Translate

Magnum Opus Η Μυθολογία, Magnum Opus Το Έργο, Magnum Opus Ο Χριστιανισμός

Wednesday, 16 July 2014

19.Ο μύθος της θαυμαστής σύλληψης του Ιησού

Ο μύθος της θαυμαστής σύλληψης του Ιησού

Λουκ 1:26 «Και στο μήνα της τον έκτο (σ.σ. της Ελισάβετ), αποστάλθηκε ο άγγελος Γαβριήλ από το Θεό σε μια πόλη της Γαλιλαίας, που έχει όνομα Ναζαρέτ, 27 σε μια παρθένα μνηστευμένη με άντρα, που είχε το όνομα Ιωσήφ, από τον οίκο Δαβίδ. και το όνομα της παρθένας ήταν Μαριάμ. 28 Και αφού εισήλθε και παρουσιάστηκε προς αυτήν, είπε: «Χαίρε, κεχαριτωμένη, ο Κύριος είναι μαζί σου.
[Ευλογημένη εσύ μεταξύ των γυναικών]». 29 Εκείνη ταράχτηκε πολύ από τα λόγια αυτά και διαλογιζόταν τι είδους μπορεί να είναι αυτός ο χαιρετισμός. 30 Και ο άγγελος της είπε: «Μη φοβάσαι, Μαριάμ, γιατί βρήκες χάρη μπροστά στο Θεό. 31 Και ιδού, θα συλλάβεις στην κοιλιά και θα γεννήσεις γιο και θα καλέσεις το όνομά του Ιησού. 32 Αυτός θα είναι μεγάλος και θα κληθεί Υιός του Υψίστου και θα του δώσει ο Κύριος ο Θεός το θρόνο του Δαβίδ του πατέρα του, 33 και θα βασιλέψει πάνω στον οίκο Ιακώβ στους αιώνες και δε θα υπάρχει τέλος στη βασιλεία του». 34 Είπε τότε η Μαριάμ προς τον άγγελο: «Πώς θα γίνει αυτό, αφού δε γνωρίζω άντρα;» 35 Και αποκρίθηκε ο άγγελος και της είπε: «Πνεύμα Άγιο θα έρθει πάνω σου και δύναμη Υψίστου θα σε επισκιάσει. γι’ αυτό και το άγιο που θα γεννηθεί θα κληθεί Υιός Θεού. 36 Και ιδού, η Ελισάβετ η συγγενής σου έχει συλλάβει και αυτή γιο στα γηρατειά της, και αυτός είναι ο έκτος μήνας της εγκυμοσύνης αυτής που την αποκαλούν στείρα. 37 Γιατί δε θα είναι αδύνατος κανένας λόγος που προέρχεται από το Θεό». 38 Είπε τότε η Μαριάμ: «Ιδού η δούλη του Κυρίου. είθε να μου γίνει κατά το λόγο σου». Και έφυγε από αυτήν ο άγγελος».

Αυτό το κείμενο του Λουκά είναι το μοναδικό κείμενο από τα τέσσερα ευαγγέλια που έχουν αυτή την σκηνή μεταξύ του Άγγελου του Θεού και της Μαρίας. Και πότε ο Άγγελος δίνει τον περίφημο κρίνο στην παρθένο Μαρία; Μη ψάξετε δεν υπάρχει πουθενά. Ο κρίνος είναι όπως και το μήλο που δάγκωσε η Εύα του παραδείσου είναι ανύπαρκτος. Και τα δύο όμως είναι σπουδαία και αρκετά παλαιότερα από την ύπαρξη του χριστιανισμού, σύμβολα.
Ο κρίνος της Παναγίας όπως ονομάστηκε πολύ αργότερα το Lilium candidum  ήταν θρησκευτικό σύμβολο εδώ και 3000 χρόνια. Οι πρώτες αναφορές μας δείχνουν την χρήση του στην αρχαία Ελλάδα και συγκεκριμένα στη Μινωική Κρήτη. Τοιχογραφίες που βρέθηκαν στην Κρήτη αλλά και στην Θήρα καθώς και διάφορα άλλα ευρήματα δείχνουν ότι το Lilium candidum  είχε εξέχουσα θέση μεταξύ των θρησκευτικών συμβόλων.


Εικόνα 1 Αριστερά η θαυμάσια τοιχογραφία της Θήρας και δεξιά ο «Πρίγκιπας των κρίνων» (ονομάζεται έτσι επειδή έχει το κεφάλι στολισμένο με κρίνους)

Τον Ευαγγελισμό παλαιοί αγιογράφοι και ζωγράφοι αναπαρίσταναν τον αρχάγγελο Γαβριήλ να κρατάει είτε ένα σκήπτρο είτε ένα κλαδί ελιάς. Και βέβαια μόνο τυχαίο δεν ήταν αυτό. Όπως όλοι καταλαβαίνουμε το σκήπτρο το κλαδί της ελιάς και ο κρίνος είναι σύμβολα που έχουν το ίδιο νόημα.   




Εικόνα 2 Ο Αρχάγγελος αριστερά κρατάει μάλλον σκήπτρο. Δεξιά το «κρινάκι της Παναγίας

Δεν είναι τυχαίο ακόμα που το κλωνάρι της ελιάς δεν ήταν το πρώτο βραβείο των Ολυμπιακών αγώνων. Πρώτο ήταν ένα κλωνάρι με μήλο, το φρούτο που όπως δείξαμε με εικόνα στο «Magnum Opus Το έργο», και» Magnum Opus Η Μυθολογία», κρύβει μέσα του το πεντάκτινο αστέρι της Αφροδίτης. Αργότερα πολύ αργότερα η εκκλησία συνέστησε στους καλλιτέχνες να αναπαριστάνουν τον Γαβριήλ με ένα κλαδί κρίνου.

















Εικόνα 3 έργο του Paolo de Matties















Εικόνα 4 Ο κρίνος Λείριον το πάλλευκο (Lilium candidum) που είναι περισσότερο γνωστό ως "κρινάκι της Παναγίας".

Γιατί ο Λουκάς μας τονίζει πως η επίσκεψη του Αρχαγγέλου έγινε το έκτο μήνα της κύησης της Ελισάβετ. Είναι μια λεπτομέρεια που θέλει να δείξει την διαφορά ηλικίας του Ιωάννη και του Ιησού, ή ο αριθμός κρύβει ένα σύμβολο που θέλει να χαρακτηρίσει την σύλληψη; Αν το συνδυάσουμε με τον κρίνο (που δεν γράφεται από τον Λουκά αλλά επιβάλλεται μετά) που έχει έξι πέταλα και έξη ανθούς δεν νομίζω ότι είναι ένα τυχαίο γεγονός. Τίποτα στους μύθους δεν λέγεται τυχαία. Και ο κρίνος της Μαρίας όπως συμφωνούν όλοι (δεν μπορούν να κάνουν και αλλιώς) είναι ένας μύθος. Όπως έχουμε εξηγήσει στην ενότητα «Magnum Opus Το Έργο»  το έξι ήταν ο ιερός αριθμός των Ελλήνων και για τον λόγο αυτό δεν συμβόλισαν με γράμμα (τα γράμματα στην Ελλάδα ήταν και αριθμοί) τον αριθμό. Το στ΄ (αρχικά της λέξης σταυρός) είναι κατοπινή αναγραφή.


Εικόνα 4 Τα Ελληνικά γράμματα και οι αριθμοί τους
Ο πίνακας είναι από το βιβλίο ΑΡΙΘΜΟΛΟΓΙΑ των Kay Lager, Ph.D. και Lisa Lenard. Παρατηρούμε ότι το έξι δεν συμβολίζεται ενώ το εξήντα είναι ένα τρίγραμμο και το εξακόσια είναι ο σταυρός Χ.

Στο The Penguin Dictionary of Symbols διαβάζουμε: «Ο αριθμός έξι εκφράζεται είτε σε εξάγωνο (hex-από την ελληνικό hex, έξι), ή, ακόμη καλύτερα από το εξάγωνο αστέρι που αποτελείται από ένα ζεύγος ενωμένα τρίγωνα. Το ανοδικό τρίγωνο  σε ινδουιστικούς όρους, αντιπροσωπεύει το λίγκαμ (σ.σ. lingam το ανδρικό όργανο) σε διείσδυση στο Γιονί» (σ.σ. ινδ. yoni το γυναικείο όργανο. Η αρχαία ελληνική λέξη ήταν το γονή και για τα δύο φύλα).









Εικόνα 5 Το εξάγωνο, το άστρο του Δαβίδ ή σφραγίδα του Σολομώντα
Το εξάγωνο, το άστρο του Δαβίδ ή σφραγίδα του Σολομώντα είναι δύο ενωμένα τρίγωνα, η ένωση των αντιθέτων. Το τρίγωνο με κορυφή προς τα κάτω είναι η θηλυκή αρχή, η μήτρα, το γιονί, ενώ το τρίγωνο με την κορυφή προς τα πάνω είναι η αρσενική αρχή και το λίνγκα (σ.σ. ο φαλλός).
 Από το Λεξικό συμβόλων Κούπερ, στο σύμβολο τρίγωνο.

Ο αριθμός έξι λοιπόν συμβολίζει την ερωτική ένωση. Από την ιερότητα του, με το να είναι άρρητος σαν αριθμός όπως τα άρρητα μυστήρια, συμπεραίναμε πως συμβολίζει την τελείωση του μεγάλου έργου. Όπως εύκολα θα καταλάβει κάποιος, το έξι δεν ήταν ιερό μόνο για τους Έλληνες αλλά και για τους Εβραίους οι οποίοι εξακολουθούν να το χειρίζονται σαν το μεγαλύτερο σύμβολο της κληρονομιάς τους κάνοντας το, το σύμβολο της σημερινής τους σημαίας.












Εικόνα 6 Η σημαία του Ισραήλ

Στο λεξικό Συμβόλων του Κούπερ δεν υπάρχει το σύμβολο κρίνος (περίεργο) αλλά δίνει με ακρίβεια την  σημασία του μέσα από ένα άλλο σύμβολο το «Λευκό Χρώμα»: «Αλχ.: Η femina alba (λευκή γυναίκα), ο Λευκός Κρίνος, είναι η γυναίκα, η θηλυκή αρχή, η σελήνη, το ασήμι, ο υδράργυρος, η αγνότητα του αδιάσπαστου φωτός και το δεύτερο στάδιο του Μεγάλου Έργου».
Σε αντίθεση με τον Κούπερ ο Cirlot έχει δύο κρίνους στο λεξικό του: «Κρίνος (1): Έμβλημα της αγνότητας που χρησιμοποιείται στη χριστιανική εικονογραφία, ιδιαίτερα τη μεσαιωνική, σαν σύμβολο και χαρακτηριστικό γνώρισμα της Παρθένου Μαρίας. Πολλές φορές εμφανίζεται όρθιος σε ένα ποτήρι ή ανθοδοχείο και συμβολίζει τη θηλυκότητα.
Κρίνος (2): Οικοσημολογικό άνθος (όχι ο κρίνος της φύσης) έμβλημα βασιλικό από την Αρχαιότητα. Έχει σαν βάση ένα τρίγωνο, που αντιπροσωπεύει το νερό. Στο επάνω μέρος βρίσκεται ένας σταυρός (σύνδεση και πνευματική πραγμάτωση), που διευρύνεται από δύο συμμετρικά φύλλα που τυλίγονται πάνω στον οριζόντιο άξονα. Ο κεντρικός άξονας ανυψώνεται κάθετος κατά τον ουρανό, συμβολίζοντας το ίδιο το νόημά του (άξονας του κόσμου). Στον Μεσαίωνα θεωρήθηκε έμβλημα φώτισης και σήμα χαρακτηριστικό του Θεού».
Ο κρίνος (2) του Cirlot δεν είναι ο τύπος «κρινάκι της Παναγιάς», αλλά είναι ο κρίνος που χρησιμοποιήθηκε περισσότερο στο παρελθόν.








Εικόνα 7 Αριστερά ο κρίνος με το άσπρο πέταλο συμβολίζει την μήτρα του Έργου. Ο κίτρινος μίσχος είναι αξονικό (φαλλικό)  σύμβολο. Η εικόνα δεξιά είναι αναπαράσταση του κρίνου και του έργου. Ακόμη και σήμερα χρησιμοποιείται σε λάβαρα και σημαίες κρατών













Εικόνα 8 Βατικανό, η πλατεία του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη σε σχήμα κρίνου με τον αινιγματικό σε όλους Αιγυπτιακό οβελίσκο στη μέση.
Η πλατεία του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη, έργο του Μπερνίνι, 1656-1667. Κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί τη σχέση της πλατείας του Αγίου Πέτρου και της ένωσης της μήτρας και του φαλλού του έργου ή του κρίνου αν δεν υπήρχε ακριβώς στη στην μέση (μέσα στον κύκλο) της πλατείας αυτός ο αινιγματικός Αιγυπτιακός οβελίσκος (που συμβολίσει τον ορθό φαλλό του έργου) ο οποίος δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον χριστιανισμό αφού έχει φτιαχτεί περίπου 1300 χρόνια πριν την γέννηση του Ιησού. Οι οβελίσκοι όπως και οι «αργοί λίθοι» σημαίνουν φαλλό.

Εκτός από τον κρίνο ο Λουκάς δεν αναφέρει πουθενά ότι το άγιο πνεύμα θα εμφανισθεί σαν περιστέρι που ήταν γνωστό σαν σύμβολο συνοδός της θεάς του αγνού έρωτα, της Αφροδίτης.[1] Ο Λουκάς λέει κατά λέξη: «34 Είπε τότε η Μαριάμ προς τον άγγελο: «Πώς θα γίνει αυτό, αφού δε γνωρίζω άντρα;» 35 Και αποκρίθηκε ο άγγελος και της είπε: «Πνεύμα Άγιο θα έρθει πάνω σου και δύναμη Υψίστου θα σε επισκιάσει. γι’ αυτό και το άγιο που θα γεννηθεί θα κληθεί Υιός Θεού». Οι χριστιανοί όπως και στις περιπτώσεις του μήλου και του κρίνου φαντάστηκαν ότι το Άγιο πνεύμα είναι το περιστέρι αφού αυτό ήταν το σύμβολο του αγνού έρωτα του έργου. Αργότερα  ο συνοδός της Αφροδίτης έγινε το «Άγιο πνεύμα» των χριστιανών. Το περιστέρι σαν Άγιο Πνεύμα εμφανίζεται σε πολλές εικόνες του ευαγγελισμού όπως σε αυτή πιο πάνω του Matties.

Στην επόμενη ανάρτηση θα ασχοληθούμε με την "παρθενία" που είναι αναπόσπαστο κομμάτι του μύθου "της θαυμαστής σύλληψης του Ιησού.


[1] Για την ακρίβεια ήταν το είδος του περιστεριού που λέγεται τρυγόνι. Το τρυγόνι από το όνομα που έχει αλλά και από την μονογαμία του εκλέχτηκε να είναι συνοδός της μεγάλης θεάς. Τώρα πως γίνεται και η μεγάλη θεά που έχει προέλθει από τον «αφρό» (το δημιούργημα του έργου) του κομμένου φαλλού του Ουρανού και της Θάλασσας (της μήτρας) και όχι από το «αίμα» του (την εκσπερμάτωση) όπως προήλθαν οι Ερινύες, και να έχει και συνοδούς μονογαμικά πλάσματα (τα τρυγόνια), να της δίνουν οι πολέμιοι της τον τίτλο «θεά της φιληδονίας» και όχι «θεά του αγνού έρωτα» όπως πραγματικά είναι, μόνο αυτά τα σαΐνια ξέρουν. Είναι τα ίδια σαΐνια που στην πρεμούρα τους να κάνουν διαβολικό τον (αγνό) έρωτα και την Αφροδίτη, έκαναν τον Αυγερινό (τον πλανήτη Αφροδίτη) που ανατέλλει πριν από τον ήλιο, δηλαδή είναι πρόδρομος του (όπως ο Ιωάννης του Ιησού), και για αυτό τον λόγο τον αποκάλεσαν Εωσφόρο (αυτόν που φέρνει το φως), συνώνυμο του διαβόλου που αντιπροσωπεύει το σκοτάδι. Η Αφροδίτη (ο αγνός έρωτας) είναι Εωσφόρος δηλαδή φέρνει τον ήλιο δηλαδή την φώτιση. Το ίδιο ακριβώς σύμβολο δηλαδή Εωσφόρος είναι ο Ιωάννης. Όπως θα δείξουμε πιο κάτω ο Ιωάννης ήταν ο διδάσκαλος του Ιησού.