Translate

Magnum Opus Η Μυθολογία, Magnum Opus Το Έργο, Magnum Opus Ο Χριστιανισμός

Friday, 25 July 2014

21. Ο Ναζίρ Ιωάννης ο Βαπτιστής και ο Ναζαρινός Ιησούς

Ο Ναζίρ Ιωάννης ο Βαπτιστής και ο Ναζαρινός Ιησούς

Οι Έλληνες (και όχι οι Εβραίοι) είχαν την συνήθεια να δίνουν σαν επίθετο κάποιου επιφανή άνδρα την πόλη της καταγωγής (γενέθλιο) του πχ Πυθαγόρας ο Σάμιος, Θαλής ο Μιλήσιος κτλ. Οι εβραίοι αντίθετα από τους Έλληνες προσδιόριζαν το παιδί από τον πατέρα του, πχ τα παιδιά του Ζεβεδαίου (οι μαθητές του Ιησού και απόστολοι Ιάκωβος και Ιωάννης ο Ευαγγελιστής) λεγόντουσαν Ιάκωβος μπαρ (γιος) Ζεβεδαίου ή Ιωάννης μπαρ Ζεβεδαίου.[1]  Αφού λοιπόν αποκλείσαμε το αινιγματικό όνομα του Ιησού Ναζαρινός να προέρχεται από την γενέθλιο του πόλη, την πόλη φάντασμα Ναζαρέτ (αν και δεν ήταν αυτή η γενέθλιος πόλη του αλλά η Βηθλεέμ) η οποία όπως είπαμε δημιουργήθηκε για τις ανάγκες των προσκυνητών τον 8ο αιώνα, αλλά και από το όνομα του πατέρα του αφού δεν έχει ειπωθεί κουβέντα ούτε νύξη για κανένα Ναζάρ (σημειωτέον είναι ότι το όνομα Ναζάρ είναι ένα κοινό όνομα στον αραβικό και περσικό κόσμο, στην Παλαιστίνη την Αρμενία και όχι μόνο, ακόμα και σήμερα), εύλογα τότε κάποιος ερευνητής θα κάνει την σκέψη: «εδώ κάτι μου κρύβουν». Ακόμη, όσο καλοπροαίρετος να είναι κάποιος δεν μπορεί να μην παρατηρήσει πως αν το όνομα Ναζαρινός προσδιόριζε την καταγωγή του Ιησού (από την πόλη φάντασμα Ναζαρέτ) θα ήταν Ναζαρετ-ινός και όχι Ναζαρινός. Ας δούμε λοιπόν πόσες φορές και που αναφέρεται η προσωνυμία αυτή στα ευαγγέλια.
«Μαρκ. 1-21 Και μπαίνουν στην Καπερναούμ. Και ευθύς το Σάββατο εισήλθε στη συναγωγή και δίδασκε. 22 Και εκπλήττονταν για τη διδαχή του. γιατί τους δίδασκε συνεχώς όπως ένας που έχει εξουσία, και όχι όπως οι γραμματείς. 23 Και ευθύς ήταν στη συναγωγή τους ένας άνθρωπος με πνεύμα ακάθαρτο και έκραξε δυνατά 24 λέγοντας: «Τι σχέση έχουμε εμείς κι εσύ, Ιησού Ναζαρηνέ; Ήρθες για να μας καταστρέψεις;».
Φανταστείτε λοιπόν μια σκηνή. Σε μία χριστιανική εκκλησία αντί για τον ιερέα ανεβαίνει κάποιος στον άμβωνα και αρχίζει και διδάσκει δοξασίες που δεν είναι συμβατές με τον καθαρό χριστιανισμό («γιατί τους δίδασκε συνεχώς όπως ένας που έχει εξουσία, και όχι όπως οι γραμματείς») αλλά άλλες, δικές του δοξασίες. Δεν θα επέμβαινε κάποιος καλός χριστιανός από το ακροατήριο; Το πιο πιθανό θα ήταν να τον βρίσει γιατί μολύνει τον ιερό τόπο. Στον Μάρκο λοιπόν «ο αντίστοιχος καλός εβραίος» λέγεται «άνθρωπος με πνεύμα ακάθαρτο». Πως τον βρίζει; Του λέει,  «Τι σχέση έχουμε εμείς κι εσύ, Ιησού Ναζαρηνέ;». Λογικά η λέξη «Ναζαρινός» θα πρέπει είναι βρισιά και όχι η πόλη από την οποία κατάγεται ούτε το όνομα του πατέρα του. Το πιο βασικό σε αυτή την περίπτωση είναι ότι το σχόλιο του εβραίου με το «ακάθαρτο πνεύμα» γίνεται στην αρχή της καριέρας του Ιησού, τότε που ήταν μάλλον άγνωστος. Λογικά ο εβραίος με το «ακάθαρτο πνεύμα» δεν θα ξέρει το τόπο καταγωγής του Ιησού.
Ακριβώς την ίδια στιχομυθία την βρίσκουμε και στον Λουκά (4:34)
Την λέξη «Ναζαρηνό» την συναντάμε μια φορά από τον Μάρκο (16:6) όταν ό Ιησούς έχει ήδη αναστηθεί («5 Και αφού εισήλθαν στο μνήμα, είδαν ένα νεαρό να κάθεται στα δεξιά ντυμένο με στολή λευκή και έμειναν έκθαμβες. 6 Εκείνος τους λέει: «Μη μένετε έκθαμβες. Τον Ιησού ζητάτε, το Ναζαρηνό, το σταυρωμένο»).
Ο Ματθαίος περιγράφει την ίδια σκηνή αλλά όχι με το όνομα Ναζαρηνό («Μη φοβάστε εσείς, γιατί ξέρω ότι ζητάτε τον Ιησού το σταυρωμένο» 28:5).
Ο Λουκάς (μάλλον πάντα υπερβολικός) μιλά για δύο αγγέλους αλλά ούτε αυτός αναφέρει την λέξη Ναζαρηνό: «δύο άντρες να σταθούν ξαφνικά μπροστά τους με ένδυμα που άστραφτε. 5 Και καθώς ήταν γεμάτες φόβο και έσκυψαν τα πρόσωπά τους στη γη, είπαν προς αυτές: «Τι ζητάτε τον ζωντανό μαζί με τους νεκρούς;».
Ο Ιωάννης στο πιο πνευματικό ευαγγέλιο δεν έχει καθόλου αγγέλους. Μάλιστα δεν είναι ούτε τρεις οι γυναίκες που επισκέπτονται την σπηλιά – τάφο αλλά μόνο η Μαρία η Μαγδαληνή η οποία γυρνά πίσω και ειδοποιεί τον Πέτρο και έναν αγαπημένο μαθητή του Ιησού (μάλλον τον Ιωάννη θα εννοεί) για να διαπιστώσουν την έλλειψη του πτώματος. 20:1 «Και την πρώτη ημέρα μετά το Σάββατο η Μαρία η Μαγδαληνή έρχεται πρωί στο μνήμα, ενώ ήταν ακόμα σκοτάδι, και βλέπει το λίθο σηκωμένο από το μνήμα. 2 Τρέχει, λοιπόν, και έρχεται προς το Σίμωνα Πέτρο και προς τον άλλο μαθητή που αγαπούσε ο Ιησούς, και τους λέει: Πήραν τον Κύριο από το μνήμα και δεν ξέρουμε πού τον έθεσαν». 3 Εξήλθε τότε ο Πέτρος και ο άλλος μαθητής και έρχονταν στο μνήμα. 4 Έτρεχαν, λοιπόν, και οι δυο μαζί. Αλλά ο άλλος μαθητής έτρεξε μπροστά ταχύτερα από τον Πέτρο και ήρθε πρώτος στο μνήμα 5 και, αφού έσκυψε, βλέπει να βρίσκονται κάτω οι επίδεσμοι, δεν εισήλθε όμως. 6 Έρχεται τότε και ο Σίμωνας Πέτρος, που τον ακολουθούσε, και εισήλθε στο μνήμα».
Ο Μάρκος είναι πάλι αυτός που χρησιμοποιεί την λέξη Ναζαρηνός (10:47): «47 Και όταν άκουσε ότι ο Ιησούς ο Ναζαρηνός είναι, άρχισε να κράζει και να λέει: «Γιε του Δαβίδ, Ιησού, ελέησέ με».
Ο Ματθαίος λέει πως οι τυφλοί ήταν δύο αλλά δεν αναφέρει την λέξη Ναζαρηνός 9:27 Και καθώς περνούσε από εκεί ο Ιησούς, τον ακολούθησαν δύο τυφλοί κράζοντας και λέγοντας: «Ελέησέ μας, γιε του Δαβίδ».
Ο Λουκάς στην ίδια σκηνή με τον τυφλό δεν λέει Ναζαρηνός αλλά Ναζωραίος. «18:37 Του ανάγγειλαν, λοιπόν, ότι ο Ιησούς ο Ναζωραίος περνάει από εκεί. 38 Και τότε φώναξε δυνατά, λέγοντας: «Ιησού, γιε του Δαβίδ, ελέησέ με».
Ο Ιωάννης αναφέρει διαφορετικά το θαύμα.
Η φράση «του Ναζαρηνού» αναφέρεται δύο φορές την μία από τον Λουκά (24:19) 13 Και ιδού, δύο από αυτούς κατ’ αυτήν την ημέρα πορεύονταν σε ένα χωριό που απείχε περίπου δέκα χιλιόμετρα από την Ιερουσαλήμ, του οποίου το όνομα ήταν Εμμαούς. 14 Και αυτοί μιλούσαν μεταξύ τους για όλα αυτά που είχαν συμβεί. 15 Και συνέβηκε, ενώ αυτοί μιλούσαν και συζητούσαν, τότε ο ίδιος ο Ιησούς να πλησιάσει. και προχωρούσε μαζί τους. 16 Αλλά τα μάτια τους κρατούνταν, για να μην τον αναγνωρίσουν. 17 Είπε τότε προς αυτούς: «Ποια είναι αυτά τα λόγια που ανταλλάσσετε μεταξύ σας περπατώντας;» Και εκείνοι στάθηκαν σκυθρωποί. 18 Αποκρίθηκε, λοιπόν, ένας με το όνομα Κλεόπας και είπε προς αυτόν: «Εσύ μόνος παροικείς στην Ιερουσαλήμ και δεν έμαθες όσα έγιναν μέσα σ’ αυτήν τις ημέρες αυτές;» 19 Και τους είπε: «Ποια;» Εκείνοι του είπαν: «Τα σχετικά με τον Ιησού το Ναζαρηνό, (σ.σ. Ιησού του Ναζαρηνού ος ἐγένετο) ο οποίος ήταν άντρας προφήτης, δυνατός σε έργα και σε λόγια απέναντι στο Θεό και σε όλο το λαό».
Την άλλη από τον από τον Μάρκο (14:67) «66 Και ενώ ο Πέτρος ήταν κάτω στην αυλή, έρχεται μία από τις μικρές δούλες του αρχιερέα 67 και, όταν είδε τον Πέτρο να θερμαίνεται, τον κοίταξε μέσα στα μάτια και του λέει: «Κι εσύ μαζί με το Ναζαρηνό ήσουν, τον Ιησού».
Δηλαδή το Ναζαρηνέ αναφέρεται δύο φορές (Μαρκ.-Λουκ.), Ναζαρηνόν μία (Μαρκ.), Ναζαρηνός μία (Μάρκ.) και Ναζαρηνού δύο φορές (Μαρκ.-Λουκ.).
Θυμίζουμε ότι ο Λουκάς και ο Μάρκος (είναι το ρωμαϊκό του όνομα αφού το πραγματικό του ήταν Ιωάννης) ήταν μαθητές του Παύλου που στην αρχή ήταν διώκτης του Ιησού. Φυσικά στην αρχή ο Παύλος δεν θα μιλούσε κολακευτικά για τον Ιησού. Δεν ξέρουμε δηλαδή αν το Ναζαρινός ήταν μια λέξη που χρησιμοποιούσαν για τον Ιησού πριν «πηδήξουν» στην άλλη πλευρά.
Οι επικρατούσες λοιπόν απόψεις για την ρίζα της λέξης είναι τρεις. Την πρώτη, αυτή που υποστηρίζει ότι η λέξη έχει προέλθει από την γενέθλιο πόλη του Ιησού την Ναζαρέτ ήδη την αποκλείσαμε αφού όπως είπαμε αυτή χτίσθηκε για τις ανάγκες των προσκυνητών τον 8ο αιώνα.  
Η δεύτερη υποστηρίχτηκε όταν η πρώτη άρχισε να «μπάζει νερά». Η λέξη αυτή είναι Ναζίρ. Ναζιραίος στο Ισραήλ εκείνου του καιρού αλλά και παλαιότερα ήταν ένας άνθρωπος προσηλωμένος στο θεό, για πάντα από την γέννηση του όπως ο Σαμψών ή ο Σαμουήλ, είτε για λίγο μόνο χρονικό διάστημα. Ναζιραίος και Ναζωραίος έχουν διαφορά μόνο ένα γράμμα. Βέβαια στις λατινικές γλώσσες (που συμπεριλαμβάνεται και η Αγγλική) οι λέξεις έχουν τεράστια διαφορά αφού Ναζιραίος γράφεται Nazirite ενώ ο Ναζωραίος Nazorean. Με λίγα λόγια το Ναζωραίος δεν έχει καμία σχέση με το Ναζίρ. Τι έκαναν στη ζωή τους οι Ναζιραίοι το ξέρουμε πολύ καλά αφού περιγράφεται λεπτομερώς στους Αριθμούς κεφ.6
1  Ο Κύριος μίλησε προς τον Μωυσή λέγων· 2 “κάλεσε τους Ισραηλίτες και πες προς αυτούς· Εάν ένας άνδρας η μία γυναίκα τάξη να αφιερωθεί προς τον Κύριο επί χρονικό τι διάστημα, να γίνει δηλαδή Ναζηραίος, 3  θα απέχει αυτός από οίνο και οινοπνευματώδη ποτά, από ξύδι κατασκευασμένο από κρασί η από άλλα οινοπνευματώδη ποτά. Γενικώς δεν θα πιεί κάθε τι, το οποίον γίνεται από την κατεργασία του σταφυλιού, δεν θα φάγει νωπό σταφύλι ούτε ξηρά σταφίδα. 4  Σε όλες τας ημέρες του ταξίματος του δεν θα φάγει τίποτε από όσα γίνονται εκ της αμπέλου, απόσταγμα στεμφύλων (τσίπουρο) μέχρι κουκούτσι σταφυλής. 5  Όλες τις ημέρας του εξαγνισμού ξυράφι δεν θα πέραση στο κεφάλι του, μέχρις ότου συμπληρωθούν οι ημέρες, τις οποίες έχει τάξει προς τον Κύριο. Θα είναι αφιερωμένος στον Κύριο και για αυτό θα αφήσει ανέπαφα τα μαλλιά του. 6  Όλες τις ημέρες, που διαρκεί το τάξιμό του, δεν θα εισέρθει στο δωμάτιο, όπου υπάρχει νεκρός.[2] 7 Δεν θα μιανθεί εισερχόμενος στο δωμάτιο, όπου υπάρχει το νεκρό σώμα του πατρός του η, της μητρός του η του αδελφού του η της αδελφής του. Δεν θα μολυνθεί πλησιάζων αυτούς τους νεκρούς, διότι επάνω εις την κεφαλήν αυτού υπάρχει το τάξιμό του προς τον Θεό. 8 Όλες τις ημέρες του ταξίματος του θα είναι άγιος αφιερωμένος στον Κύριο. 9 Εάν όμως αποθάνει κανείς έξαφνα εμπρός του, αμέσως η κεφαλή του που ζει το τάξιμο θα μολυνθεί· γι' αυτό θα ξυρίσει την κεφαλή του κατά την ημέρα της μολύνσεως, οπότε η ημέρα αυτή θα είναι ημέρα καθαρισμού του, και θα ξυρίσει αυτήν δια δευτέρου φοράν μετά επτά ημέρας. 10 Κατά την ογδόη ημέρα θα φέρει δύο τρυγόνας η δύο νεοσσούς περιστερών προς τον ιερέα εις την θύρα της Σκηνής του Μαρτυρίου. 11 Ο ιερεύς θα θυσιάσει την μία περί αμαρτίας, την δε άλλην θα προσφέρει σαν ολοκαύτωμα και θα εξιλεώσει αυτόν δια την αμαρτία, εις την οποία υπέπεσε βλέποντας τον νεκρό, και θα αφιερώσει πάλι την κεφαλή του κατά την ημέρα εκείνη προς τον Κύριο, 12 όπως είχε αφιερωθεί στον Κύριο τις ημέρες του ταξίματος προ της αμαρτίας του. Θα προσφέρει αυτός εν συνεχεία αμνό ενός έτους δια την αμαρτία του. Οι προηγούμενες ημέρες του ταξίματος του δεν θα ληφθούν υπ' όψει, διότι η κεφαλή του, η αφιερωμένη στον Κύριο, μολύνθηκε εν τω μεταξύ. 13 Αυτός είναι ο νόμος δια τον έχοντα τάξιμο, δια τον Ναζηραίο. Κατά την ημέρα δε που θα συμπληρωθούν οι ημέρες του ταξίματος του, θα οδηγήσει αυτόν ο ιερεύς πλησίον στις θύρες της Σκηνής του Μαρτυρίου· 14  και θα προσφέρει αυτός προς τον Κύριο το δώρο του, αμνό ενός έτους, υγιή και αρτιμελή προς ολοκαύτωμα, μίαν αμνάδα χωρίς κανένα σωματικό ελάττωμα δια θυσία περί αμαρτίας και ένα κριό υγιή και αρτιμελή δια θυσία ειρηνική. 15  Θα προσφέρει επίσης ένα κάνιστρο με άρτους, καμωμένους από σιμιγδάλι χωρίς προζύμι, ζυμωμένους με λάδι, και λαγάνες, χωρίς προζύμι, αλειμμένες με λάδι και μαζί με αυτά οίνο δια την σπονδή. 16 Όλα αυτά θα τα προσφέρει ο ιερεύς ενώπιον του Κυρίου και θα τελέσει την θυσία περί αμαρτίας και την θυσία του ολοκαυτώματος. 17 Ο ιερεύς θα προσφέρει επίσης τον κριό ως ειρηνική θυσία προς τον Κύριο, με το κάνιστρο των άζυμων άρτων και μαζί με αυτά την σπονδή του οίνου. 18 Αμέσως κατόπιν ο έχων το τάξιμο θα ξυρίσει την καθιερωμένη στον Κύριο κεφαλή αυτού πλησίον στις θύρες της Σκηνής του Μαρτυρίου και θα θέση τας τρίχας στο πυρ του θυσιαστήριου των ολοκαυτωμάτων, στο οποίο θα προσφερθεί η ειρηνική θυσία. 19 Ο ιερεύς θα πάρει από τον κριό την πλάτη, αφού πρώτα την βράση, ένα άζυμο άρτο από το κάνιστρο, μίαν λαγάνα άζυμο και θα θέσει αυτά στα χέρια του έχοντος το τάξιμο μετά το ξύρισμα της κεφαλής του. 20 Θα προσφέρει αυτά ο ιερεύς ως θυσία αφιερωμένη στον Κύριο, ως θυσία “επιθέματος”. Αυτή η προσφορά θα είναι αγία, προορισμένη δια τον ιερέα μαζί με το στήθος το οποίον προσφερθεί ως θυσία επίσης επιθέματος και με το πόδι που θα προσφερθεί ως “αφαίρεμα”, δια υψώσεως, προς τον Κύριο. Κατόπιν από όλα αυτά θα πιεί οίνο αυτός, που είχε κάμει το τάξιμο. 21 Αυτός είναι ο νόμος του Ναζηραίου, ο οποίος έκαμε τάξιμο αφιερώσεως του επί τι διάστημα στον Κύριο και η υποχρέωση του να προσφέρει την σχετική θυσία δια την καθιέρωση του προς τον Κύριο, εκτός φυσικά άλλης τινός αυτοπροαίρετου και κατά την οικονομική του δυνατότητα προσφοράς. 22 Ο Κύριος μίλησε προς τον Μωυσή λέγων· 23 “ομίλησε στον Ααρών και προς τους υιούς του, τους ιερείς, και είπε, ότι κατ' αυτόν τον τρόπον θα ευλογείτε τους Ισραηλίτες λέγοντες προς αυτούς· 24 Είθε να σε ευλογήσει και να σε διαφυλάξει ο Κύριος! 25 Είθε να φανερώσει εις σε το πρόσωπο του και να σε ελεήσει. 26 Είθε να στρέψει ευμενές και στοργικό το πρόσωπο του ο Κύριος προς σε και να σου δώσει ειρήνη! 27 Κατ' αυτόν τον τρόπο θα θέσουν οι ιερείς το όνομά μου εις τας ευλογίας των προς τους Ισραηλίτες. Εγώ δε ο Κύριος θα ευλογήσω αυτούς”.
Αναγνωρίζεται λοιπόν μέσα από αυτές τις πρακτικές τον Ιησού; Μάλλον πρακτικές αρχαιοελληνικές θα αναγνωρίζεται παρά τις πρακτικές του Ιησού ή γενικά του χριστιανισμού. Θα καταλαβαίνεται επίσης γιατί δεν υπήρχε η θέληση τόσα χρόνια να μεταφραστεί στην νεοελληνική γλώσσα η Παλαιά Διαθήκη αλλά προτιμούσαν την αρχαιοελληνική και την καθαρεύουσα τις οποίες οι νεοέλληνες δεν καταλαβαίνουν και εύκολα τις βαριούνται, κατά συνέπεια δεν ερευνούν τις γραφές.  
Σε αντίθεση όμως με τον Ιησού ο «ξάδελφος» του Ιωάννης ήταν ένας Ναζίρ. Ο Μάρκος όπως είπαμε και παραπάνω περιγράφει ένα ταγμένο (Ναζίρ) Ιωάννη αφού μας λέει πως ήταν ντυμένος με τρίχες καμήλας τις οποίες έδενε στη μέση με ένα απλό δέρμα. Το φαί του αποτελείτο από ακρίδες και άγριο μέλι. Ήταν δηλαδή με λίγα λόγια αυτό που λέμε σήμερα ασκητής. Η γνώμη μας όμως είναι ότι δεν ήταν έτσι ακριβώς. Οι Ναζίρ και οι ασκητές δεν είχαν στο τυπικό τους καθαρμούς (την βάπτιση) κάτι που είχαν όμως οι Εσσαίοι ή Εσσηνοί. Για τους μυστηριώδεις Εσσαίους, από τους οποίους κατά τον Ambelain (και πολλούς άλλους μέσα σε αυτούς και μας) αποσχίστηκε ο Ιησούς και οι ζηλωτές (το «επαναστατικό» κομμάτι των Εσσαίων) θα επανέλθουμε αμέσως μετά από τις εκδοχές του ονόματος Ναζαρινός.
Ο Ταλμουδικός όρος για τους χριστιανούς, το όνομα δηλαδή που χρησιμοποιούν οι Εβραίοι για τους χριστιανούς ήταν και είναι Νοτζρίμ (Notzrim). Οι Άραβες τους ονομάζουν Νασρανί (Nasrani) ενώ την ίδια λέξη χρησιμοποιούν οι Ινδοί για τους Ινδούς χριστιανούς που προσηλυτίστηκαν από τον μαθητή και απόστολο του Ιησού τον Θωμά[3] τον λεγόμενο και «άπιστο». Η Τρίτη λοιπόν εκδοχή είναι πως το όνομα Ναζαρινός προέρχεται από την λέξη ne·tser (נֵ֫צֶר), ή n-ts-r αφού όπως όλοι ξέρουμε πως οι Εβραίοι δεν είχαν φωνήεντα. Η λέξη προφερόταν νάι·τσερ (nay'·tser) και σήμαινε «παρακλάδι», «λουλούδι» και «παραφυάδα». Όλες αυτές οι λέξεις («παρακλάδι» και «παραφυάδα») όταν αναφερόμαστε στη θρησκεία εκφράζουν αίρεση. Η πίστη μας λοιπόν είναι πως όταν ο Εβραίος με το «ακάθαρτο πνεύμα» αποκαλεί τον Ιησού νάι·τσερ (Ναζαρινό) ή κάτι παρόμοιο μέσα στην συναγωγή τον βρίζει λέγοντας τον αιρετικό, όπως ακριβώς κάνουν και οι Εβραίοι όταν αποκαλούν τους χριστιανούς Νοτζρίμ (Notzrim). Την ίδια λέξη (n-ts-r ή ν-ζ-ρ αφού το τσ δεν υπάρχει σαν σύμφωνο στα Ελληνικά) θα χρησιμοποιούσαν ο Παύλος και οι ευαγγελιστές του πριν αλλάξουν στρατόπεδο και γι’ αυτό έμεινε και το παρατσούκλι στο λεξιλόγιο τους (γλώττα λανθάνουσα…).
Παρακάτω παραθέτουμε δύο ακόμα περιπτώσεις που ψάξαμε αρκετά χωρίς όμως να καταφέρουμε να συνδέσουμε στέρεα καμία από αυτές. Τη μια εκδοχή την μάθαμε μέσα από κύκλους αδελφοτήτων. Συγκεκριμένα ο σύγχρονος Μεξικανός γνωστικός Σαμαέλ Αούν Βεόρ ισχυρίζεται ότι ναζάρ σημαίνει ίσια μύτη. Το ψάξαμε αρκετά χωρίς όμως να βρούμε κάτι χειροπιαστό. Καταλαβαίνεται πως ένα τέτοιο παρατσούκλι αν ίσχυε θα προσδιόριζε διαφορετικά την καταγωγή του Ιησού μια και οι Εβραίοι όπως και όλοι οι Σημίτες έχουν γαμψή μύτη. Πολύ δε περισσότερο η περιοχή της Γαλιλαίας (ο Ιησούς ήταν Γαλιλαίος) ήταν περιοχή που κατοικούσαν πολλοί Έλληνες αλλά και Ρωμαίοι. Κάτι που πολλοί δεν ξέρουν είτε από παραπληροφόρηση (λέγεται ότι η λέξη Γαλιλαία έχει ρίζα από την Γαλικία και τους Γάλλους) είτε γιατί δεν έτυχε, είναι καθαρά ελληνικό όνομα και πιθανόν έχει σχέση (μητροπολιτική) με την Λιλαία της Φωκίδος, σήμερα του δήμου των Δελφών. Λιλαίομαι σημαίνει επιθυμώ σφοδρά, λαχταρώ, νοστιμεύομαι, ορέγομαι, ξεψυχώ για κάτι, πεθαίνω για κάτι, ποθώ, νιώθω ερωτικό πάθος (λεξ. Ματζέντα). Με το Γα (η Γη) μπροστά στη λέξη σημαίνει «πολύ επιθυμητή γη». Οι Εβραίοι, είναι γνωστό σε όλους, υποστηρίζουν μέσα από αρχαία κείμενα ότι ο Ιησούς ήταν νόθο παιδί κάποιου Ρωμαίου (;) στρατιώτη ονόματι Πανθήρα (αυτός που θηρεύει- κυνηγά τα πάντα). Το όνομα αυτό βέβαια είναι ελληνικό αλλά αυτό δεν λέει τίποτα αφού ακόμα και οι Εβραίοι αυτή την εποχή έπαιρναν ελληνικά ονόματα. Αν λοιπόν ίσχυε αυτό που αναφέρει ο Σαμαέλ, τότε το παρατσούκλι Ναζάρ και Ναζαρινός θα εννοούσε τους αλλοδαπούς ή τους αλλόφυλους που είχαν την περίφημη Ελληνική (ίσια) μύτη. Όπως όμως προείπαμε όλα αυτά είναι εικασίες αφού δεν μπορέσαμε να πιστοποιήσουμε ότι η λέξη nazar σημαίνει ίσια μύτη. Το θέμα ακόμα δεν το έχουμε κλείσει και εξακολουθούμε να ψάχνουμε.









Εικόνα 10 φωτογραφίες τύπου μύτης που μπορεί να βρει κανείς στο διαδίκτυο (http://fyletika.blogspot.gr/). Η κλασική σημιτική μύτη είναι αυτή που στη φωτογραφία ορίζεται σαν Syrid


 

Εικόνα 11 Αριστερά είναι κοπέλες των Καλάσα, απόγονοι του Αλεξάνδρου. Τα χαρακτηριστικά τους, η μύτη και το χρώμα του δέρματος δεν έχει καμία σχέση με τους Πακιστανούς συντοπίτες τους.

Υπάρχει όμως και κάποια άλλη που μας έχει απασχολήσει αρκετά, και γι αυτή όμως δεν έχουμε αποδείξεις αν και οι ενδείξεις, που βασίζονται πάνω στα σύμβολα, έχουν γερή βάση. Αξίζει να την αναφέρουμε.
Αν θα βάλεις να ψάξει μια μηχανή αναζήτησης στο διαδίκτυο την λέξη nazar θα σου βγάλει το περίφημο φυλακτό που το βλέπεις στην Τουρκία, την Αλβανία, την Βοσνία Ερζεγοβίνη, την Συρία το Λίβανο, την Αρμενία, το Ιράν, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, το Αζερμπαϊτζάν, την Κύπρο την Ελλάδα και την Αίγυπτο.  Το φυλακτό αυτό σε προστατεύει από το κακό (κακόβουλο) μάτι, την βασκανία την οποία πολύ περιέργως την δέχεται και ο ορθόδοξος χριστιανισμός. Εδώ στην Ελλάδα ξέρουμε διάφορες τεχνικές για το ξεμάτιασμα (τεχνικές που θυμίζουν παγανιστικές τελετές προσαρμοσμένες βέβαια στο χριστιανισμό) αλλά το κυριότερο τυπικό είναι πως τα «μαγικά» λόγια του ξεματιάσματος όταν έρθει η στιγμή και ενδιαφερθεί κάποιος να τα μάθει θα πρέπει να του μεταφερθούν μόνο από το αντίθετο φύλο. Δεν μπορεί δηλαδή ένας άντρας να τα μάθει από έναν άντρα αλλά αναγκαστικά από μια γυναίκα.  
 

Εικόνα 12 το φυλακτό (το μάτι) που μπήκε ακόμα και στην ουρά αεροπλάνου.
Αυτό λοιπόν το μάτι λέγεται στην Τουρκία ναζάρ. Το μάτι σαν σύμβολο έχει προέλευση την αρχαία Αίγυπτο.









 

Εικόνα 13 πάνω το Αιγυπτιακό σύμβολο μάτι. Κάτω το περίφημο σύμβολο που υπάρχει πάνω στο δολάριο.













Εικόνα 14 Αν δεν ξέρετε τι σημαίνει το λατινικό NOVUS ORDO SECLORUM είναι η περίφημη φράση «νέα τάξη πραγμάτων» που κάποιοι θέλουν να εφαρμόσουν στην υφήλιο. Στις πέντε γωνίες του εξαγώνου σχηματίζεται η λέξη MASON (τεκτονισμός) και στην έκτη που δεσπόζει των άλλων υπάρχει το μάτι. Όπως είπαμε και πιο πάνω το εξάγωνο είναι αναπαράσταση του φαλλού (ανοδικό τρίγωνο ή πυραμίδα) σε ένωση με το καθοδικό (η μήτρα). Το αστέρι του Δαυίδ ή  σφραγίδα του Σολομώντα είναι σύμβολο του Μεγάλου Έργου. Κάτω από αυτή την εικόνα στο δολάριο (βλ. εικ. 13) υπάρχει η φράση «THE GREAT SEAL», Η Μεγάλη Σφραγίδα.

«Το μάτι μπορεί επίσης να απεικονίζει τον ανδρόγυνο,[4]  επειδή σχηματίζεται από το θηλυκό οβάλ σύμβολο και από τον κύκλο του αρσενικού», λεξ. Συμβόλων Κούπερ.
Αν δηλαδή το Ναζάρ σήμαινε στην εποχή του Ιησού ότι σημαίνει και σήμερα σε όλες τις χώρες που προαναφέραμε, δηλαδή το σύμβολο μάτι τότε Ναζαρινός σημαίνει αυτός που εξασκεί το μέγα έργο. Και σε αυτή όμως την περίπτωση δεν έχουμε αποδείξεις.   




[1] Η ευαγγελική μορφή Βαρθολομαίος είναι λανθασμένη αφού είναι δύο λέξεις με την πρώτη να είναι το Βαρ (Μπαρ) δηλαδή γιος του…. Ο Ιησούς δηλαδή αν αναγνωριζόταν σαν γιος του Ιωσήφ θα λεγόταν Ιησούς μπαρ Ιωσήφ.
[2] Ότι ακριβώς δηλαδή έκαναν και οι αρχαίοι Έλληνες. Ο δολοφόνος και αυτός που είχε αγγίξει νεκρό θεωρείτο μιασμένος. Στην Ελλάδα ο μιασμένος δεν έμπαινε ούτε στο προαύλιο του Ναού. Το μίασμα εμπόδιζε την ικανότητα του ιερέα στην μαντική. Τον κοινό αυτό κανόνα των Ελλήνων και των Εβραίων δεν σεβάστηκαν οι χριστιανοί οι οποίοι αφού πρώτα έχτιζαν πάνω σε αρχαιοελληνικούς ναούς, κάτω από το ιερότερο σημείο του ναού, στην αγία τράπεζα (ο κύβος συμβολίζει την μήτρα) πάνω στην οποία υποτίθεται πως γίνεται η «θυσία» του σώματος και του «αίματος» (σπέρματος), στο σημείο που υποτίθεται πως γίνεται η «ανάσταση» η διαφυγή από τον «κάτω κόσμο» εν «ζωή», εκεί θέσπισαν να βάζουν λείψανα πεθαμένων. Ο λόγος ήταν να σταματήσουν την «δύναμη» του τόπου.
[3] Το σωστό όνομα (δεν ήταν μάλλον όνομα αλλά παρατσούκλι) δεν είναι το εξελληνισμένο Θωμάς αλλά (το Εβραϊκό) Ταομά που σημαίνει «ο δίδυμος». Ο Ταομά ήταν δίδυμος με κάποιον άλλον και ο Ambelain ισχυρίζεται πως αυτός ο «άλλος» ήταν ο Ιησούς.
[4] Ο Ανδρόγυνος είναι το συμβολικό τρίτο φύλο του Πλάτωνα, ο άνδρας και η γυναίκα αχώριστοι σε ένα σώμα. Αυτός είναι ένας συμβολισμός του Μεγάλου Έργου.