μας λέει ότι πρόκειται για την νεότερη, τον νεοφλοιό. Τέτοια είναι η ομορφιά της, που οι άνθρωποι την τιμούν σαν να ήταν η Αφροδίτη, η θεά του έρωτα. Ο έρωτας βέβαια δεν ελέγχεται από τον νεοφλοιό αλλά από το μεταιχμιακό, δηλαδή τους άλλους εγκεφάλους. Η Αφροδίτη λοιπόν που στο μύθο είναι αυτή που καταδιώκει ένα «ομοίωμα» της έχει δύο ρόλους. Το μεταιχμιακό παίζει την Αφροδίτη, αλλά ταυτόχρονα και τις δύο αδελφές της της ψυχής.  Η «μητέρα» του Έρωτα λοιπόν λόγω του ότι οι Άθρωποι έδιναν μεγαλύτερη σημασία σε μια «κοινή θνητή» (ενώ ο νεοφλοιός ξέρει ότι κάποτε πεθαίνει, το μετεχμιακό θεωρεί τον εαυτό του αθάνατο ή τουλάχιστον δεν έχει αυτή τη γνώση, και γιαυτό σε περιόδους μεγάλου πόνου ο νεοφλοιός βγαίνει εκτός – ο άνθρωπος πέφτει αναίσθητος- και αναλαμβάνει το μετεχμιακό), βάζει τον γιο της να τρελάνει την κόρη – νεοφλοιό. Αντί όμως να τρελάνει αυτός την κόρη η κόρη θα τρελάνει αυτόν με την «ομορφιά της». Ο έρωτας δηλαδή είναι συμβατός με τον νεοφλοιό, και όπως βλέπουμε σε άλλους μύθους όπως αυτόν του μικρού Διός και της Αμάλθειας αλλά και του παιδικού του συντρόφου Πανός (Αμάλθεια και Παν η δημιουργική δύναμη), ο νεοφλοιός «μεγαλώνει», δηλαδή θρέφεται με τον έρωτα (η γυναικεία δημιουργική δύναμη, η κατσίκα Αμάλθεια, θρέφει τον μικρό Δία ενώ η αντρική δημιουργική δύναμη, ο τράγος Παν, είναι σύντροφος στα «παιχνίδια του»). 
Αφού λοιπόν η Αφροδίτη αποφάσισε η Ψυχή να πάρει ένα τέρας, όταν ο πατέρας της είδε ότι κανένας δεν πλησίαζε την κόρη του, ρώτησε το μαντείο τι έπρεπε να κάνει. Το μαντείο βέβαια που ήξερε την θέληση της Αφροδίτης συμβούλεψε τον πατέρα να ετοίμασε την κόρη του για νύφη και μαζί να πάνε στην «κορυφή ενός ψηλού βράχου» να περιμένει τον γαμπρό που θα ήταν ένα τέρας.
Είδαμε τον βράχο στο μύθο του-της Άγδιστις να έχει την μορφή της Μεγάλης Μητέρας και να είναι μια μήτρα που σε αυτή θα πέσει ο σπόρος του Διός και θα γεννηθεί ένας ερμαφρόδιτος. Εδώ είναι ένας «ψηλός βράχος». Λογικά λοιπόν θα ήταν κάτι σαν βαίτιλος ή Μενχίρ. Για τον βράχο διαβάζουμε από τον Κούπερ: «Βράχος. Μονιμότητα· σταθερότητα· αξιοπιστία· ακαμψία· ψυχρότητα και σκληρότητα (σ.σ. όλα αυτά υπονοούν τον φαλλό). Ο Ζωντανός Βράχος είναι ο πρωταρχικός εαυτός του ανθρώπου. Διπλός βράχος είναι η ουράνια πύλη που παρέχει πρόσβαση σε ένα άλλο κόσμο (για τους συγκρουόμενους βράχους,[5] βλέπε ΠΕΡΑΣΜΑ) (σ.σ. όλα αυτά εννοούν την μήτρα). Μιθρ.: Ο Μίθρας γεννήθηκε από βράχο. Χριστ.: Νερό που αναβρύζει από βράχο φανερώνει τα ύδατα του βαπτίσματος και της σωτηρίας που ξεχύνονται από την Εκκλησία. Ο Χριστός είναι ο βράχος, η πηγή των ζώντων υδάτων (σ.σ. των γενετικών υγρών) και ο καθαρός ποταμός των Ευαγγελίων. Ο βράχος είναι επίσης ισχύς, καταφύγιο, σταθερότητα· είναι ένα σύμβολο του Αγ. Πέτρου.[6]  Βλέπε και ΛΙΘΟΣ».
Καταρχήν βλέπουμε ότι και ο Μίθρας, ηλιακός θεός, έχει γεννηθεί από ένα βράχο. Στον χριστιανισμό μας λέει ο Κούπερ, ο Ιησούς είναι ο βράχος που αναβλύζει την πηγή των ζώντων υδάτων και του «καθαρού» ποταμού. Ο ποταμός είναι όπως είπαμε φαλλικό σύμβολο. Μεγάλη σημασία δίνει ακόμα ο Ιησούς για το σύμβολο της πέτρας αφού ονομάζει τον (αγαπημένο) μαθητή του Σίμωνα σε Πέτρο, και του λέει πως πάνω σε αυτή την πέτρα θέλει να οικοδομήσει την εκκλησία του. Η πέτρα είναι το ίδιο το έργο. Στα αρχαία ελληνικά η πέτρα λεγόταν πάγος όπως ακριβώς δηλαδή και η στερεοποίηση των υγρών (από τη χαμηλή θερμοκρασία). Στο μεγάλο έργο ο στόχος είναι η «στερεοποίηση των υγρών» του «ποταμού» (δηλαδή του φαλλού). Ο Κούπερ λέει ότι ο διπλός βράχος (είναι η μήτρα) είναι ουράνια πύλη και ο Ιησούς μιλώντας στον Πέτρο για την πέτρα της εκκλησίας του, λέει ότι σε αυτή δεν θα έχει ισχύ η πύλη του Άδη υπονοώντας ή ότι η πέτρα του είναι μια πύλη αλλά ακριβώς αντίθετη από του Άδου ή μια πέτρα που με την ισχύ της αποφεύγεις τις πύλες του Άδη.  Οι μασόνοι (τέκτονες, δηλαδή χτίστες) ήταν συμβολικά λιθοξόοι, δηλαδή πελεκούσαν και διαμόρφωναν την ακανόνιστη πέτρα σε κυβική. Στην πρώτη μύηση ενός μασόνου (του εταίρου) μάλιστα δίνουν σαν πρώτη συμβολική εργασία στο μυημένο μια ακανόνιστη πέτρα και μια σμίλη να την σμιλέψει και να την κυβίσει (η κυβική πέτρα είναι η μήτρα του έργου).
Στη σελ.71 της ΜτΕ του Κερένυι διαβάζουμε: «Μακριά από τους θεούς μένει η μισητή Στυξ, στο φημισμένο της παλάτι, κάτω από ψηλούς βράχους. Ο ουρανός στηρίζεται κει πάνω σε ασημένιες κολώνες (οι φαλλοί του έργου). Η Ίρις (σ.σ. η θηλυκή αγγελιοφόρος των θεών) σπάνια πηγαίνει ως εκεί πάνω από τα πλάτη της θάλασσας. Όταν όμως ξεσπούν διχόνοιες  και μαλώματα μεταξύ των αθανάτων, ή αν κανείς πάνω στον Όλυμπο πει ψέματα, τότε ο Ζευς στέλνει την Ίριδα να φέρει σε χρυσό κύπελλο το κρύο νερό με τα πολλά ονόματα, που πέφτει από ψηλό βράχο. Αυτό είναι το νερό της Στυγός. Το νερό αυτό κυλά επίσης μέσα στο κέρας του Ωκεανού, κάτω από τη γη, στο βαθύ σκοτάδι. Το ρεύμα του παίρνει δέκα δρόμους (το δέκα είναι ο θεïκός τρόπος έρωτα, το έργο). Εννέα βραχίονες διατρέχουν τη γη και τη θάλασσα (το εννιά είναι ο αριθμός του γήινου έρωτα). Ένας βραχίονας χύνεται από τους βράχους για τιμωρία των θεών. Αν κάποιος ορκιστεί σε αυτό το νερό ψέματα, πέφτει αμέσως χωρίς πνοή κι έτσι χωρίς ζωή μένει έναν ολόκληρο ενιαυτό. Δεν μετέχει πια ποτέ στην «αμβροσία» και το «νέκταρ», στο φαγητό και το πιοτό των αθανάτων, αλλά μένει άφωνος και αναίσθητος στην κατοικία του. Όταν ο ενιαυτός περάσει, τον περιμένουν και άλλες πολύ χειρότερες τιμωρίες. Εννέα χρόνια είναι αποκλεισμένος από την προστασία και το συμπόσιο των θεών. Μόλις στον δέκατο ενιαυτό του επιτρέπεται να πάρει μέρος στις συναθροίσεις τους».[7]
Στη σελ. 126 της ΜτΕ μας λέγεται ξεκάθαρα πως η Στυξ ήταν ποτάμι του κάτω κόσμου και μάλιστα έχει γιο από το άλλο ποτάμι του κάτω κόσμου, τον Αχέροντα τον περίφημο Ασκάλαφο, αυτόν που βεβαίωσε πως είδε την Περσεφόνη να τρώει από το ρόδι του Άδη. Δεν υπάρχει λοιπόν αμφιβολία ότι τα ποτάμια του κάτω κόσμου ότι είναι ποτάμια που «ποτίζουν» υπόγεια τη γη. Είναι ποτάμια εκσπερμάτωσης. Και στο μύθο η Στυξ ρέει από ψηλό βράχο. Ο ψηλός (ορθός) βράχος (ή και το βουνό ο ούρος) που δεν «ρέει» είναι το μέγα έργο και έχει τον αριθμό 10 (αραβικός αριθμός) ή Ι (ελληνικός αριθμός δέκα) ή Χ (λατινικός αριθμός δέκα)[8]. Ο βράχος που ρέει έχει το αριθμό 9 και είναι ο αριθμός του έρωτα. Για να φτάσεις στον Όλυμπο, που είναι ένα ψηλό βουνό, θα πρέπει να ανέβης το εννέα αφού τόσο κάνει ένα «αμόνι» να πέσει από το Όλυμπο. Το «αμόνι» πέφτει 9 μέρες και φτάνει στη γη την δέκατη (10). Εννέα (9) μέρες θα κάνει να πέσει στον Άδη και θα φτάσει την δέκατη. Θυμίζουμε ότι η  ένατη σφαίρα Yesod που λέγεται και κυβική πέτρα είναι το σημείο κουνταλίνι (εμπρός από το ιερό οστό) από εκεί που ξεκινά η ερωτική δύναμη, το φίδι.
Οι ολύμπιοι λοιπόν δεν φοβόντουσαν τίποτα και δεν τιμωρούνταν για τίποτα άλλο εκτός από την εκσπερμάτωση. Ο όρκος ήταν ο όρκος του μεγάλου έργου.
Ο αριθμός εννέα έχει στενή σχέση με τον βράχο (το λίθο). Διαβάζουμε λοιπόν στον Κούπερ:
«Εννέα. Αποτελούμενος από το πανίσχυρο 3Χ3 είναι η Τριπλή Τριάδα· τελείωση· εκπλήρωση· επίτευξη· αρχή και τέλος· το όλο· ένας ουράνιος και αγγελικός αριθμός. Το εννιά είναι ο αριθμός της περιφέρειας, εξ ου και η διαίρεση της σε 90ο και σε 360ο για όλη την περιφέρεια. Συμβολίζεται με το σχήμα των δύο τριγώνων (σ.σ.  όπως στη εικόνα 21)[9] που με την σειρά του είναι σύμβολο της

Εικόνα 21 Το εννέα σαν σύμβολο. Ουσιαστικά είναι δύο τρίγωνα αλληλένδετα που αντί για έξη πλευρές, όταν είναι χώρια έχουν εννέα πλευρές αφού έτσι σχηματίζονται τέσσερα τρίγωνα.  
αρχής του αρσενικού και του θηλυκού, του πυρός (σ.σ. φαλλός) και του ύδατος (σ.σ. μήτρα), του βουνού (σ.σ. φαλλός) και του σπηλαίου (σ.σ. μήτρα).[10]
Αιγ.: Η Εννεάδα. Βουδ.: Η υπέρτατη πνευματική δύναμη· ένας ουράνιος αριθμός. Εβρ.: Καθαρή διάνοια· αλήθεια, αφού αναπαράγεται όταν πολλαπλασιάζεται. Στον Καμπαλισμό συμβολίζει το στερέωμα. Ελλ.-Ρωμ.: Υπάρχουν εννιά θεοί και, στη συνέχεια, εννιά μούσες. Ινδ.: Ο αριθμός του Αγκνί, του ( θεού) πυρός· το τετράγωνο των εννιά μορφών του μαντάλα των ογδόντα ένα τετραγώνων που οδηγεί στο σύμπαν, το οποίο εγκλείει. Κελτ.: Ένας πολύ σημαντικός αριθμός στην κελτική παράδοση· ένας κεντρικός αριθμός με οκτώ κατευθύνσεις και το κέντρο, που μας κάνουν εννιά. Οι τριπλές θεές είναι τρεις φορές τρεις· υπάρχουν εννιά κελτικές παρθένες και εννιά λευκοί λίθοι που συμβολίζουν τις εννιά παρθένες οι οποίες συνοδεύουν την Μπριτζίτ· το εννιά συνδέεται με τις τελετές Φωτιάς της γιορτής Μπεηλτέιν που εκτελούνται από ογδόντα ένα άνδρες, εννιά κάθε φορά. Κιν.: Ουράνια δύναμη, αφού το 3Χ3 είναι ο πιο ευοίωνος από όλους τους αριθμούς. Φανερώνει επίσης τις οκτώ κατευθύνσεις με το κέντρο σαν το ένατο σημείο, όπως στην Αίθουσα Φωτός. Υπάρχουν εννιά μεγάλοι κοινωνικοί νόμοι και τάξεις αξιωμάτων. Στη γεωδαιτική διαίρεση για το φενγκ-σούι υπάρχουν οκτώ εξωτερικά τετράγωνα για την καλλιέργεια της γης από τους ιδιοκτήτες και το κεντρικό τετράγωνο, το ένατο, είναι ο «Αγρός του θεού», αφιερωμένος στον Σανγκ-ντι, τον υπέρτατο κυβερνήτη· ονομάζεται επίσης «Αγρός του Αυτοκράτορα», υποδηλώνοντας την θέση του σαν αντιπροσώπου της ουράνιας δύναμης. Μάγια.: Υπάρχουν εννιά κάτω κόσμοι, και ο καθένας εξουσιάζεται από ένα θεό. Πυθ.: Το όριο των αριθμών, αφού όλα υφίστανται και περιστρέφονται μέσα του. Σκνδ.: Ο Οντίν/Βόντεν κρεμάστηκε εννιά ημέρες και νύχτες στο δένδρο Υγκντρασίλ για να κερδίσει τα μυστικά της σοφίας για το ανθρώπινο γένος.[11] Η Σκέλντι, η Περσεφόνη του βορρά, θεά του χιονιού, ζει στο βουνό της για τρεις μήνες και στην θάλασσα Νιόρντ για εννιά μήνες. Το εννιά είναι ιερός αριθμός στον συμβολισμό των Σκανδιναβών και των Τευτόνων. Χριστ.: Το εννιά εμφανίζεται ελάχιστα στον Χριστιανικό συμβολισμό. Υπάρχουν οι τριπλές τριάδες αγγελικών χορών και εννιά σφαίρες και δακτύλιοι γύρω από την κόλαση».
Το εννιά (9), ο αριθμός που συμβολίζει τον έρωτα, έχει πολύ μεγάλη σχέση με το έξι (το 6 είναι ο ιερός αριθμός των Ελλήνων και συμβολίζει τον έρωτα του μεγάλου έργου. Οι αρχαίοι μας πρόγονοι δεν είχαν καν σχήμα για το θεϊκό έξι. Οι νεότεροι Έλληνες το συμβόλισαν, πολύ σοφά, με το στ’  που είναι και η αρχή της λέξης σταυρός. Είναι συμπτωματικό;) που και αυτό συμβολίζει έρωτα. Πιο κάτω θα ασχοληθούμε και με το έξι.
Λίθος. Σταθερότητα· διάρκεια· βασιμότητα· αθανασία· αφθαρσία· το αιώνιο· συνοχή· το ακατάστρεφτο της Υπέρτατης Πραγματικότητας. Στατική ζωή. Μία πέτρα ή ένας βράχος, βουνό, δένδρο, ή σπηλιά, που όλα συνδέονται συμβολικά, μπορούν να αντιπροσωπεύουν τον κόσμο στο σύνολο του. Οι λίθοι συχνά συνοδεύουν δέντρα σε ιερούς τόπους ή στέκονται μεμονωμένοι για να υποδηλώσουν κάποιο ιερό μέρος ή συμβάν· συνδέονται επίσης με το δένδρο και το βωμό, όπου ο λίθος είναι το διαρκές και το περιοριστικό, ενώ το δένδρο είναι το μεταβαλλόμενο και το εκτεινόμενο. Στον πρωτόγονο συμβολισμό οι λίθοι δίνουν γέννηση σε ανθρώπους και έχουν την δυνατότητα να χαρίζουν ζωή, η οι άνθρωποι μπορεί να μεταβληθούν σε ιερούς λίθους. Αυτό υποδηλώνει μία σεληνιακή λατρεία συμβολίζοντας τη σελήνη η οποία σχετίζεται τόσο με τη γονιμότητα ή με την παγωμένη γη του χειμώνα που γεννά την άνοιξη. Ειδικοί λίθοι έχουν το δικό τους συμβολισμό, όπως ο νεφρίτης, οι πολύτιμοι λίθοι και τα μαργαριτάρια·  οι μαύροι λίθοι όπως η Κά’αμπα,[12] ο μαύρος λίθος της Κυβέλης, οι μαύροι νεφρίτες και τα μαύρα μαργαριτάρια, μερικές φορές συμβολίζουν το κοσμικό Αυγό ή είναι ομφαλοί. 
Οι ψηλοί, ευθείς λίθοι, οι στήλες και οι κίονες είναι  axis mundi (άξονες κόσμου),[13] που συμβολίζονται επίσης από το δένδρο ή το βουνό ή από ένα δένδρο στο βουνό ή μια στήλη με ένα δένδρο πάνω της, και αντιπροσωπεύουν το έσχατο στήριγμα όλων των πραγμάτων του σύμπαντος· είναι επίσης ένας ομφαλός, ένα σταθερό σημείο ή κέντρο όπου ο άνθρώπος μπορεί να ξανακερδίσει τον Παράδεισο ή να βρει τη φώτιση. Οι κωνικοί λίθοι και οι τύμβοι έχουν τον ίδιο συμβολισμό με τους όρθιους λίθους και μπορεί να είναι φαλλικοί. Οι κυβικοί λίθοι συμβολίζουν τη σταθερότητα και τη στατική τελειότητα και σαν τέτοιοι είναι οι θεμέλιοι λίθοι των ιερών οικοδομημάτων. Ο θεμέλιος λίθος είναι ο βράχος πάνω στον οποίο βασίζεται το σύμπαν, ο βασικός λίθος της γης και η πηγή των υδάτων της ζωής, ο βράχος που υπερισχύει έναντι του Άδη και των δυνάμεων του κάτω κόσμου. Οι σφαιρικοί λίθοι απεικονίζουν την σελήνη, εξ ου και η θηλυκή αρχή και όλες οι σεληνιακές θεές. Ο απελέκητος λίθος είναι η prima materia (πρώτη ύλη),[14] η θηλυκή και συνδέεται με τα αρσενικά σύμβολα της σμίλης και όλων των κοφτερών εργαλείων που διαμορφώνουν και δίνουν σχήμα στην prima materia. Ο σκαλισμένος ή γυαλισμένος λίθος υποδηλώνει το χαρακτήρα που έχει διαμορφωθεί και τελειοποιηθεί. Ένας σπασμένος λίθος[15] ή στήλη συμβολίζει το θάνατο ή τη διάλυση ή το διαμελισμό. Οι βαριές πέτρες ή οι βράχοι που κλείνουν ένα πηγάδι, μια πηγή ή ένα σπήλαιο θησαυρού εμποδίζοντας την πρόσβαση στα ύδατα της ζωής που ξεπηδούν από το βράχο συμβολίζουν τις δυσκολίες και τις αναγκαστικές συνθήκες που πρέπει να ξεπεραστούν ή να κατανοηθούν και να εκπληρωθούν πριν μπορέσουν να βρεθούν τα ύδατα της ζωής ή οι εσωτερικοί θησαυροί της κρυμμένης γνώσης·[16]   μερικές φορές ο βράχος σχίζεται με μαγικό τρόπο και αφήνει το νερό να ξεχυθεί ή η σπηλιά να ανοιχθεί.[17] Ο λίθινος ΠΕΛΕΚΥΣ (βλ. λέξη) είναι μια ανεικονική παράσταση της θεότητας ή της υπερφυσικής της δύναμης. Ο Lapis exilis  (λεπτοφυής λίθος) είναι εκείνος που ξαναδίνει ζωή στο φοίνικα και συνδέεται με το δισκοπότηρο (βλ. λέξη), του οποίου φέρει ενίοτε το όνομα και μπορεί να χαρίσει την αιώνια νεότητα σε κείνους που τον υπηρετούν. [18] Οι κεραύνιοι λίθοι αντιπροσωπεύουν την δύναμη του κεραυνού, της αστραπής και της θύελλας, τη δύναμη εκείνου που σχίζει και σπάει. Οι Βαίτυλοι υποδηλώνουν τον τόπο διαμονής ης θεότητας· ένας ομφαλός· τόπος διαμονής του ηλιακού πνεύματος· κατοικία των πνευμάτων των νεκρών· ένα σημείο συνάντησης ουρανού και γης· το ιερό· άγιο έδαφος. Οι Βαίτυλοι είναι επίσης προφητικοί λίθοι, «ομιλούντες λίθοι», απ΄ όπου έρχεται η φωνή της θεότητας ή του χρησμού, όπως ο ομφαλός των Δελφών. Οι λίθοι αυτοί συνήθως πέφτουν από τον ουρανό και μπορεί να είναι είτε τόπος διαμονής της θεότητας, είτε μια ανεικονική αναπαράσταση της.  Σε όλες τις νομαδικές και κυνηγετικές φυλές οι λίθοι είναι τα «οστά της μεγάλης Μητέρας Γης».
Αιγ.: Αλήθεια, «οι σκληροί λίθοι της Αλήθειας»· οι πράσινοι λίθοι συμβολίζουν την νεότητα και την αθανασία.
Αλχ.: Ο κρυμμένος λίθος είναι η prima materia (η πρώτη ύλη). Η φιλοσοφική λίθος[19], το Ρέμπις, είναι η υπέρτατη αναζήτηση, η διπλή ύπαρξη του Ερμητικού Ανδρόγυνου· το συνταίριασμα όλων των αντιθέτων· η επίτευξης της ενότητας· η επανάκτηση του Κέντρου· τελείωση· απόλυτη πραγματικότητα· η petra Gενetrix (γενεσιουργός πέτρα)·  ο εκούσιος υποκινητής· πνευματική, νοητική και ηθική ολοκλήρωση στον άνθρωπο· ο ελευθερωμένος, ενοποιημένος Εαυτός· το spiritus mundi (παγκόσμιο πνεύμα) που γίνεται ορατό.
Αραβ.: (Προϊσλαμικώς). Οι λίθοι λατρεύονταν σαν ανεικονικές αναπαραστάσεις της Μανάτ· πέτρες και δένδρα τίμονταν ιδιαιτέρως.
Αφρ. (Δυτική): Οι γαλάζιοι λίθοι είναι η δύναμη του ουράνιου θεού.
Βουδ.: Τα μαύρα βότσαλα είναι κακές πράξεις και τα άσπρα καλές και ζυγίζονται στο ζυγό της κρίσης.
Εβρ.: Ο Βαίτιλος του Ιακώβ ήταν ένας τόπος συνάντησης του ουρανού και της γης κα επικοινωνίας μεταξύ τους.[20] Οι πέτρες από τον ποταμό Τζομπέλ ήταν ακατάστρεφτες και σχημάτισαν τα θεμέλια της Ιερουσαλήμ. Ο θεμέλιος λίθος του ναού ήταν το κέντρο της γης και στήριζε τον κόσμο.
















Εικόνα 22 Η πέτρα Κάαμπα.[21]

Ελλ.-Ρωμ.: «Τα οστά της Μητέρας Γης» (Οβίδιος). Ο μαύρος λίθος είναι ένα σύμβολο της Κυβέλης η οποία, σαν θεά του βουνού, παριστάνεται επίσης με μία κωνική πέτρα. Ο τετράγωνος λίθος είναι γνώρισμα της Αφροδίτης / Venus.[22] Οι λίθοι συχνά συνδέονται με τον Κρόνο / Saturnus και με την λατρεία του Απόλλωνα, κυρίως ο ομφαλός των Δελφών και ο κυβικός βωμός της Δήλου. Ο Ερμής είναι ένας θεός των λίθων και παριστάνεται από ένα τύμβο ή σωρό λίθων.[23]
Ιαπ.: οι λίθοι και οι βράχοι είναι ιερά αντικείμενα του Σιντοϊσμού.
Ινδ.: Ο λίθος σαν σταθερότητα είναι η βάση του ναού και του βωμού. Οι κωνικοί όπως το λίνγκα,[24] είναι μια ανεικονική μορφή του Σίβα ως δημιουργού.
Μωαμ.: Ο μαύρος λίθος, Κά΄αμπα, είναι κυβικός και είναι ένας ομφαλός, ένα σημείο επικοινωνίας μεταξύ του θεού και ανθρώπου.
Σουμ.-Σημ.: Οι κωνικοί λίθοι και οι στήλες είναι τα βασικά σύμβολα και οι ανεικονικές αναπαραστάσεις της Αστορέθ – Αστάρτης και άλλων σημιτικών θεοτήτων.
Χριστ.: Ο Αγ. Πέτρος σαν το θεμέλιο της εκκλησίας.
Ωκεαν.: οι βράχοι γέννησαν όλα τα πράγματα στον κόσμο».
«Μενχίρ. (η ορθή πέτρα) Φαλλικό, η αρσενική δημιουργική δύναμη, συνδιασμένη με το ΝΤΟΛΜΕΝ (σ.σ. η πέτρα που τοποθετήται πάνω στο Μενχίρ και το όλο κατασκεύασμα μοιάζει με μανιτάρι) σαν τη θηλυκή μήτρα πύλη· είναι ένας axis mundi (άξονας κόσμου) και ένας ιερός τόπος θυσίας».
Η θυσία όπως καταλαβαίνεται είναι το έργο.
Υπάρχουν πολλές ιστορίες ακόμα για πέτρες, όπως αυτή των Δελφών αλλά προς το παρόν νόμιζω ότι ο αναγνώστης θα πείσθηκε για το τι πρεσβεύει η πέτρα. Ολοκληρώνουμε με την ουσία: σε αντίθεση με το ευμετάβλητο νερό, τα γεννετικά υγρά και παγκόσμια μήτρα, η πέτρα είναι ο άξονας του κόσμου αλλά και ο φαλλός όπως και η στερεοποίηση των (γεννετικών) υγρών αφού ο πάγος είναι μια αρχαιοελληνική λέξη που σημαίνει την στερεοποίηση του νερού αλλά και την πέτρα.[25] Έτσι η
















Εικόνα 23 Έρμακες λίθοι προς τιμή του Ενόδιου (του δρόμου) Ερμή.                                                      Ο Ερμής παριστάνεται με την όρθια πέτρα (Αργός λίθος) ενώ δίπλα του είναι οι λίθοι προς τιμή του. Εκεί έβαζαν σύκα (η μήτρα) σαν προσφορά στο θεό. «Ένα καλάθι σύκα υποδηλώνει γονιμότητα και τη γυναίκα  σαν θεά και μητέρα» (λεξικό συμβόλων Κούπερ). 

πέτρα συμβολίζει και το μέγα έργο. Αυτή είναι και η σημασία της φιλοσοφικής πέτρας των αλχημιστών.
Όταν όμως στο μύθο η Ψυχή περιμένει τον γαμπρό πάνω σε ψηλό (όρθιο) βράχο αυτό μάλλον σημαίνει ότι η Ψυχή κάθεται στο «πέρασμα» στο «όριο» αυτού το κόσμου με τον άλλο. Είναι έτοιμη να δεχθεί το έργο. Το μαντείο έχει προβλέψει όπως θα πρόβλεπε για κάθε νέο άνθρωπο, ότι ο γαμπρός (ο γήινος έρωτας) θα είναι ένα τέρας, όπως δηλαδή είναι η εκσπερμάτωση.[26] Ο γήινος έρωτας έχει την μορφή τέρατος, όπως δηλαδή παρουσιάζεται ο Παν ή ο Μινώταυρος.
Για το τόξο που κρατά ο Έρωτας διαβάζουμε:
«Τόξο. Συμβολικά είναι το αρσενικό και το θηλυκό· το αρσενικό ως ανδρεία και εκτόξευση του αρσενικού βέλους· το θηλυκό σαν σεληνιακός μηνίσκος. Βουδ.: Δύναμη θέλησης· το τόξο είναι ο νους που ρίχνει τα βέλη των πέντε αισθήσεων. Ελλ.-Ρωμ.: Το τόξο της Άρτεμης / Diana είναι ο μηνίσκος της σελήνης. Τα τόξα και τα βέλη είναι γνωρίσματα του Απόλλωνα, του Έρωτα, της Άρτεμης και της Diana· το τόξο και η φαρέτρα είναι γνώρισμα του γίγαντα κυνηγού Ωρίωνα. Ινδ.: Δύναμη θέληση (όπως και στο Βουδισμό). Η χορδή του τόξου του Κάμα, του θεού του έρωτα, αποτελείται από μέλισσες σαν «γλυκός πόνος». Κιν.: Το τόξο και το βέλος είναι η γονιμότητα, οι απόγονοι· το τράβηγμα του τόξου είναι η αρσενική ανδρεία. Μωαμ.: Η δύναμη του Θεού. Η λαβή του τόξου στο μέσον, που ενώνει τα δύο μέρη,[27] είναι η ένωση του Αλλάχ με τον Μωάμεθ. Σουμ.-Σημ.: Το όπλο των Ιστάρ / Ιννάννα σαν πολεμικών θεαινών. Ταό.: Το τόξο και το βέλος συμβολίζουν το Τάο  που που κατεβάζει ότι είναι ψηλά, ανεβάζει το χαμηλό, απομακρύνει το περιττό και καλύπτει τις ανάγκες. Χριστ.: Κοσμική δύναμη (Ιερ. ΜΘ΄35)».
Παρατηρούμε ότι στο βουδισμό συνδέουν άμεσα το τόξο και τα βέλη με τον νου και τις αισθήσεις. Ακόμα συμπεραίνουμε ότι στην Ελλάδα οι θεοί Απόλλων, που φανερά είναι ο ήλιος, αλλά και οι Ερμής με την Άρτεμη (που είναι η Σελήνη) είναι συνδεδεμένοι με τον έρωτα. Το ίδιο γίνεται και με τον γίγαντα Ωρίωνα που όπως είπαμε πιο πάνω το πραγματικό του όνομα είναι Ουρίων δηλαδή βουνίσιος. Σύντομα θα δούμε πως και οι Προμηθέας με τον Ήφαιστο έχουν μεγάλη σχέση με τον έρωτα.
Πίσω στο μύθο: Ο Έρωτας παίρνει την Ψυχή στο «ουράνιο» παλάτι του. Η ψυχή, δηλαδή ο νεοφλοιός αναλαμβάνει το «παλάτι». Χωρίς να βλέπει το αληθινό πρόσωπο του Έρωτα (χωρίς εκσπερμάτωση αλλά με το έργο)[28] θα συνεχίσει να είναι ευτυχισμένη. Έρχεται σε επικοινωνία για πρώτη φορά με τις «αδελφές» της και οι «αδελφές» διαπιστώνουν ότι η Ψυχή ήταν τυχερή με τον γάμο της. Η «ζήλια» έχει να κάνει με την διακυβέρνηση του «παλατιού». Ακόμη μεγαλύτερη «ζήλια» θα νοιώσουν οι «αδελφές» όταν θα διαπιστώσουν ότι η Ψυχή παράγει «καρπό». Τότε θα θελήσουν να βάλουν εμπόδια μεταξύ της Ψυχής και του Έρωτα. Θα την πείσουν να δει το αληθινό του πρόσωπο. Το πιο πιθανόν, η στιγμή που θα διαλέξουν να το κάνουν οι «αδελφές» θα είναι τότε που ο Κρόνος (ο χρόνος) είναι ώριμος για την Ψυχή, τότε που θα παράγει τον «καρπό» (ωάριο) σε νεαρή ηλικία (11-13) την ηλικία που συναντούν οι νέοι το τέρας. Η Ψυχή θα πάρει ένα λυχνάρι και την ώρα που ο Έρωτας κοιμάται θα δει το αληθινό του πρόσωπο. Από την «ταραχή» της όμως το «λυχνάρι» θα στάξει «καυτό λάδι» στο «ώμο» του Έρωτα.[29] Ό Έρωτας (ο αγνός, της εγκράτειας) θα φύγει τότε μακριά.
Το «καυτό» λάδι που χύνεται εδώ διώχνει τον αγνό Έρωτα. Ο πιο διάσημος μύθος με λυχνάρι είναι το λυχνάρι του Αλαντίν. Ο Αλαντίν «έτριβε» το «λυχνάρι», χωρίς αυτό να είναι αναμμένο, και από αυτό πεταγόταν το πανίσχυρο Τζίνι, το «πνεύμα» του λυχναριού, και πραγματοποιούσε κάθε του επιθυμία.
Στο λεξικό συμβόλων του Κούπερ διαβάζουμε για το λυχνάρι: «Λυχνία. Ζωή· το φως της θεότητας· αθανασία· σοφία· ο νους· καθοδήγηση· τα αστέρια· επίσης η κάθε ζωή με την παροδικότητα της· αγαθά έργα, ρίξιμο του φωτός στο σκοτάδι· ανάμνηση. Οι επτά Λυχνίες του Χριστιανισμού είναι τα επτά δώρα του πνεύματος. Η λυχνίες είναι ένα έμβλημα των Αγ. Άγκαθα, Μπριτζίτ, Γκούντουλα, Ζενεβιέβ, Χιού, Χιλτρούντις, Λούσι, Νείλου. Οι λυχνίες σε βωμούς δείχνουν την παρουσία της θεότητας· χρησιμοποιούνται επίσης σαν ένα υποκατάστατο του ήλιου στην ηλιολατρία και στην πυρολατρεία. Στον Ινδουισμό το έλαιο της λυχνίας είναι ο ωκεανός και η αφοσίωση, το φυτίλι είναι η γη και ο νους και η φλόγα είναι η αγάπη».
Ο Κούπερ γυρίζει γύρω από το θέμα αλλά δεν δίνει μια πλήρη και κατανοητή απάντηση.
Ζωή, φως της θεότητας, αθανασία, σοφία, ο νους, αγαθά έργα, ρίξιμο του φωτός στο σκοτάδι, περιγράφουν το έργο, αλλά εδώ δεν είναι αυτό καθ’ εαυτό το έργο αλλά το σκεύος που μέσα του οι μύστες τους αποθέτουν τον χυμό του έργου. Είναι ένας άλλος συμβολισμός του  άγιου δισκοπότηρου. Το λάδι συμβολίσει το χυμό του έργου και για το λόγο αυτό η Αθηνά  του χτυπά το βράχο της Ακρόπολης και φυτρώνει η ελιά κερδίζει τον Ποσειδώνα που έκανε να τρέξει αρμυρό νερό το νερό της μήτρας θάλασσας.  Το λάδι που «ανάβει» το λυχνάρι (φαλλός) είναι ένα άλλο σώμα και αίμα του Ιησού και για αυτό το λόγο μετά την  «βάπτιση» (το βάπτισμα είναι η αρχή του έρωτα ) στην κολυμπήθρα, που έχει σχήμα δισκοπότηρου, όταν το παιδί βγαίνει από αυτή χρίζεται με λάδι. Για τον ίδιο λόγο ο Ιακώβ αλείφει με λάδι την κορυφή της «ορθής του πέτρας», τον Βαίτιλο, την πύλη του ουρανού.
Η Ψυχή έχυσε αυτό που μάζευε στο λυχνάρι της όλο τον προηγούμενο καιρό, τότε που δεν έβλεπε το αληθινό πρόσωπο του έρωτα.
Θα πρέπει να μας κάνει εντύπωση το σημείο που η Ψυχή "καίει" με το χυμένο καυτό λάδι τον Έρωτα. Η γνώμη μας είναι πως ο ώμος δεν διαλέχτηκε τυχαία. Υπάρχουν και άλλες αναφορές σε μυθολογίες με το σύμβολο του ώμου. Πρόχειρα θυμάμαι τον ώμο του Αδάμ που από αυτόν γεννιέται η Εύα. Στον μύθο αυτό είναι προφανής η αντικατάσταση του ώμου με τον φαλλό, κάτι που ίσως γίνεται και σε αυτό εδώ το μύθο. Ο ώμος χρησιμοποιήται με διαφορετικό τρόπο στο μύθο του αναγεννημένου Πέλοπα αλλά με το ίδιο ακριβώς νόημα. Τέλος ο αμνός (το πρόβατο) όταν σηκώνεται στους ώμους, ένα σύμβολο του καλού ποιμένα (αμνοφόροι) δηλαδή του καλού μύστη, είναι συμβολισμός του έργου. Ο αμνός είναι το σπέρμα που δεν χύνεται και το σήκωμα τους  ώμους συμβολίζει την χρησιμοποίηση του από τον εγκέφαλο.
Αφού λοιπόν η Ψυχή που αντιπροσωπεύει και τον νεαρό άνθρωπο, γνωρίσει μετά από «εντολή» του μεταιχμιακού τον έρωτα, θα αρχίσει η δεύτερη περίοδος της ζωής του ανθρώπου, της ζωής του εκδιωγμένου από τον «παράδεισο», του ανθρώπου της εκσπερμάτωσης.
Τώρα η θεά Αφροδίτη γίνεται έξαλλη με την Ψυχή γιατί η Ψυχή έχει γνωρίσει τον «θάνατο». Στέλνει «γυναίκες» της ακολουθίας της να την βρουν και την βάζει να περάσει τρομαχτικές δοκιμασίες. Αφού η Ψυχή περνά με επιτυχία τις δοκιμασίες η Αφροδίτη τις αμφισβητεί θεωρώντας ότι έλαβε βοήθεια. Η γνωστή αντιδικία του νεοφλοιού με το μεταιχμιακό. Και εδώ θα επαναληφθεί μια κοινή ιστορία που την περνούν πολλοί ήρωες. Η Αφροδίτη απαιτεί από την ψυχή την «αθανασία» (φώτιση). Όπως διαβάσαμε στις κινούμενες πέτρες, το πέρασμα στο υπερπέραν ή στο Άδη είναι εύκολο όταν κάποιος το περνά από την πλευρά αυτού του κόσμου. Το δύσκολο είναι να κάνει την αντίθετη διαδρομή, από τον κάτω κόσμο προς τον απάνω. Στο έργο (και στον έρωτα) το εύκολο είναι να «μπει» στον «κάτω κόσμο» που τον αντιπροσωπεύει η μήτρα της γυναίκας, στον «τάφο» που «θάβεται» ο σπόρος.  Η Ψυχή έπρεπε να πάει στον Κάτω Κόσμο και να ζητήσει από την σύζυγο του Άδη Περσεφόνη, να της δώσει ένα κουτάκι με τη θαυματουργή αλοιφή που χάριζε υπερφυσική ομορφιά. Το κουτί είναι ότι και το ποτήρι του Ερμή ή η κιβωτός της διαθήκης και η ιστορία μοιάζει πολύ με το πιθάρι της Πανδώρας. Η θαυματουργή αλοιφή δεν είναι τίποτα άλλο από το σώμα και το αίμα του Ιησού. Το σπέρμα που δεν χύνεται και εγκεφαλοποιήται. Η δοκιμασία είναι τρομερή σαν την σταύρωση και η Ψυχή όπως και ο Ιησούς έχει αμφιβολία[30] πάνω στο «όρος των ελαιών» (τίποτα δεν είναι τυχαίο), έχει αμφιβολία αν θα τα καταφέρει με αυτό το δύσκολο έργο. Στην αρχή η Ψυχή σκέφτηκε να αυτοκτονήσει. Μια μυστηριώδη φωνή όμως, την συμβούλεψε πως να κατέβει στον Άδη, πως να δώσει το νόμισμα στον Χάροντα και πως να καλοπιάσει το φοβερό ζώο του «σπηλαίου» του Άδη, τον Κέρβερο (μορφή του έρωτα της εκσπερμάτωσης), καθώς και τον τρόπο για να επιστρέψει στον κόσμο των ζωντανών (να περάσει τους συγκρουόμενους βράχους χωρίς να τρέξει «αίμα»). Όπως γίνεται και με το «πιθάρι» της Πανδώρας που δεν πρέπει να ανοίξει ή το αθάνατο νερό που βρήκε η αδελφή του Μέγα Αλέξανδρου σε μια «σπηλιά», δεν πρέπει να σπάσει το δοχείο και να χυθεί, έτσι και εδώ το μυστικό είναι να μην ανοίξει το «κουτί», η κυβική πέτρα, και χυθεί η θαυματουργή αλοιφή. Η Ψυχή όμως ενώ τα καταφέρνει να πάει στον Άδη, αφού αυτό είναι το εύκολο κομμάτι της διαδρομής, όπως η ωραία κοπέλα σε ένα άλλο μύθο  που δάγκωσε το μήλο με το δηλητήριο, πέφτει σε ένα ύπνο θανάτου μέχρι να την φιλήσει ένα το βασιλόπουλο.   
Ο Έρωτας, παρά τον θυμό του, είχε μετανιώσει για τη σκληρή συμπεριφορά του και έψαχνε να τη βρει. Όταν ο Έρωτας έμαθε τι έπαθε η αγαπημένη του, δραπέτευσε από το παλάτι της Αφροδίτης, πέταξε στον Όλυμπο και παρακάλεσε τον Δία να σώσει την Ψυχή. Ο Δίας συγκινημένος από την αγάπη του θεού Έρωτα, την έκανε αθάνατη, επιτρέποντας στον Έρωτα να ενωθεί μαζί της για πάντα. Όταν ο Έρωτας «την βρήκε», την αποδέσμευσε από τα δεσμά του θανάτου. Η Ψυχή έγινε τελικά αθάνατη και αιώνια σύζυγος του Έρωτα, αποκτώντας ένα παιδί, την Ηδονή. Ο έρωτας δηλαδή υπό προϋποθέσεις εξακολουθεί και κάνει καλό στον εγκέφαλο.
Κάτι άλλο που μου κάνει μεγάλη εντύπωση είναι οι αόρατοι υπηρέτες που εκτελούν κάθε επιθυμία της ψυχής. Ο νεοφλοιός που όπως είπαμε είναι η μετάφραση της Ψυχής, δεν έχει υπό τον έλεγχο του όλες τις λειτουργίες του σώματος του. Πχ δεν ορίζει τα ορμέμφυτα (πείνα, δίψα, έρωτα κτλ) αλλά τα ορίζουν οι "αόρατοι υπηρέτες" του.



[1] Και εδώ βλέπουμε την ψυχή να είναι χωρισμένη σε τρία. Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση.
[2] Ο Ζέφυρος ήταν γιος του Αστραίου (έναστρος ουρανός) και της Ηούς (αυγή). Ο Ζέφυρος (δυτικός άνεμος), ο Βορέας, ο Νότος και ο Εύρος είναι οι τέσσερις άνεμοι που αναφέρονται στον Όμηρο. Από την ένωσή του με τη χλωρίδα ή με κάποια από τις Ώρες γεννήθηκε ο Κάρπος, προστάτης των εδώδιμων καρπών. Από πολλούς συγγραφείς θεωρείται πατέρας του Έρωτα και των Αυρών (αύρα σημαίνει νερό αλλά και ο δροσερός αέρας του καλοκαιριού που φυσά από την θάλασσα προς τη στεριά). Βλέπουμε δηλαδή για μια ακόμη φορά έναν άνεμο να είναι η δημιουργική δύναμη. Εδώ χωρίς περιστροφές λέγεται έρωτας. Ο Ζέφυρος λοιπόν κατοικούσε στα έγκατα τη γης ή στα άγρια σπήλαια της Θράκης (σ.σ. τα σπήλαια σαν ανοίγματα της γης συμβολίζουν την μήτρα) μαζί με τον αδελφό του Βορέα, από όπου εξουσίαζαν τους άλλους ανέμους, προνόμιο που τους είχε παραχωρήσει ο Ζευς. Από την ένωσή του με την φοράδα Ποδάργη (αυτήν με τα γρήγορα πόδια μια ονομασία που όλοι παραδέχονται. Μπορεί όμως και να σημαίνει και αυτή με τα άσπρα πόδια ή τα πρησμένα πόδια εξ ου και η ποδάγρα. Πάντως και η δική μου γνώμη είναι ότι εδώ σημαίνει η ταχύπους γιατί το πρησμένο πόδι συμβολίζει τον άρρωστο ή ανόσιο φαλλό) γεννήθηκαν τα γρήγορα άλογα του Αχιλλέα. Η Άρπυια (αρπαχτική) Ποδάργη ήταν και αυτή της ίδιας φύσεως (αλλά αντίθετη) με τον Ζέφυρο. Ήταν η καταστροφική θύελλα (από τον λόγο αυτό πηγάζει και η αμφιβολία μου για το νόημα του ονόματος της) και σαν τους ανέμους είχε, όπως και όλες οι Άρπυιες φτερά. Η ορφική πίστη, η σχετική με τη γονιμοποιητική δύναμη των ανέμων, συντηρείται στην πεποίθηση της γέννησης των αλόγων του Αχιλλέα από το Ζέφυρο. Στην αττική λογοτεχνία ο Ζέφυρος κατέχει μαζί με το Βορέα εξέχουσα θέση ανάμεσα στους θεούς του ανέμου. Ο Ζέφυρος ήταν η γλυκιά και δροσερή αύρα που δρόσιζε τα Ηλύσια πεδία, συντελούσε στην αύξηση, στη βλάστηση και στην ωρίμανση των καρπών.
Ο Ζέφυρος ήταν μεσολαβητής ανάμεσα στον Πάνω Κόσμο και στον Άδη. Πολλοί προσπαθούσαν να τον εξευμενίσουν με προσφορές και θυσίες. Η Ίρις (και αυτή είναι αγγελιοφόρος όπως ο Ερμής και ο Ζέφυρος) τον παρακαλεί (Ιλιάδα) να ξανανάψει τη φωτιά, που έκαιγε το νεκρό Πάτροκλο, ενώ ο Αχιλλέας του υπόσχεται προσφορές εάν τρέξει κοντά στην πυρά. Ο Ζέφυρος άκουσε τις παρακλήσεις του Αχιλλέα και άρπαξε την ψυχή του Πατρόκλου και την οδήγησε στον Κάτω Κόσμο, τη στιγμή που το σώμα του εξαφανιζόταν μέσα στις φλόγες. Στα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια συμμετείχε στις αποθεώσεις των νεκρών αυτοκρατόρων.
Τον παρίσταναν συνήθως με ανθρώπινη μορφή και το μόνο που τον διέκρινε από τους ανθρώπους ήταν τα φτερά. Στους "Αέρηδες" (στο ρολόι του Κυρρήστου, 1ος αι. π.Χ.) ο Ζέφυρος κρατούσε λουλούδια και απεικονιζόταν, όπως όλοι οι ανάλαφροι άνεμοι, ως νέος, αγένειος και φτερωτός. Ιερά του Ζέφυρου υπήρχαν σε πολλά μέρη της Ελλάδας ενώ βωμός του υπήρχε στην Ιερά Οδό.
Βιβλιογραφία - πηγές  
Όμηρος, Ιλιάδα, Ι, 5 / Ομηρικοί Ύμνοι, Εις Αφροδίτη / Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησις, 1, 37, 2 και 3, 19, 5 / Ορφικοί Ύμνοι Ζέφυρου.
Ο Ζέφυρος σαν θεός κυριαρχεί στον αέρα και η κυριαρχία αυτή του χαρίζει φτερά. Είναι όμως και δημιουργός και έτσι ταυτίζεται και με τον έρωτα. Μάλιστα από πολλούς θεωρείται και πατέρας του Έρωτα και έτσι του κληροδοτεί τα φτερά. Ήταν ο πρώτος αγγελιοφόρος μεταξύ γης και ουρανού και κάτω κόσμου πριν από τον Ερμή. Είναι και αυτό μια νύξη για το τι αντιπροσωπεύει ο Ερμής. Με την ονομασία Αργέστης (ο αιθρία ποιών λεξικό Hofmann) είναι αυτός που διώχνει τα σύννεφα της βροχής, και σε αντίθεση με τον Βορέα (βοριά) και τους γονιμοποιούς ανέμους (της βροχής), αυτός είναι ο «ξηρός» άνεμος δηλαδή συμβολίζει το έργο. Σημειώστε ότι η λέξη Αργέστης προέρχεται από την λέξη αργός, που σημαίνει ακόμα λευκός λαμπρός αλλά και ακατέργαστος.
[3] Ο Έρωτας μας είχε παραδοθεί ως ερμαφρόδιτος δηλαδή χωρίς φύλο και πιο πάνω είδαμε το ερμαφρόδιτο να σημαίνει το έργο. Είδαμε και το βέλος του Έρωτα να σημαίνει πάλι το έργο και όχι την αρχή του πλατωνικού έρωτα. Εδώ λοιπόν σε αντίθεση με αυτά που ξέρουμε ο Έρωτας είναι άνδρας και το ταίρι του είναι η ψυχή που έχει άλλες δύο αδελφές. Η ερωτική ένωση δηλαδή της Ψυχής και του Έρωτα θα συμβολίζει το έργο. Άρα εδώ ο μύθος αφορά και απευθύνεται στους φωτισμένους ή τουλάχιστον στους μύστες. Οι μύστες δεν πρέπει να ξέρουν το αληθινό πρόσωπο του έρωτα που είναι η εντολή επέζησε και εκφράζεται με την διαιώνιση του είδους και την εκσπερμάτωση. Το ασυνείδητο, οι δύο αδελφές (ατομικό και συλλογικό) ζητάνε από την συνείδηση γιατί αυτή είναι η Ψυχή, να κάνει το καθήκον της και να επιζήσει με την μορφή του απογόνου. Αυτό που κάνουν είναι φυσιολογικό και νομίζουν ότι θα βοηθήσει. Αυτό είναι ένα είδος αθανασίας (η μεταβίβαση τα ζωής σε κάποιον άλλον) αλλά όχι αυτό που θέλει η συνείδηση. Η συνείδηση και ο αναλυτής θέλουν την δική τους αθανασία, την αθανασία του κορμιού μέσα στο οποίο τώρα ζουν.
[4] Από άλλη ιστορία ξέρουμε τι ήταν αυτή η αλοιφή. Στην ΜτΕ στην ιστορία Ιάσων και Μήδεια σελ. 509 διαβάζουμε: «Στον ναό της Εκάτης είχε μιλήσει αυτή (σ.σ. η Μήδεια) για πρώτη φορά στον Ιάσονα, πήρε τη μαγική αλοιφή από τον στηθόδεσμο της και την έδωσε στον Ήρωα για να προστατευθεί από την φωτιά που έβγαζαν οι ταύροι (η έμφαση είναι δική μας). Ήταν το «προμηθεïκό φίλτρο», χυμός από λουλούδι που φύτρωνε στις ρεματιές του Καυκάσου από το αίμα των βασανιζόμενων Τιτάνων: είχε ύψος μια πήχη και το χρώμα του ήταν όμοιο με κρόκο, με μια κοκκινωπή σαρκώδη ρίζα. Η γη μούγκριζε και σειόταν, όταν το ξερίζωναν από το έδαφος». Πιο πάνω στην ίδια σελίδα ο Κερένυι λέει ότι η Εκάτη «εξουσίαζε την είσοδο του κάτω κόσμου, και μάλιστα σε μία μυστική ταύτιση  με την Περσεφόνη». Το στήθος είναι φαλλικό ή σύμβολο της μήτρας κατά περίπτωση. Όταν πρόκειται για άντρα είναι φαλλός. Στο στήθος μπήγουν το καρφί του μαρτυρίου στο Προμηθέα ενώ η Ήρα από το χυμένο της γάλα γεννά τους γαλαξίες. Σε άλλες ιστορίες από το στήθος γεννούν παιδιά όπως η Μικρασιατική Μεγάλη Μητέρα  Νανά που έμεινε έγκυος από ένα αμύγδαλο που έκρυψε στο στήθος της ή η Ιφιμήδεια που την βλέπουμε να ρίχνει στο στήθος της θαλασσινό νερό και να πιάνει παιδιά (τους Γίγαντες Αλωάδες) από τον Ποσειδώνα.
[5] Συγκρουόμενα βράχια ήταν οι συμπληγάδες πέτρες από όπου έπρεπε να περάσει η Αργώ και όπως θα δούμε στην ΜτΕ ο Κερένυι λέει ότι ήταν μια πύλη για το υπερπέραν (σελ. 494) και εμπόδιζε αυτούς που ήθελαν να γυρίσουν από κει.
[6] Εννοεί τον απόστολο Πέτρο τον αγαπημένο μαθητή του Ιησού, που στον Ματθαίο 16:18  ο Ιησούς του λέει: «Και εγώ δε σοι λέγω ότι συ είσαι Πέτρος, και επί ταύτης της πέτρας θέλω οικοδομήσει την εκκλησίαν μου, και πύλαι άδου δεν θέλουσιν ισχύσει κατ' αυτής». Δηλαδή: Και εγώ σου λέω ότι εσύ είσαι (την φράση αυτή πολλοί το μεταφράζουν, «σε ονομάζω»)  Πέτρος (Κηφάς-πέτρα) και πάνω σε αυτή την πέτρα θέλω να οικοδομήσω την εκκλησία μου, και οι πύλες του Άδη (γιατί να αναφέρει τον Άδη ο Ιησούς και όχι την κόλαση;) δεν θα έχουν ισχύ πάνω σε αυτή.  Από τη ρήση αυτή του Ιησού και λόγω του ότι ο Απόστολος Πέτρος ήταν ο πρώτος επίσκοπος Ρώμης ή δυτική (καθολική) εκκλησία ζητούσε την πρωτοκαθεδρία των εκκλησιών για τον Πάπα. Οι μωροί και οι αλαζόνες μας θυμίζουν μόνο όταν τους συμφέρει πως ο Ιησούς τις πιο πολλές φορές μιλούσε αλληγορικά.
[7] Το συμπόσιο των θεών (ο μυστικός δείπνος) όπως θα δούμε είναι η πρακτική του μεγάλου έργου.
[8] Θα δούμε τους Έλληνες μύστες (Οδυσσέας Ορφέας, Προμηθέας να «σταυρώνονται σε στύλο δηλαδή Ι, ενώ οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν σαν σταυρό το δικό τους δέκα δηλαδή το Χ. Ο σταυρός + ή ο σταυρός Ταυ (Τα) έχουν την ίδια σημασία.
[9] Το τρίγωνο με την οξεία γωνία προς τα πάνω, στην Αίγυπτο συμβόλιζαν τον φαλλό του Όσιρη, ενώ με αυτό προς τα κάτω το αιδοίο της Ίσιδος. Τα δύο τρίγωνα όπως στο σχήμα της εικόνας 21 είναι η ένωση του Όσιρη με την Ίσιδα.
[10] Αρσενικό και θηλυκό, πυρ και ύδωρ αυτό μας λέει ότι η φωτιά είναι η αρσενική δημιουργική δύναμη αλλά και ο νεοφλοιός αλλά όταν πρόκειται για τα τέσσερα στοιχεία αντιπροσωπεύει τον έρωτα, ενώ το νερό αντιπροσωπεύει την θηλυκή δημιουργική δύναμη αλλά και τον παλαιοεγκέφαλο και όταν πρόκειται για τα τέσσερα στοιχεία αντιπροσωπεύει την μήτρα τα παγκόσμια γενετικά υγρά. Το βουνό είναι ο φαλλός και το σπήλαιο η μήτρα. Οι θεοί θα δούμε να γεννούνται σε μια σπηλιά και να κατοικούν (και βασιλεύουν) πάνω  σε βουνό.
[11] Μήπως αυτό σας θυμίζει το «κρέμασμα» και την θυσία κάποιου άλλου θεού για το ανθρώπινο γένος; Εδώ τα πράγματα όμως είναι πιο ξεκάθαρα.
[12] Η Κά΄αμπα είναι μαύρη κυβική πέτρα
[13] Οι ψηλοί, ευθείς λίθοι, οι στήλες και οι κίονες είναι  axis mundi οι άξονες του κόσμου ήταν το πρωταρχικό σύμβολο του έργου, ένας φαλλός σε αιώνια στύση.  Βέβαια υπήρχε και το Ανχ και το κατάρτι με την αντένα αλλά οι μύστες αρχικά «σταυρώνονταν» σε στύλο. 
[14] Αυτή την ακανόνιστη πέτρα μαζί με την σμίλη δίνουν οι μασόνοι στο νέο μέλος με την εντολή να την σμιλέψει και να την κανονίσει. 
[15] Είναι εκσπερμάτωση δηλαδή αποτυχία στο έργο. Ο θάνατος είναι η γέννηση στον υλικό κόσμο.  Ο θνητός άνθρωπος.
[16] Οι βαριές πέτρες ή οι βράχοι που κλείνουν ένα πηγάδι, μια πηγή ή ένα σπήλαιο (όπως αυτό του τάφου του Ιησού),  είναι το σταμάτημα της εκσπερμάτωσης δηλαδή η εκτέλεση του έργου.
[17] Αυτό είναι εκσπερμάτωση και αποτυχία στο έργο. Ο Ποσειδώνας όταν διεκδικούσε από την Αθηνά την πόλη της Αθήνας, χτύπησε τον ιερό βράχο με την τρίαινα του και έβγαλε από το βράχο αλμυρό νερό. Η Αθηνά όμως έκανε στο βράχο να φυτρώσει η ελιά, το δένδρο που χρησιμοποιεί ο αρχάγγελος Γαβριήλ στον ευαγγελισμό για να δείξει την άμωμο σύλληψη. 
[18] Ο λεπτοφυής λίθος είναι η τροφή που ανασταίνει το μυθικό πουλί φοίνικα. Ο φοίνικας λέγεται ότι λίγο πριν πεθάνει βάζει «φωτιά» (ο έρωτας) στην φωλιά του και από την «στάχτη» της φωτιάς ανασταίνεται. Από την στάχτη γεννήθηκε ο Διόνυσος που εκπροσωπεί την δημιουργική δύναμη, την δύναμη του έρωτα. Ο λεπτοφυής λίθος είναι συνώνυμο της τροφής του αγίου δισκοπότηρου δηλαδή το σώμα και το αίμα του Χριστού. Από το άγιο δισκοπότηρο ο ιππότης έπινε και έτρωγε την τροφή της αιώνιας νεότητας. Μία αντίστοιχη τροφή είχαν και οι Ολύμπιοι. Ο θρύλος λέει ότι στο άγιο δισκοπότηρο που από αυτό ήπιαν και έφαγαν όλοι στο μυστικό δείπνο, ο Ιωσήφ της Αριμαθαίας είχε μαζέψει το αίμα της θυσίας του Ιησού που έτρεχε όταν αυτός ήταν πάνω στο σταυρό. Το αίμα της βίας (εκσπερμάτωση) γέννησε τις Ερινύες ενώ το αίμα της θυσίας του «σταυρού» δίνει αιώνια νεότητα δηλαδή αθανασία (φώτιση).
[19] Η φιλοσοφική λίθος είναι η επίτευξη του στόχου. Ο κάτοχος της φιλοσοφικής λίθου έχει κερδίσει την αιώνια νεότητα δηλαδή είναι αθάνατος (φωτισμένος). Είναι το ίδιο σύμβολο με το άγιο δισκοπότηρο. 
[20] Η ιστορία της πέτρας του Ιακώβ είναι η εξής:
Γεν 28:11  Και έφθασεν εις τινά τόπον και διενυκτέρευσεν εκεί, διότι είχε δύσει ο ήλιος· και έλαβεν εκ των λίθων του τόπου και έθεσε προσκεφάλαιον αυτού, και εκοιμήθη εν τω τόπω εκείνω.
Γεν 28:12  Και είδεν ενύπνιον, και ιδού, κλίμαξ εστηριγμένη εις την γην, της οποίας η κορυφή έφθανεν εις τον ουρανόν· και ιδού, οι άγγελοι του Θεού ανέβαινον και κατέβαινον επ' αυτής.
Γεν 28:13  Και ιδού, ο Κύριος ίστατο επάνωθεν αυτής και είπεν, Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός του Αβραάμ του πατρός σου, και ο Θεός του Ισαάκ· την γην, επί της οποίας κοιμάσαι, εις σε θέλω δώσει αυτήν και εις το σπέρμα σου.
Γεν 28:14  και θέλει είσθαι το σπέρμα σου ως η άμμος της γης, και θέλεις εξαπλωθή προς δύσιν και προς ανατολήν και προς βορράν και προς νότον· και θέλουσιν ευλογηθή εν σοι, και εν τω σπέρματί σου πάσαι αι φυλαί της γής·
Γεν 28:15  και ιδού, εγώ είμαι μετά σου, και θέλω σε διαφυλάττει πανταχού, όπου αν υπάγης, και θέλω σε επαναφέρει εις την γην ταύτην· διότι δεν θέλω σε εγκαταλείψει, εωσού κάμω όσα ελάλησα προς σε.
Γεν 28:16  Και εξεγερθείς ο Ιακώβ εκ του ύπνου αυτού, είπε, Βέβαια ο Κύριος είναι εν τω τόπω τούτω, και εγώ δεν ήξευρον.
Γεν 28:17  Και εφοβήθη και είπε, Πόσον φοβερός είναι ο τόπος ούτος· δεν είναι τούτο, ειμή οίκος Θεού, και αύτη η πύλη του ουρανού.
Γεν 28:18  Και σηκωθείς ο Ιακώβ ενωρίς το πρωΐ, έλαβε τον λίθον τον οποίον είχε θέσει προσκεφάλαιον αυτού, και έστησεν αυτόν διά στήλην και έχυσεν έλαιον επί την κορυφήν αυτής.
Γεν 28:19  Και εκάλεσε το όνομα του τόπου εκείνου, Βαιθήλ· το δε όνομα της πόλεως εκείνης ήτο πρότερον Λούζ.
Το οποίο αποδίδεται: Και έφτασε σε κάποιο τόπο και διανυκτέρευσε εκεί γιατί είχε δύσει ο ήλιος. και πήρε μια πέτρα από αυτό τον τόπο αυτό και το έκανε προσκεφάλι, και κοιμήθηκε.
Στον ύπνο του είδε μια σκάλα στηριγμένη στη γη, της οποίας η έφτανε στον ουρανό· και άγγελοι ανεβοκατέβαιναν από αυτή.
Ακολούθως ο Θεός (;) τάζει στον Ιακώβ και στους απογόνους του όλο τον κόσμο με κέντρο εκείνη τη γη.
Και ξυπνώντας ο Ιακώβ από τον ύπνο του είπε· ο Θεός είναι σε αυτόν το τόπο και εγώ δεν το ήξερα.
Και φοβήθηκε και είπε· πόσο φοβερός είναι αυτός ο τόπος· δεν είναι παρά ένας οίκος του Θεού και πύλη του ουρανού (όπως θα δούμε εννοεί την πέτρα).
Και αφού σηκώθηκε νωρίς το πρωί. Πήρε την πέτρα που είχε για προσκεφάλι και την έστησε σαν στήλη και έχυσε λάδι στην κορυφή της. Το λάδι βέβαια είναι παράγωγο της ελιάς που όπως είπαμε παραπάνω είναι σημάδι του έργου. 
Και ονόμασε τον τόπο Βαιθήλ ενώ πρώτα αυτός ονομαζόταν Λουζ.
Άρα Βαίτυλος πέτρα είναι η πέτρα που είχε προσκεφάλι ο Ιακώβ και ενώ πριν είναι πεσμένη στο έδαφος ο Ιακώβ την ορθώνει σαν στήλη. Αυτή είναι η πέτρα Βαίτυλος (από το όνομα της πέτρας της πόλης Βαιθήλ ή Βαιτήλ) η ορθή στήλη που με άλλα ονόματα (π.χ. μενχίρ) ήταν παγκόσμιο σύμβολο.    
[21] Η πέτρα Κάαμπα. Η πιο διάσημη ίσως πέτρα στην εποχή μας είναι η πέτρα Κάαμπα στην Μέκκα. Η Μέκκα (το πλήρες όνομα της είναι Μάκκα αλ Μουκαράμα) είναι μια ιερή πόλη στη Σαουδική Αραβία στην ιστορική περιοχή Χιτζάζ. Η σημαντικότητα της Μέκκας ξεκίνησε πριν από το Ισλάμ. Από τις ημέρες που ο Αβραάμ άφησε τη σύζυγο του και τον γιο του Ισαάκ (Ισμαήλ για τους Ισλαμιστές) και η πηγή της Ζαμζάμ άρχισε να ρέει.  Η πόλη τιμάται από τους Μουσουλμάνους επειδή εκεί βρίσκεται το ιερότερο σημείο του Ισλάμ το Μαζίντ αλ Χαράμ και το προσκύνημα που περιλαμβάνει μια εκτεταμένη επίσκεψη στην πόλη είναι απαραίτητο για κάθε ευλαβή μουσουλμάνο τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του. Η Κάαμπα ένας τεράστιος κύβος που τώρα περιστοιχίζεται από το Masjid al Haram και λέγεται από τους Μουσουλμάνους ότι κτίστηκε από τον Αβραάμ και πως υπήρξε από πολύ παλιά θρησκευτικό κέντρο. Ο Μαύρος Λίθος είναι ένα μουσουλμανικό σημείο σεβασμού και η προέλευση του χρονολογείται σύμφωνα με την παράδοση από την εποχή του Αδάμ και της Εύας. Οι μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι η πηγή Ζαμζάμ φανερώθηκε στη Σάρα (Χαγκάρ) σύζυγο του Αβραάμ (Ιμπραήμ) και μητέρα του Ισαάκ (Ισμαήλ). Εκείνη αναζητούσε νερό για τον γιο της, αλλά δεν έβρισκε. Η Μέκκα βρίσκεται σε μια ζεστή και ξηρή κοιλάδα με μερικές άλλες πηγές νερού. Πολλοί μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι το νερό της Ζαμζάμ είναι ευλογημένο (άγιασμα που γιατρεύει τόσο την πείνα όσο και τη δίψα και τις ασθένειες ) και καταβάλουν κάθε προσπάθεια για να πιουν από αυτό το νερό κατά την διάρκεια του προσκυνήματος τους. Το προσκύνημα στη Μέκκα (χατζ) είναι μία από τις πέντε υποχρεώσεις - καθήκοντα του πιστού που τις ονομάζουν «στύλους» του Ισλάμ (δηλαδή κίονες). Οι άλλες τέσσερις είναι:
α. Η Ομολογία της Πίστης (Δεν υπάρχει άλλος Θεός εκτός απ’ τον Αλλάχ και ο Μωάμεθ είναι ο Προφήτης Του)
β. Προσευχή (σαλάτ): μία πριν την ανατολή του ήλιου, μία αργά το απόγευμα και μία αμέσως μετά τη δύση του ήλιου. Αργότερα προστέθηκαν άλλες δύο
γ. Το ζάκατ. Είναι ο μόνος υποχρεωτικός φόρος που θεσπίζει το Κοράνι.
δ. Νηστεία. Γίνονταν κατά τον μήνα του Ραμαζανιού, τον μήνα δηλαδή που αποκαλύφθηκε το Κοράνι στον Μωάμεθ.
Ο θρύλος θέλει την Κάαμπα να μην ακουμπά στη γη, δηλαδή να αιωρείται, πράγμα που δηλώνει ότι ήταν μια «σηκωμένη» πέτρα, το ίδιο που δηλώνει και το κυβικό της σχήμα. Μια ιερή σμιλευμένη πέτρα. Η Μαύρη Πέτρα  της Κάαμπα ήταν ένας βαίτιλος,  δηλ. μια μετεωρική πέτρα, η οποία αποτελούσε σημείο προσκυνήματος και στην προϊσλαμική Αραβία.  Η ουράνια καταγωγή της την καθιστούσε ιερή, κατοικία ή θρόνο του Θεού. Χάρη στη πέτρα αυτή, η Κάαμπα θεωρούνταν Κέντρο του Κόσμου. Όχι μόνο ήταν το κέντρο της Γης, αλλά και από πάνω της, στο κέντρο του ουρανού, βρίσκονταν η Πύλη του Ουρανού, από εκεί περνούσε ο Άξονας του Κόσμου. Πέφτοντας απ’ τον ουρανό, τρύπησε το στερέωμα και από την τρύπα που δημιουργήθηκε, πραγματοποιείται η επικοινωνία Ουρανού-Γης. Το σημείο αυτό παίζει λοιπόν το ρόλο ομφαλού, με το ίδιο τρόπο που η Ιερή Πέτρα των Δελφών καθιστά τον χώρο Ομφαλό του Κόσμου.
[22] H Αφροδίτη είχε πολλά ονόματα. Θα την ακούσουμε και σαν Αλία ή Λευκοθέα ή Αμφιτρίτη αλλά ακόμα και Καφείρα ή Καβειρώ ονόματα της μεγάλης μητέρας που ήταν και η Εκάτη η Δήμητρα και η Κυβέλη. Δεν ξέρω αν το όνομα Κυβέλη έχει ρίζα τον κύβο, πάντως η Αφροδίτη και η Κυβέλη είχαν γνώρισμα την κυβική πέτρα αλλά στην ουσία ήταν η ίδια θεότητα.  Ο Κερένυι πάντως λέει ότι η Αφροδίτη και η Καφείρα ή Καβειρώ ή Καβείρια που ήταν η θεά των Καβειρίων μυστηρίων της Σαμοθράκης ήταν το ίδιο πρόσωπο. Αφού είναι έτσι, τότε πράγματι η Αφροδίτη και η Κυβέλη είναι και αυτές το ίδιο γιατί η θεά των Καβειρίων μυστηρίων που ήρθε από τη Φρυγία στην Σαμοθράκη ήταν η Κυβέλη (Kubile). Έχω την εντύπωση ότι και η μαύρη κυβική πέτρα Κάαμπα  των μουσουλμάνων έχει δανειστεί το όνομα της μεγάλης θεάς.
[23] Όλοι οι θεοί λίγο πολύ συνδέονται με τη πέτρα αφού όλοι έχουν να κάνουν με τον έρωτα. Ο Κούπερ ξεχνά ότι και ο Άρης έχει σχέση με τη πέτρα. Ο Άρειος πάγος είναι η  πέτρα του Άρη. Ό Άρης όπως είναι γνωστό είναι το ανδρικό σύμβολο (). Πάγος αρχαϊκά σημαίνει και πέτρα και όχι μόνο τη στερεά μορφή του νερού. Ο Άρειος πάγος είναι μέχρι και σήμερα το ανώτατο δικαστήριο, ήταν μια τετράγωνη πέτρα σύμβολο του θεού και υποτίθεται ότι με το άγγιγμα της ο όρκος ήταν ιερός και ισότιμος με τον όρκο στα νερά της Στυγός. Τα νερά της Στυγός χύνονται ενώ εδώ τα νερά είναι πάγος. Ολοφάνερα γίνεται λογοπαίγνιο του πάγου του νερού (γενετικά υγρά) και του πάγου, της πέτρας.
[24] Το λίνγκα είναι η ινδική ονομασία για τον φαλλό, και την αρσενική γεννητική αρχή. Εκτός από το φαλλό παριστάνεται όπως και στην Ελλάδα και με την στήλη τον κίονα και το κουκουνάρι. Επίσης είναι η ανεικονική μορφή του Βούδα. 
[25] Και η πέτρα είναι στερεοποίηση της λάβας του ηφαιστείου ενός βουνού (ούρου). Ίσως και από αυτό το λόγο η ιερές πέτρες είναι μαύρες.
[26] Σε νεαρή ηλικία (πριν τον «γάμο») πάνε στην Κρήτη τα θύματα της Αθήνας για τη «θυσία» σε ένα τέρας (τον Μινώταυρο) που κατοικεί σε μία «σπηλιά» της γης, τον Λαβύρινθο, την «σπηλιά» του θανάτου. Οι θυσίες τέτοιου τύπου, λογικά λοιπόν, θα απαιτούν «παρθένες», νέους και νέες που δεν έχουν ακόμα γνωρίσει τον έρωτα. Τον έρωτα τον γνωρίζουν όταν γνωρίζουν το τέρας. Έτσι όταν η Ψυχή είναι πάνω στον βράχο σημαίνει ότι είναι «παρθένα», δεν έχει γνωρίσει ακόμα τον έρωτα. Η γυναίκα στο μύθο δεν χάνει την παρθενιά της μαζί με τον παρθενικό υμένα, αλλά στον οργασμό. Το ίδιο συμβαίνει και στον νεαρό άνδρα τότε δηλαδή που γνωρίζουν το «τέρας». Η άμωμος σύλληψη είναι η σύλληψη με το έργο, δηλαδή έρωτας χωρίς εκσπερμάτωση για τον άνδρα και οργασμό για την γυναίκα. Θεωρητικά είναι εφικτό να γίνει αφού δεν χρειάζονται τα εκατομμύρια σπερματοζωάρια για να γίνει η σύλληψη αλλά μόνο ένα. Ένα μπορεί να διαφύγει με τα λιγοστά προσπερματικά υγρά που εκκρίνονται για την λίπανση του κόλπου. Αυτό διδάσκουν σε κάποιες αδελφότητες. Τα σπέρμα αυτό λέγεται ηλιακό σπέρμα και τα παιδιά που γεννιούνται λέγονται ηλιακά παιδιά. Βέβαια το μεταιχμιακό και ο εγκέφαλος δεν ενδιαφέρεται για τα γήινα παιδιά αλλά για τα παιδιά του εγκεφάλου. Ίσως όλα αυτά όμως να είναι μια ακόμα παρεξήγηση και ένα σύμβολο που εφαρμόστηκε κατά γράμμα, όπως έχει γίνει σε πάμπολλες άλλες περιπτώσεις (όπως δηλαδή γίνεται με την παρθένα και τον παρθενικό υμένα).
[27] Είναι ένας σταυρός. Να άλλη μια διαβεβαίωση για το τι συμβολίζει ο σταυρός. Ο έρωτας είναι η δύναμη του «θεού».
[28] Αργότερα θα δούμε πως η πρώτη αυτή ευτυχισμένη περίοδος η περίοδος χωρίς εκσπερμάτωση αντιστοιχεί στην λεγόμενη πρώτη περίοδο του Κρόνου ή χρυσή εποχή, που είναι η περίοδος από την γέννηση μέχρι την αρχή της εφηβείας (11 έως 13 χρονών)
[29] Ο ώμος είναι ένα σύμβολο αιδοίου (αρσενικό ή θηλυκό) αφού από τον ώμο του Αδάμ γεννιέται η Εύα.  Η Θεά των δημητριακών, Νιντάμπα, έχει φίδια που βγαίνουν από τους ώμους της. Στη αρχαία μεσοποταμία η Θεά Γη, της οποίας το φίδι που τυλίγεται γύρω από έναν στύλο είναι ιερόγλυφο και ο θνήσκων θεϊκός γιος της, ο οποίος συχνά παρουσιάζεται να έχει ένα φίδι, που υψώνεται πάνω από κάθε ώμο του. Ο Άτλας που συμβολίζεταιμε στύλο λέγεται κρατά στους ώμους του τον  ουρανό. Ο Ιάσων περνά ένα ποτάμι με την Ήρα στους ώμους του και χάνει το σανδάλι του την προστασία του ποδιού (φαλλός). Ο Ορφέας και άλλοι θεοί πέρνουν στους ώμους πρόβατα (αμνοφόροι). Πελασγικά το πρόβατο λέγεται «οι» και η λέξη χρησημοποιήθηκε από τον όμηρο. Ο Τυφώνας στην περίφημη μάχη του με τον Δία, σήκωσε τον ανήμπορο  θεό (του είχε κόψει του τένοντες των άκρων, δηλαδή και του «ποδιού») στους ώμους, και αφού το πέρασε μέσα από την «θάλασσα» τον έφερε στην Κιλικία και το απόθεσε μέσα σε ένα «σπήλαιο», στο Κωρύκειο Άντρο, που εξηγήται σαν «δερμάτινος σάκος».
[30] Mαρκ 14:35 Και προχωρήσας ολίγον, έπεσεν επί της γης και προσηύχετο να παρέλθη αν ήναι
και προσηύχετο να παρέλθη αν ήναι δυνατόν απ' αυτού η ώρα εκείνη,
Mαρκ 14:36  και έλεγεν· Αββά ο Πατήρ, πάντα είναι δυνατά εις σέ· απομάκρυνον απ' εμού το
ποτήριον τούτο. Ουχί όμως ό,τι θέλω εγώ, αλλ' ό,τι συ.