Translate

Magnum Opus Η Μυθολογία, Magnum Opus Το Έργο, Magnum Opus Ο Χριστιανισμός

Thursday, 3 July 2014

14.Τιτανομαχία

Τιτανομαχία

Αν και ο Ζευς νίκησε τον πατέρα του Κρόνο και τον έριξε στα Τάρταρα, το πνεύμα των Τιτάνων ζούσε στους απογόνους τους. Ο Ζευς δεν θα είχε πότε την ησυχία του όσο αυτοί ζούσαν στον πάνω κόσμο. Ο νέος κοσμοκράτορας ήξερε ότι κάποτε θα ερχόταν η ώρα που οι απόγονοι των Τιτάνων θα επαναστατούσαν. Η επανάσταση έγινε και οι Τιτάνες όρισαν για αρχηγό τους έναν από τους τέσσερεις γιους του Ιαπετού τον τεράστιο Άτλαντα. Για ορμητήριο τους οι Τιτάνες είχαν όπως και οι ολύμπιοι ένα βουνό. Ήταν ένα βουνό κοντά στον Όλυμπο, η Όθρυς. Από τις κορυφές των δύο
βουνών οι δύο αντίπαλες παρατάξεις εκσφενδόνιζαν πέτρες η μία στην άλλη. Όπως έγινε και στον τρωικό πόλεμο που κράτησε εννέα και τελείωσε τον δέκατο, έτσι και εδώ ο πόλεμος κράτησε δέκα χρόνια και δεν θα σταματούσε αν τούτη τη φορά η Γαία δεν ήταν με το μέρος των νέων θεών. Με δική της συμβουλή ο Ζευς ελευθέρωσε από τα Τάρταρα αυτούς που είχε κλείσει ο πατέρας του Κρόνος. Έτσι πήρε μαζί του στο πόλεμο τους Εκατόγχειρες τον Βριάρεως[1] τον Κόττο και τον Γύη. Αν και κάποιοι λένε πως ο Δίας με τους κεραυνούς τις βροντές και τις αστραπές που ήταν δώρα από τους Κύκλωπες[2] ξέκανε τους Τιτάνες, η αλήθεια είναι ότι ο πόλεμος έγειρε προς την πλευρά των ολύμπιων από τους συμμάχους του Διός, τους Εκατόγχειρες.[3] Το δώρο των Εκατόγχειρων στον Δία ήταν η βοήθεια των τρακοσίων χεριών τους. Με μια ριξιά οι Εκατόγχειρες έριχναν τρακόσες πέτρες μαζί. Εκτός από αυτή τη φυσική τους δύναμη ο πατέρας των θεών τους δυνάμωσε με Νέκταρ και Αμβροσία το πιοτό και τη τροφή της αθανασίας. Έτσι τους έκανε ανίκητους. Σε μία έφοδο που έκαναν οι Τιτάνες, ο Παν με μία τρομερή φωνή έτρεψε σε φυγή τους πανικόβλητους Τιτάνες ενώ την ίδια στιγμή ένα σύννεφο από πέτρες τους πλάκωσαν μαζί με τους κεραυνούς του Δία. Οι νικημένοι, όλοι εκτός από τον αρχηγό τους τον Άτλαντα, οδηγήθηκαν δεμένοι στα Τάρταρα που απέχει από τη γη όσο απέχει ο ουρανός. Λένε πως όταν αφήσεις ένα αμόνι από τον ουρανό θα πέφτει εννιά μέρες και νύχτες και θα φτάσει την δέκατη στη γη. Τον ίδιο χρόνο θα κάνει να πέσει το αμόνι από τη γη στα Τάρταρα. Ένα χάλκινο τείχος που το έφτιαξε ο Ποσειδώνας υπάρχει γύρω από τα Τάρταρα για να μην μπορούν οι κρατούμενοι Τιτάνες να αποδράσουν. Έξω από το τείχος που είναι οι ρίζες της γης και της θάλασσας υπάρχει τρία στρώματα νύχτα. Εκεί κρατούνται μέχρι σήμερα οι Τιτάνες εκτός του Άτλαντα που ο Ζευς το έβαλε στη δυτική εσχατιά της γης, έξω από τον κήπο των Εσπερίδων, τον κήπο της Ήρας, να κρατά στους ώμους του τον ουρανό έχοντας τον ήλιο από πάνω του σαν μία πυρακτωμένη πέτρα.[4] 

ΣΥΜΒΟΛΑ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΥΘΟ.
1. Πόλεμος.
-(από το λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ): «Η διαδικασία της διάλυσης και της επανένωσης- διάλυση της τάξης και εγκαθίδρυση νέας τάξης από το χάος- η σύγκρουση ανάμεσα στο καλό και το κακό- η πνευματική μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό μέσα στην ίδια τη φύση του ανθρώπου- επίτευξη ενότητας. Στον Ινδουισμό είναι η μάχη του Κρίσνα και του Άρτζουνα- στο Μωαμεθανισμό είναι ο Ιερός Πόλεμος».
Ο Κούπερ αναφέρεται στον πόλεμο και στο:
-Σύμβολο Άλογο, «Τα τέσσερα άλογα της Αποκάλυψης είναι πόλεμος, θάνατος, λιμός και λοιμός».
-Σύμβολο Βέλος, «Η διατρητική, αρσενική αρχή- διείσδυση· φαλλικό σύμβολο· αστραπή· βροχή- γονιμότητα- αρρενωπότητα- δύναμη- πόλεμος».
-Σύμβολο Δόντια, «Στην Κίνα τα δόντια συμβόλιζαν τον πόλεμο».
-Σύμβολο Κόραξ ο γνήσιος, «Η Μόρριγκαν είναι μια κορακίσια θεά και ο Μπαντμπ, ο «Κόρακας της Μάχης» συμβολίζει τον πόλεμο αιματοχυσία πανικός· μοχθηρία».
-Σύμβολο Λόγχη, «Μια όψη της αρσενικής δύναμης· φαλλικό σύμβολο· ηλιακό έμβλημα· πόλεμος». «Ελλ.-Ρωμ.: Ηλιακό έμβλημα· πόλεμος· ένα γνώρισμα του Άρη/Mars και της Αθηνάς».
-Σύμβολο όπλα, «Το παιχνίδι με τα όπλα είναι ο θρίαμβος του έρωτα πάνω στον πόλεμο».
-Σύμβολο Καρβούνι (ρουμπίνι), «Αποφασιστικότητα, σιγουριά, επιτυχία, ενέργεια· επίσης πόλεμος και αιματοχυσία».
-Σύμβολο Υγκντρασίλ (Το σκανδιναβικό Κοσμικό Δέντρο), «Το πολεμικό άτι του Οντίν βόσκει στα φύλλα του και ο αετός και το φίδι που φωλιάζουν στα κλαδιά του, σαν φως και σκοτάδι, βρίσκονταν συνεχώς σε πόλεμο».
-Σύμβολο φίδι, «Όταν ο αετός, η το αρσενικό ελάφι, εμφανίζεται με το φίδι, είναι ηλιακό σύμβολο και φανερώνει φως με το φίδι σαν σκοτάδι, το ανεκδήλωτο και χθόνιο· μαζί είναι η κοσμική ενότητα, η ολότητα· σε διαμάχη απεικονίζουν τη δυαδικότητα, τα ζεύγη των αντιθέτων και τις ουράνιες και
χθόνιες δυνάμεις σε πόλεμο».
-Σύμβολο χήνα, «Ελλ.: Έρωτας- επαγρύπνηση· καλή σύζυγος· γνώρισμα της Ήρας, Βασίλισσας του Ουρανού. Συμβολίζει επίσης τον ηλιακό Απόλλωνα- Ερμής ο Αγγελιοφόρος- ο Άρης σαν πόλεμος· ο Κυπείδης σαν έρωτας και η Πειθώ σαν θεά της ευγλωττίας και της περίτεχνης ομιλίας». «Κελτ.: Πόλεμος- ένα γνώρισμα των θεών του πολέμου».

-(από το λεξικό συμβόλων του Cirlot): Πόλεμος: Σε μια κοσμική έννοια, κάθε πόλεμος αφορά τον αγώνα του φωτός ενάντια στα σκοτάδια, του καλού ενάντια στο κακό. Η μυθολογία βρίθει από πολέμους που εξαπολύουν οι δυνάμεις του φωτός εναντίον των δυνάμεων του σκότους, όπως η πάλη του Δία ενάντια στους Τιτάνες, του Θωρ εναντίον των γιγάντων, του Γιλγαμές και άλλων ηρώων ενάντια στα τέρατα. Το πεδίο της μάχης συμβολίζει την επικράτεια της πραγματικότητας όπου συμβαίνει η δράση. Στην ισλαμική παράδοση, ο υλικός πόλεμος είναι μόνο ο «μικρός ιερός πόλεμος», ενώ ο «μεγάλος ιερός πόλεμος» είναι αυτός που πολεμάει ο άνθρωπος ενάντια στους εσωτερικούς εχθρούς του. Η εικόνα του πολέμου είναι τόσο πιο πιστή όσο πιο δίκαιος είναι ο πόλεμος. Ο Γκενόν παρατηρεί ειδικά πως η μοναδική αιτία που δικαιολογεί έναν πόλεμο είναι ο περιορισμός της πολλαπλότητας στην ενότητα, της ακαταστασίας στην τάξη. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο πόλεμος εμφανίζεται σαν μέσο επαναπόκτησης της αρχική τάξης, σαν «θυσία» που αντηχεί μέσα της η κοσμογονική θυσία. Ψυχολογικά, συμβαίνει ακριβώς το ίδιο: ο άνθρωπος πρέπει να προσπαθήσει να αποκτήσει την εσωτερική του ενότητα· την ενότητα των πράξεών του, των σκέψεών του, και την ενότητα μεταξύ των μεν και των δε. Η ενότητα του σκοπού συμβολίζεται από τον ιεροτελεστικό προσανατολισμό, που σ’ αυτόν τα γήινα «κέντρα» (ο Πολικός αστέρας, η Ανατολή) γίνονται οπτικές εικόνες του ενός και μοναδικού «Κέντρου».
Ο Cirlot αναφέρεται στον πόλεμο και στο:
-Σύμβολο Άρης, «Στην πρωτόγονη αντίληψη και στους αστροβιολογικούς πολιτισμούς, η δημιουργία είναι δυνατή μόνο διαμέσου της «αρχέγονης θυσίας». Κατά τον ίδιο τρόπο, η διατήρηση αυτού που έχει ήδη δημιουργηθεί μπορεί να γίνει μόνο με τη θυσία και τον πόλεμο».
-Σύμβολο Δράση, «Συνεπώς, κάθε πάλη ή νίκη στο φυσικό πεδίο έχει την αντιστοιχία της στο βασίλειο του πνεύματος, όπως, στην ισλαμική παράδοση, ο «ιερός πόλεμος» (αναπαριστάμενος με το όπλο ανά χείρας ενάντια στους απίστους) δεν είναι άλλο παρά η εικόνα του «μεγάλου ιερού πολέμου» (ο αγώνας του πιστού ενάντια στις δυνάμεις του κακού)».
-Σύμβολο Ιανός, «Φαίνεται πως ο Ιανός για τους Ρωμαίους σχετιζόταν ιδιαίτερα με το πεπρωμένο, το χρόνο και τον πόλεμο».
-Σύμβολο Κέρατο, «Σαν μουσικό όργανο, το κέρατο στα εμβλήματα συμβολίζει το κάλεσμα του πνεύματος για τον ιερό πόλεμο, σημασία που επιβεβαιώνεται από τους σταυρούς, τα τριφύλλια, τους κύκλους και τα άνθη του κρίνου που σχετίζονται μ’ αυτό».

2.Τιτάνες.
-(από το λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ): «Οι δυνάμεις της εκδήλωσης. Στο Βουδισμό απεικονίζονται σαν υπεράνθρωποι με το ελάττωμα να είναι πολεμοχαρείς, φιλόδοξοι και φθονεροί, πράγμα που τους οδηγεί στην έσχατη καταστροφή».

-(από το λεξικό συμβόλων του Cirlot): «Τιτάνες: Συμβολίζουν τις άγριες και αδάμαστες δυνάμεις της αρχέγονης φύσης. Η αστροβιολογική και μυθική σκέψη δεν μπορούσε να δεχτεί -και είχε δίκιο- πως δεν υπήρχε ενδιάμεση περίοδος από το χάος στην κοσμική τάξη που δημιούργησε ο άνθρωπος, ο κάτοχος των πνευματικών και πολιτιστικών αρχών. Τα προκατακλυσμιαία τέρατα, η ανθρωπότητα που προηγήθηκε του ανθρώπου του Gromagnon, τα φαντάσθηκαν σαν μυθικά τέρατα, τιτάνες, γίγαντες, κύκλωπες. Αυτές οι δυνάμεις ήρθαν πρώτα σε ρήξη με τους θεούς. Μετά, οι ήρωες, σαν αντιπρόσωποι του «πραγματικού ανθρώπου», όχι του «ανθρώπου μάζα» αλλά του ατόμου που ξεχωρίζει σαν το ορόσημο της προοδευτικής εξέλιξης των ειδών και του πνεύματος, νίκησαν αυτές τις δυνάμεις. Αυτός ο μύθος υπάρχει ακόμα στην ψυχολογία του ατόμου με τη μορφή θηρίων και άλλων κατωτέρων όντων που συμβολίζουν τα σκοτάδια -τη «σκοτεινή» ή κατώτερη όψη. Η αρχή του θεατρικού έργου του Καλδερόν «Η ζωή είναι ένα όνειρο» είναι συμβολική. Η σπηλιά εκφράζει το ασυνείδητο- ο φυλακισμένος Κύπριος που κλαίει για την απώλεια της ελευθερίας του, είναι η σκιά του ίδιου του συγγραφέα, το κατώτερο μέρος της προσωπικότητάς του, δαμασμένο και περιορισμένο στην ανικανότητα από την κρίση και τη θέληση του ανθρώπου που είναι παιδευμένος στη διανοητική και ηθική πειθαρχία».
Ο Cirlot αναφέρεται στους Τιτάνες και στο:
-Σύμβολο Παιγνίδια, «Είναι σύμβολα του πειρασμού. Κατά τον Ντιλ, εμφανίζονται μ’ αυτή την έννοια στην ελληνική μυθολογία, όταν οι Τιτάνες δείχνουν παιγνίδια στο μωρό Διόνυσο»
-Σύμβολο Πόλεμος, «Η μυθολογία βρίθει από πολέμους που εξαπολύουν οι δυνάμεις του φωτός εναντίον των δυνάμεων του σκότους, όπως η πάλη του Δία ενάντια στους Τιτάνες, του Θωρ εναντίον των γιγάντων, του Γιλγαμές και άλλων ηρώων ενάντια στα τέρατα».

3. το Βουνό αναφέρθηκε πιο πάνω

4. η Πέτρα -(από το λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ): «Λίθος. Σταθερότητα· διάρκεια· βασιμότητα· αθανασία· αφθαρσία· το αιώνιο· συνοχή· το ακατάστρεφτο της Υπέρτατης Πραγματικότητας. Στατική ζωή. Μια πέτρα, ή ένας βράχος, βουνό, δέντρο ή σπηλιά, που όλα τους συνδέονται συμβολικά, μπορούν να αντιπροσωπεύουν τον κόσμο στο σύνολό του. Οι λίθοι συχνά συνοδεύουν δέντρα σε ιερούς τόπους, ή στέκονται μεμονωμένοι για να υποδηλώσουν κάποιο ιερό μέρος ή συμβάν· συνδέονται επίσης με το δέντρο στον ιερό βωμό, όπου ο λίθος είναι το διαρκές και το περιοριστικό, ενώ το δέντρο είναι το μεταβαλλόμενο και το εκτεινόμενο. Στον πρωτόγονο συμβολισμό οι λίθοι δίνουν γέννηση σε ανθρώπους και έχουν τη δυνατότητα να χαρίζουν ζωή, ή οι άνθρωποι μπορεί να μεταβληθούν σε ιερούς λίθους. Αυτό υποδηλώνει μια σεληνιακή λατρεία, συμβολίζοντας τη σελήνη η οποία σχετίζεται τόσο με τη γονιμότητα και την ψυχρότητα, ή με την παγωμένη γη του Χειμώνα που γεννά την Άνοιξη. Ειδικοί λίθοι έχουν το δικό τους συμβολισμό, όπως είναι ο νεφρίτης, οι πολύτιμοι λίθοι και τα μαργαριτάρια· οι μαύροι λίθοι, όπως η Κά’αμπα, ο μαύρος λίθος της Κυβέλης, οι μαύροι νεφρίτες και τα μαύρα μαργαριτάρια, μερικές φορές συμβολίζουν το Κοσμικό Αυγό, ή είναι ομφαλοί. Οι ψηλοί, ευθείς λίθοι, οι στήλες και οι κίονες είναι axis mundi (άξονες κόσμου), που συμβολίζονται επίσης από το δέντρο, ή το βουνό, ή από ένα δέντρο στο βουνό, ή μια στήλη με ένα δέντρο πάνω της, και αντιπροσωπεύουν το έσχατο στήριγμα όλων των πραγμάτων του σύμπαντος· είναι επίσης ένας ομφαλός, ένα σταθερό σημείο ή κέντρο όπου ο άνθρωπος μπορεί να ξανακερδίσει τον Παράδεισο, ή να βρει τη φώτιση. Οι κωνικοί λίθοι και οι τύμβοι έχουν τον ίδιο συμβολισμό με τους όρθιους λίθους και μπορεί να είναι φαλλικοί. Οι κυβικοί λίθοι συμβολίζουν τη σταθερότητα και τη στατική τελειότητα και σαν τέτοιοι είναι οι θεμέλιοι λίθοι των ιερών οικοδομημάτων. Ο θεμέλιος λίθος είναι ο βράχος πάνω στον οποίο βασίζεται το σύμπαν, ο βασικός λίθος της γης και η πηγή των υδάτων της ζωής, ο βράχος που υπερισχύει έναντι του Άδη και των δυνάμεων του κάτω κόσμου. Οι σφαιρικοί λίθοι απεικονίζουν τη σελήνη, εξ’ ου και η θηλυκή αρχή και όλες οι σεληνιακές θεές. Ο απελέκητος λίθος είναι η prima materia (πρώτη ύλη), η θηλυκή, και συνδέεται με τα αρσενικά σύμβολα της σμίλης και όλων των κοφτερών εργαλείων που διαμορφώνουν και δίνουν σχήμα στην prima materia. Ο σκαλισμένος, ή γυαλισμένος λίθος υποδηλώνει το χαρακτήρα που έχει διαμορφωθεί και τελειοποιηθεί. Ένας σπασμένος λίθος ή στήλη συμβολίζει το θάνατο, τη διάλυση ή το διαμελισμό. Οι βαριές πέτρες ή οι βράχοι που κλείνουν ένα πηγάδι, μια πηγή ή μια σπηλιά θησαυρού, εμποδίζοντας την πρόσβαση στα ύδατα της ζωής που ξεπηδούν από το βράχο, συμβολίζουν τις δυσκολίες και τις αναγκαστικές συνθήκες που πρέπει να ξεπεραστούν ή να κατανοηθούν και να εκπληρωθούν πριν μπορέσουν να βρεθούν τα ύδατα της ζωής ή οι εσωτερικοί θησαυροί της κρυμμένης γνώσης- μερικές φορές ο βράχος σχίζεται με μαγικό τρόπο για να αφήσει το νερό να ξεχυθεί, ή η σπηλιά να ανοιχτεί. Ο λίθινος ΠΕΛΕΚΥΣ (βλ. λέξη) είναι μια ανεικονική παράσταση της θεότητας, ή της υπερφυσικής της δύναμης. Ο Lapis exilis (λεπτός λίθος) είναι εκείνος που ξαναδίνει τη ζωή στο φοίνικα και συνδέεται με το ΔΙΣΚΟΠΟΤΗΡΟ (βλ. λέξη), του οποίου φέρει ενίοτε το όνομα και μπορεί να χαρίσει την αιώνια νεότητα σε κείνους που τον υπηρετούν. Οι κεραύνιοι λίθοι αντιπροσωπεύουν τη δύναμη του κεραυνού, της αστραπής και της θύελλας, τη δύναμη εκείνου που σχίζει και σπάει. Οι Βαίτυλοι υποδηλώνουν τον τόπο διαμονής μιας θεότητας- ένας ομφαλός- τόπος διαμονής του ηλιακού πνεύματος· κατοικία των πνευμάτων των νεκρών· ένα σημείο συνάντησης ουρανού και γης· το ιερό· άγιο έδαφος. Οι Βαίτυλοι είναι επίσης προφητικοί λίθοι, «ομιλούντες λίθοι», απ’ όπου έρχεται η φωνή της θεότητας ή του χρησμού, όπως ο ομφαλός των Δελφών. Οι λίθοι αυτοί συνήθως πέφτουν από τον ουρανό και μπορεί να είναι είτε ο τόπος διαμονής της θεότητας, είτε μια ανεικονική αναπαράστασή της. Σε όλες τις νομαδικές και κυνηγετικές φυλές οι λίθοι είναι τα «οστά της Μητέρας Γης». Αιγ.: Αλήθεια, «οι σκληροί λίθοι της Αλήθειας»· οι πράσινοι λίθοι συμβολίζουν τη νεότητα και την αθανασία. Αλχ.: Ο κρυμμένος λίθος είναι η prima materia (πρώτη ύλη). Η Φιλοσοφική Λίθος, το Ρέμπις, είναι η υπέρτατη αναζήτηση, η «διπλή ύπαρξη» του Ερμητικού Ανδρόγυνου· συνταίριασμα όλων των αντιθέτων· η επίτευξη της ενότητας· η επανάκτηση του Κέντρου· τελείωση· απόλυτη πραγματικότητα· η petra genetrix (γενεσιουργός πέτρα)· ο εκούσιος υποκινητής· πνευματική, νοητική και ηθική ολοκλήρωση στον άνθρωπο· ο ελευθερωμένος, ενοποιημένος Εαυτός· το spiritus mundi (παγκόσμιο πνεύμα) που γίνεται ορατό. Αραβ.: (Προϊσλαμικώς). Οι λίθοι λατρεύονταν σαν ανεικονικές αναπαραστάσεις της Μανάτ- πέτρες και δέντρα τιμούνταν ιδιαιτέρως. Αφρ. (Δυτική): Οι γαλάζιοι λίθοι είναι η δύναμη του
της κρίσης. Εβρ.: Ο Βαίτυλος του Ιακώβ ήταν ένας τόπος συνάντησης του ουρανού και της γης και επικοινωνίας μεταξύ τους. Οι πέτρες από τον ποταμό Τζομπέλ ήταν ακατάστρεφτες και σχημάτισαν τα θεμέλια της Ιερουσαλήμ. Ο θεμέλιος λίθος του ναού ήταν το κέντρο της γης και στήριζε τον κόσμο. Ελλ.-Ρωμ.: «Τα οστά της Μητέρας Γης» (Οβίδιος). Ο μαύρος λίθος είναι ένα σύμβολο της Κυβέλης η οποία, σαν θεά του βουνού, παριστάνεται επίσης με μια κωνική πέτρα. Ο τετράγωνος λίθος είναι γνώρισμα της Αφροδίτης/Venus. Οι λίθοι συχνά συνδέονται με τον Κρόνο/ Saturnus και με τη λατρεία του Απόλλωνα, κυρίως ο ομφαλός των Δελφών και ο κυβικός βωμός της Δήλου. Ο Ερμής είναι ένας θεός των λίθων και παριστάνεται από έναν τύμβο ή σωρό λίθων. Ιαπ.: Οι λίθοι και οι βράχοι είναι ιερά αντικείμενα στη θρησκεία του Σιντοϊσμού. Ινδ.: Ο λίθος, σαν σταθερότητα, είναι η βάση του ναού και του βωμού. Οι κωνικοί λίθοι, όπως το λίνγκα, είναι μια ανεικονική μορφή του Σιβά, ως δημιουργού. Ινδιαν.: Οι λίθοι είναι τα οστά της Μητέρας Γης. Κελτ.: Οι λικνιζόμενοι λίθοι είναι προφητικοί. Κιν.: Αξιοπιστία· σκληρότητα. Οι πέτρινες καμπάνες είναι σύμβολο γονιμότητας και είναι αποτροπαϊκές· Μωαμ.: Ο μαύρος λίθος, Κά’αμπα, είναι κυβικός και είναι ένας ομφαλός, ένα σημείο επικοινωνίας μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Σουμ.-Σημ.: Οι κωνικοί λίθοι και οι στήλες είναι τα βασικά σύμβολα και οι ανεικονικές αναπαραστάσεις της Αστορέθ-Αστάρτης και άλλων σημιτικών θεοτήτων. Χριστ.: Ασφαλή θεμέλια· το ακατάστρεφτο· ο Αγ. Πέτρος σαν το θεμέλιο της Εκκλησίας. Οι λίθοι είναι επίσης ένα έμβλημα των Αγ. Άλφεγκ και Στέφεν. Ωκεαν.: Οι βράχοι γέννησαν όλα τα πράγματα στον κόσμο».
Ο Κούπερ γράφει και για διάφορες άλλες πέτρες που αξίζει να δούμε:
-«Ακατέργαστος λίθος. Αιγ.: Το υλικό που πρέπει να επεξεργαστεί κανείς για να πετύχει την τελείωση μέσω δημιουργικής δραστηριότητας· ο ανώμαλος, ακατέργαστος λίθος είναι ο μη αναγεννημένος άνθρωπος και ο τέλειος επεξεργασμένος λίθος είναι ο πνευματικός και τελειωθείς άνθρωπος».
-« Βράχος. Μονιμότητα· σταθερότητα· αξιοπιστία- ακαμψία- ψυχρότητα και σκληρότητα. Ο Ζωντανός Βράχος είναι ο πρωταρχικός εαυτός του ανθρώπου. Διπλός βράχος είναι η ουράνια πύλη που παρέχει πρόσβαση σε έναν άλλο κόσμο (για τους συγκρουόμενους βράχους, βλέπε ΠΕΡΑΣΜΑ). Μιθρ.: Ο Μίθρας γεννήθηκε από έναν βράχο. Χριστ.: Νερό που αναβρύζει από βράχο φανερώνει τα ύδατα του βαπτίσματος και της σωτηρίας που ξεχύνονται από την Εκκλησία. Ο Χριστός είναι ο βράχος, η πηγή των ζώντων υδάτων και ο καθαρός ποταμός των Ευαγγελίων. Ο βράχος είναι επίσης ισχύς, καταφύγιο, σταθερότητα- είναι ένα σύμβολο του Αγ. Πέτρου».

-(από το λεξικό συμβόλων του Cirlot): «Πέτρα: Η πέτρα είναι σύμβολο ύπαρξης, συνοχής και αρμονικής συνύπαρξης με τον εαυτό μας. Η σκληρότητα και η διάρκειά της εντυπωσίασαν τον άνθρωπο από καταβολής κόσμου, γιατί είδε στην πέτρα το αντίθετο της βιολογικής ύπαρξης, που υπόκειται στους νόμους της αλλαγής, του γήρατος και του θανάτου, αλλά επίσης είδε σ’ αυτήν και το αντίθετο της σκόνης, της άμμου και των χαλικιών, που είναι μορφές διάλυσης. Η ολόκληρη πέτρα συμβόλιζε την ενότητα και τη δύναμη- η πέτρα που είναι σπασμένη σε πολλά κομμάτια συμβόλιζε τον κατακερματισμό, την ψυχική διάλυση, την ασθένεια, το θάνατο και την ήττα. Οι πέτρες που έπεσαν από τον ουρανό εξήγησαν την καταγωγή της ζωής. Στα ηφαίστεια ο αέρας μεταμορφωνόταν σε φωτιά, αυτή σε νερό και το νερό σε πέτρα. Γι’ αυτό, η πέτρα αποτελεί την πρώτη στερεοποίηση του δημιουργικού ρυθμού, το σμίλευμα της βασικής κίνησης. Η πέτρα είναι η απολιθωμένη μουσική της Δημιουργίας. Η μυθική και θρησκευτική σημασία απέχει μόνο ένα βήμα από αυτή τη βασική συμβολική αίσθηση, ένα βήμα που έκανε η πλειονότητα των ανθρώπων στην ανιμιστική εποχή. Πάνω απ’ όλα λάτρεψαν τους μετεωρίτες. Οι πιο γνωστοί είναι ο μετεωρίτης της Καάμπα, στη Μέκκα, και η Μαύρη Πέτρα του Πεσσίνους, μια ανεικονική μορφή της Φρυγικής Μεγάλης Μητέρας που την μετέφεραν στη Ρώμη κατά τον τελευταίο Καρχηδονιακό Πόλεμο. Ο Μαρκές – Ριβιέρ εξηγεί πώς είναι η πέτρα των Μωαμεθανών: «στο εσωτερικό της Καάμπα, που είναι μόνο μια σκοτεινή αίθουσα, υπάρχουν τρεις κολόνες που στηρίζουν τη σκεπή, που απ’ αυτήν κρέμονται πολλές χρυσές και ασημένιες λάμπες. Το δάπεδο είναι στρωμένο με μαρμάρινες πλάκες. Στην ανατολική γωνία, ενάμισι μέτρο από το δάπεδο, όχι μακριά από την πόρτα, είναι σφραγισμένη η περίφημη Μαύρη Πέτρα (al hadjar alaswad) που αποτελείται από τρία μεγάλα κομμάτια... Το χρώμα της είναι μαυροκόκκινο με κόκκινες και κίτρινες βούλες- είναι κάτι που θυμίζει λάβα ή βασάλτη». Ανάμεσα στις πέτρες που λάτρεψαν στην αρχαιότητα πρέπει να έχουμε υπόψη μας τους ελληνικούς «ομφαλούς», που ο Γκενόν λέει πως δεν είναι άλλο παρά σημεία λατρείας από το εβραϊκό Beith - ΕΙ (οίκος του Θεού), σύμφωνα με τη Γένεση: «Και εγερθείς ο Ιακώβ είπε (...): δεν είναι τούτο, ειμή οίκος του Θεού (...) και  εκκάλεσε το όνομα του τόπου εκείνου, Βαιθήλ» (28,16-19), παρόλο που η έννοια του Βαιθήλ είναι μαγική και όχι αρχιτεκτονική. Οι μύθοι μιλάνε για πολλές πέτρες, όπως την καλούμενη Αβαδίρ, που καταβρόχθισε ο Κρόνος νομίζοντας πως ήταν ο Δίας- ή τις πέτρες του Δευκαλίωνα και της συζύγου του Πύρας, καθώς και εκείνες του μύθου της Μέδουσας Γοργόνας· και την πέτρα που περιείχε μέσα της τον Μίθρα έως τη γέννησή του). Άλλες πέτρες που εμφανίζονται στα λαϊκά παραμύθια είναι προικισμένες με λιγότερη μαγική δύναμη, όπως η καλούμενη από τους Ρωμαίους Lapis lineus, που της αποδιδόταν η δύναμη να προφητεύει αλλάζοντας χρώμα, ή η ιρλανδική πέτρα Lia - Fail, που σχετίζεται με τη στέψη των βασιλέων. Όσο για τη φιλοσοφική πέτρα της αλχημείας, αντιπροσωπεύει την ένωση των αντιθέτων, την ενσωμάτωση του συνειδητού εαυτού (εγώ) με τη θηλυκή ή ασυνείδητη πλευρά (ή κατά την αλχημική ορολογία, τη σταθεροποίηση του μεταβλητού στοιχείου) έτσι, είναι σύμβολο της ολότητας. Γι’ αυτό ο Γιουνγκ παρατηρεί πως οι αλχημιστές προχωρούσαν αντιστρόφως, δεν έψαχναν να βρουν το θείο στην ύλη, αλλά και το «παράγουν» μέσα από μια μακριά διαδικασία εξαγνισμού και μεταλλαγής. Επίσης, κατά τον Έβολα, η Λυδία λίθος συμβολίζει το σώμα, αφού είναι «σταθερό», σε αντίθεση με τον «πλανώμενο» χαρακτήρα της σκέψης, των πνευμάτων και των επιθυμιών. Αλλά μόνο το αναστημένο σώμα, που εκεί τα «δύο θα γίνουν ένα», ανταποκρίνεται στη «φιλοσοφική λίθο». Ο ίδιος μελετητής παρατηρεί πως, για τους αλχημιστές, «μεταξύ της αιώνιας γέννησης, της ολοκλήρωσης και τη φιλοσοφικής πέτρας δεν υπάρχει καμία διαφορά».
Ο Cirlot γράφει και για διάφορες άλλες πέτρες που αξίζει να δούμε:
«Πέτρα, Μαύρη: Η μαύρη πέτρα σχετίζεται με την Κυβέλη και με όλα τα νοούμενα που προέρχονται από τη Μητέρα Θεά ή που είναι σχετικά μ’ αυτήν. Το σημαντικότερο, όμως, είναι η σχέση της μαύρης πέτρας με το luz ή «πυρήνα αθανασίας» (κατά τον Γκενόν στο «Symboles fondamentaux»), που απομένει στα ανθρώπινα υπολείμματα. Αυτό το σύμβολο σχετίζεται, ίσως, με την καββαλιστική ιδέα που εκθέτει ο Ένελ, στο «Mystere de la vie et de la Mort», όπου ένα μέρος της ψυχής διατηρείται ενωμένο στα θνητά υπολείμματα του ανθρώπου».
«Ακρογωνιαίος λίθος: Παρομοιάζεται με την κεντρική πέτρα ή κλειδί του θόλου, σαν επιστέγασμα της κατασκευής. Είναι σύμβολο περαίωσης μιας θετικής διαδικασίας. Ο Γκενόν, στο «Symboles fondamentaux...» δίνει ένα παράδειγμα παρμένο από το «Speculum Humanae Salvationis» όπου βλέπει την τοποθέτηση του «ακρογωνιαίου λίθου» σε μία οικοδομή να ανταποκρίνεται στο δεύτερο μισό του αιώνα».
Απολίθωμα: Η συμβολική σημασία του αντιστοιχεί γενικά στο συμβολισμό της πέτρας, αλλά συμπεριλαμβάνει επίσης από το χαρακτήρα του αμφίρροπες έννοιες για το χρόνο και την αιωνιότητα, για τη ζωή και το θάνατο, για την εξέλιξη των ειδών, για την απολίθωση.
Απολίθωση: Ο μύθος του Δευκαλίωνα που μετατρέπει τη λιθοφάνεια και τις πέτρες σε ανθρώπους, βρίσκει την αντιστροφή του σε μύθους που μιλάνε για «απολίθωση». Όπως εύκολα καταλαβαίνει κανείς, πρόκειται για τις αντιθετικές όψεις της ανέλιξης και συνέλιξης. Απολιθώνω σημαίνει σταματώ, κλείνω. Έλεγαν για τη Μέδουσα πως με το βλέμμα της μετέτρεπε τους ανθρώπους σε πέτρες. Πολλοί μεσαιωνικοί θρύλοι και λαϊκά παραμύθια αναφέρονται σε παρόμοιες απολιθώσεις ή μαγέματα. Οι νεράιδες, πολλές φορές, αντί να κοιμίσουν τους ανθρώπους -είναι το ίδιο σύμβολο- τους απολιθώνουν, κάνοντάς τους να μοιάζουν με αγάλματα. Στην «Ωραία και το τέρας», οι δύο κακές αδελφές της κεντρικής ηρωίδας μεταμορφώνονται σε αγάλματα. Τα λόγια που βάζει ο συγγραφέας στα χείλη της νεράιδας, επεξηγούν το συμβολικό νόημα: « Γίνετε δύο αγάλματα αλλά κάτω από την πέτρα που σας τυλίγει διατηρήστε τη λογική. Θα παραμείνετε στην πόρτα του παλατιού της αδελφής σας και δε σας επιβάλω άλλη ποινή εκτός από το να γίνετε μάρτυρες της ευτυχίας της. Δεν θα μπορέσετε να επιστρέφετε στην αρχική σας κατάσταση παρά μόνο όταν παραδεχθείτε τα σφάλματά σας». Έτσι, η απολίθωση γίνεται η συγκράτηση της ηθικής προόδου - της εξέλιξης της ψυχής. Το αμάρτημα βγάζει αυτήν την πνευματική εξέλιξη από τη σωστή πορεία της και, παρόλο που δεν την κατακρημνίζει στην άβυσσο, τουλάχιστο την σταματάει («πετρώνει») και την ακινητοποιεί. Αυτή είναι η περίπτωση της συζύγου του Λωτ (Γένεση 19,26), και είναι ο κίνδυνος που νικάει συνεχώς ο Οδυσσέας κατά την επιστροφή στην Ιθάκη (σύμβολο της ουράνιας πατρίδας, της αιωνιότητας που παίρνει τη μορφή προσωρινής ύπαρξης)».
Βράχος: «Μπορεί να θεωρηθεί σωστός ο συμβολισμός που αποδίδουν οι Κινέζοι στο βράχο, που κατ’ αυτούς σημαίνει διάρκεια, σταθερότητα και αλληλεγγύη. Όπως και η πέτρα, σε πολλές πολιτιστικές παραδόσεις θεωρείται ως η κατοικία ενός θεού. Μία παράδοση του Καυκάσου λέει: «Στην αρχή ο κόσμος ήταν σκεπασμένος με νερό. Ο μεγάλος θεός - δημιουργός κατοικούσε τότε μέσα σε ένα βράχο». Φαίνεται λοιπόν πως η ανθρώπινη φαντασία θεωρεί τις πέτρες (όπως στο μύθο του Δευκαλίωνα) και τους βράχους πηγή της ανθρώπινης ζωής, ενώ το χώμα (κατώτερο επειδή είναι διαλυμένο) είναι πηγή της ζωικής και φυτικής ζωής. Στον ορυκτό βράχο ή πέτρωμα αποδίδεται μια μυστικιστική σημασία, ανάλογη με τον ήχο που παράγει όταν το χτυπήσουν και με την ενότητά του, που είναι σχετική με τη στερεότητα και τη συνοχή του.        
Το Μενχίρ είναι και αυτό ένα είδος πέτρας που βρίσκουμε στον Cirlot: «Όπως όλες οι πέτρες, ανήκει στην ιδέα της λιθοφάνειας. Ιδιαίτερα από την όρθια τοποθέτησή του, είναι σύμβολο αρσενικής αρχής και επαγρύπνησης. Σχετίζεται επίσης με την πυρά της θυσίας και, συνεπώς, με τον άξονα της γης (και όλα τα σύμβολά του: κοσμικό δέντρο, σκάλα, σταυρός, κ.λπ.). Έχει επίσης ένα φαλλικό συστατικό και μια έννοια προστατευτική, παρατηρεί ο Ελιάντε».
Ομφαλός: Ο Παυσανίας (X, 16,2) λέει: «Αυτό που οι κάτοικοι των Δελφών ονομάζουν ομφαλό είναι καμωμένο από λευκή πέτρα και θεωρείται πως είναι τοποθετημένο στο κέντρο της γης, και ο Πίνδαρος, σε μία από τις ωδές του, επιβεβαιώνει αυτή την αντίληψη». Πρόκειται, ασφαλώς, για ένα από τα πολυάριθμα σύμβολα του «κέντρου» του κόσμου, εκεί όπου συμβαίνει η επικοινωνία ανάμεσα στον κόσμο των νεκρών, στον κόσμο των ζωντανών και στον κόσμο των θεών. Ο W.H. Roscher, σ’ ένα έργο του που τιτλοφορεί «Ομφαλός» (1913), όπως παρατηρεί ο Rene Guenon, συγκέντρωσε έναν αξιοσημείωτο αριθμό στοιχείων που αποδεικνύουν την ύπαρξη αυτού του συμβόλου στους πιο διαφορετικούς λαούς. Η τοποθέτηση σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο το ιεροποιούσε και το μετέτρεπε σε «Κέντρο του κόσμου». Η υλική εικόνιση του ομφαλού αποτελείτο από μια πέτρα που λέγεται Bethee (εβραϊκά: ο οίκος του Θεού), που συνήθως είχε το σχήμα κολόνας. Έχει παρατηρηθεί πως τα μενχίρ (ή προϊστορικά μονολιθικά μνημεία) θα μπορούσαν να έχουν τον ίδιο συμβολισμό. Επίσης θα μπορούσε να  απεικονισθεί από μία πέτρα με ωοειδές σχήμα. Σε μερικές ελληνικές αναπαραστάσεις, εμφανίζεται περιζωσμένη από ένα φίδι. Σ' αυτές τις απεικονίσεις βλέπουμε μια προσπάθεια σεξουαλικοποίησης της κοσμικής αρχής: από την παρομοίωση της πέτρας με την αρσενική αρχή (κολόνα, στήλη) και με τη θηλυκή (αυγό του κόσμου) ή με το Inigam των Ινδών (αυγό περιζωσμένο από το φίδι). Πιο αφηρημένες ιδέες και πνευματικά ανώτερες για την αναπαράσταση του «κέντρου» (ταυτόχρονα κοσμικού, χωρικού, χρονικού και φυσικό - μεταφυσικού), βρίσκουμε στην Κίνα, όπως την τρύπα Pi του δίσκου από νεφρίτη, που ταυτίζει το κέντρο με το μη ον του μυστικιστικού τίποτα· και όπως η τετράγωνη πυραμίδα που υψωνόταν στο κέντρο κάθε φεουδαρχικής επικράτειας, που η κάθε πλευρά της ανταποκρινόταν σε ένα σημείο του ορίζοντα και η κορυφή της στο κέντρο. Αυτές οι πυραμίδες ήταν γνωστές και στην Ιρλανδία, κατά τον J. Loth στο «Brehon Laws».

5. Χέρι (Εκατόγχειρες)
-(από το λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ): Χέρι. Τα ανυψωμένα χέρια υποδηλώνουν ικεσία, προσευχή, παράδοση. Τα πολλά χέρια των θεών και των θεαινών στην ινδουιστική και βουδιστική εικονογραφία υποδηλώνουν την ευσπλαχνική βοήθεια και, όταν κρατούν διάφορα σύμβολα, δείχνουν τις διαφορετικές δυνάμεις και λειτουργίες της συμπαντικής φύσης, επίσης τις ιδιαίτερες λειτουργίες της θεότητας. Τα δυο χέρια είναι Σοφία και Δύναμη: σοφία και δράση. Στο Χριστιανισμό το χέρι του Κυρίου είναι το όργανο της κυρίαρχης δύναμης, του θελήματος του Θεού. Στην Τριάδα το χέρι αντιπροσωπεύει τον Πατέρα. Μπορεί επίσης να συμβολίζει την εκδίκηση. Τα ανυψωμένα χέρια
μπορεί να υποδηλώνουν τον οίκτο ή, στην ταφική τέχνη, την ψυχή του ατόμου. Ένα χέρι ανυψωμένο είναι μια χειρονομία μαρτυρίας ή όρκου.

-(από το λεξικό συμβόλων του Cirlot): Χέρι: Στα αιγυπτιακά ιερογλυφικά, ο όρος που καθορίζει το χέρι, σχετίζεται με την κολόνα (το στήριγμα ή τη δύναμη) και με τη φοινικιά. Οι θέσεις των χεριών στο ανθρώπινο σώμα και η διάταξη των δακτύλων ανταποκρίνονται, κατά τον εσωτερισμό, σε ακριβείς συμβολικές αντιλήψεις1481. Στα αιγυπτιακά ιερογλυφικά, το χέρι συμβολίζει παρουσία, δράση, δωρεά και εργασία. Ο συσχετισμός του ματιού με το χέρι, όπως σε ορισμένα μυθικά όντα της Ανατολής, συμβολίζει «οξυδερκή δράση». Ο Σνάιντερ αποδίδει στο χέρι έναν καταπληκτικό ρόλο «γιατί αντιπροσωπεύει τη σωματική παρουσία της εσωτερικής κατάστασης του ανθρώπου» και γιατί «εκφράζει μια ψυχική διάθεση κατά τρόπο όχι ακουστικό». Από εκεί συμπεραίνεται πως το υψωμένο χέρι συμβολίζει το τραγούδι και τη φωνή. Όπως και στην Κίνα, στην Αίγυπτο το ιδεογραφικό σύμβολο του «τραγουδώ» είναι ένα χέρι. Το χέρι που ακουμπά πάνω στο στήθος συμβολίζει τη διάθεση του σοφού, όταν ακουμπάει στο λαιμό συμβολίζει τη θέση της θυσίας. Τα δύο χέρια ενωμένα συμβολίζουν μυστικιστικό γάμο (τη γιουνγκιανή εξατομίκευση). Τα χέρια που σκεπάζουν τα μάτια συμβολίζουν οξυδέρκεια τη στιγμή του θανάτου. Είναι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός πως το χέρι έχει πέντε δάκτυλα, πρώτον, για την πλατιά αναλογία του με το ανθρώπινο σώμα (τέσσερα άκρα συν το κεφάλι) και, δεύτερον, για τον συμβολισμό του αριθμού πέντε, που υπονοεί αγάπη, υγεία, ανθρωπισμό. Το ανοιχτό χέρι, στα ιερογλυφικά των Αιγυπτίων, συμβολίζει οποιαδήποτε ανθρώπινη εργασία αλλά και μαγνητική δύναμη, μια αντίληψη που υπάρχει και στην προκολομβιανή Αμερική. Έχει επίσης πολύ σχετική έννοια με την παραπάνω και η ευρύτατη χρησιμοποίηση του χεριού ως φυλακτού στην ισλαμική παράδοση. Κατά τον Berber, το χέρι συμβολίζει προστασία, ισχύ, δύναμη, εξουσία. Το ίδιο σήμαινε και για τους Ρωμαίους. To manus συμβόλιζε την εξουσία του Pater Families και του αυτοκράτορα γι’ αυτό εμφανίζεται σε πολλά Signum των λεγεώνων αντί του αετού. Στα φυλακτά που αναφέραμε, το χέρι περνάει από διάφορες τροποποιήσεις ή συσχετίζεται, όπως στα εμβλήματα της χριστιανικής Δύσης, με άλλα σύμβολα όπως: περιστέρι, άστρο, πουλί, βεντάλια, ζιγκ - ζαγκ, κύκλος κ.λπ. Το γνωστό εμβλημάτων «πλεγμένων χεριών» κατά τον Chochod συμβολίζει την ένωση μπροστά στον κίνδυνο, την ανδρική αδελφότητα. Κατά τη γνώμη του Γιουνγκ, το χέρι έχει γεννητική σημασία. Η διάκριση μεταξύ αριστερού και δεξιού χεριού δεν είναι κανόνας, αλλά όταν εμφανίζεται χρησιμοποιείται για να εμπλουτίσει το βασικό νόημα με επιπρόσθετες σημασίες συμβολισμού του χώρου - το δεξί χέρι ή όλη η δεξιά πλευρά ανταποκρίνεται στη λογική, συνείδηση, την ανδροπρέπεια, και η αριστερή στα αντίθετα. Σε μερικές αλχημικές εικόνες εμφανίζονται ο βασιλιάς και η βασίλισσα ενωμένοι από το πλέξιμο των δύο αριστερών χεριών τους. Κατά τον Γιουνγκ, αυτό μπορεί να υπαινίσσεται το υποσυνείδητο του δεσμού, αλλά και να αποτελεί ένδειξη του συναισθηματισμού και της υποψίας».

6.Μάτι (Οφθαλμός)
-(από το λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ): Οφθαλμός. Παντογνωσία· η παντεπόπτρια θεότητα· η ικανότητα διαισθητικής όρασης. Το μάτι είναι ένα σύμβολο όλων των ηλιακών θεών και της ζωοδότριας δύναμης της γονιμοποίησης από τον ήλιο· η δύναμή του ενσαρκώνεται στο θεό-βασιλιά. Ο Πλάτωνας τον ονομάζει το πιο ηλιακό από όλα τα όργανα. Είναι επίσης το μυστικό μάτι· φώτιση- γνώση- νους- επαγρύπνηση- προστασία- σταθερότητα σκοπού, αλλά και ο περιορισμός του ορατού. Τα 1.000 ή 10.000 μάτια των ουρανίων θεών είναι τα αστέρια, τα μάτια της νύχτας, που συμβολίζουν την παντογνωσία· άγρυπνη προσοχή- το αλάθητο. Το «μάτι» όπως χρησιμοποιείται στην ιερή αρχιτεκτονική είναι ένα άνοιγμα προς τον ουρανό στο κέντρο του θόλου ενός ναού, μητρόπολης, σκηνής, ή οποιουδήποτε άλλου παραδοσιακά κατασκευασμένου «κοσμικού κέντρου», συμβολίζει την ηλιακή πύλη που παρέχει πρόσβαση στις ουράνιες περιοχές. Το «μάτι της καρδιάς» είναι η πνευματική αντίληψη- φώτιση- νοητική ενόραση. Το μάτι μπορεί επίσης να απεικονίζει τον ανδρόγυνο, επειδή σχηματίζεται από το θηλυκό οβάλ σύμβολο και από τον κύκλο του αρσενικού. Το μοναδικό μάτι συμβολίζει είτε το κακό, όπως συμβαίνει με τους Κύκλωπες ή τα τέρατα καταστροφικής δύναμης, είτε το μοναδικό μάτι της φώτισης, το μάτι του Θεού και της αιωνιότητας, το αυτο-περιοριζόμενο. Ένα τρίγωνο με ένα μάτι στο κέντρο είναι ο «Παντεπόπτης Οφθαλμός», η πανταχού παρουσία και παντογνωσία. Στη Δύση το δεξί μάτι είναι ο ήλιος, το μάτι της ημέρας και το μέλλον, ενώ το αριστερό μάτι είναι η Σελήνη, το μάτι της νύχτας και το παρελθόν. Στην Ανατολή η θέση αντιστρέφεται. Τα φτερά του παγωνιού έχουν το συμβολισμό του ματιού. Αιγ.: Υπερβολικά περίπλοκο σύμβολο. «Ο Οφθαλμός του Ώρου, το Ουτσάτ, ο «Παντεπόπτης», υποδηλώνει τον Πολικό
Αστέρα και τη φώτιση- το μάτι του νου. Το μάτι και το φρύδι του Ώρου συμβολίζουν την ισχύ και τη δύναμη. Δυο φτερωτά μάτια είναι τα δυο τμήματα του ουρανού, Βόρειο και Νότιο- ο ήλιος και η σελήνη- ουράνιο διάστημα. Το δεξί μάτι είναι ο ήλιος, ο Ρα και ο Όσιρης- το αριστερό μάτι είναι η Σελήνη και η Ίσιδα. Το μάτι του Ρα είναι επίσης ο Ουραίος. Το μάτι του Ώρου μπορεί να συσχετιστεί με τη Σελήνη και τις φάσεις της και μπορεί να συμβολίζει προσφορές που γίνονται στους ναούς προς τους θεούς. Βουδ.: Φως- σοφία. Το τρίτο μάτι του Βούδα, το «φλεγόμενο μαργαριτάρι», συμβολίζει την πνευματική συνείδηση, την υπερβατική σοφία. Ελλ.: Το μάτι συμβολίζει τον Απόλλωνα ως «επιθεωρητή του ουρανού», τον ήλιο που είναι επίσης το μάτι του Δία/Jupiter. Ιαπ:. Το δεξί μάτι του
Ιζανάγκι γέννησε το σεληνιακό θεό. Ινδ: Το τρίτο μάτι του Σιβά, το μαργαριτάρι στο κέντρο του μετώπου, συμβολίζει την πνευματική συνείδηση, την υπερβατική σοφία. Το μάτι του Βάρουνα είναι ο ήλιος. Ινδιαν: «Το μάτι της καρδιάς βλέπει τα πάντα»· είναι το μάτι του Μεγάλου Πνεύματος, η παντογνωσία. Ιραν: Ο Γίμα, ο Καλός Ποιμένας, κατέχει το ηλιακό μάτι και κρατάει το μυστικό της αθανασίας. Κελτ: Το κακό μάτι σύμβολο της κακοβουλίας και του φθόνου, είναι το αντίθετο της ευγενικής καρδιάς της γενναιοδωρίας και της ευσπλαχνίας. Κιν. και Ιαπ: Το αριστερό μάτι είναι ο ήλιος και το δεξί η σελήνη. Μωαμ: Το «μάτι της καρδιάς» είναι το πνευματικό κέντρο, η έδρα του Απόλυτου Νου· φώτιση. Πλατ: «Υπάρχει ένας οφθαλμός της ψυχής... μέσω αυτού μόνο γίνεται ορατή η Αλήθεια». Σουμ.-Σημ: Το μάτι απεικονίζει τον Έα ή Ένκι, τον «Κύριο του Ιερού Οφθαλμού» και είναι σοφία- παντογνωσία· επαγρύπνηση. Ο φοινικικός Κρόνος έχει τέσσερα μάτια, δυο ανοιχτά και δυο κλειστά, όντας η αιώνια επαγρύπνηση. Χριστ: Ο παντεπόπτης Θεός- παντογνωσία· δύναμη· φως, «το φως του σώματος είναι ο οφθαλμός» (Ματθ. ΣΤ' 22). Τα επτά μάτια  της Αποκάλυψης είναι τα επτά πνεύματα του Θεού. Το μάτι του Θεού μέσα σε ένα τρίγωνο υποδηλώνει τη Θεότητα· μέσα σε ένα τρίγωνο που περιβάλλεται από έναν ακτινοβόλο κύκλο απεικονίζει την άπειρη αγιότητα της Θεότητας. Ένα ζευγάρι μάτια είναι το έμβλημα των Αγ. Λουκίας και Οττιλίας. Ωκεαν.: Ο ήλιος είναι ο «μεγάλος βολβός οφθαλμού».

 -(από το λεξικό συμβόλων του Cirlot): Μάτι: Η ουσία του συμβολισμού του ματιού περιέχεται στη φράση του Πλωτίνου που λέει πως το μάτι δε θα μπορούσε να δει τον ήλιο αν, κατά κάποιον τρόπο, δεν ήταν το ίδιο ήλιος. Επειδή ο ήλιος είναι πηγή του φωτός και το φως είναι σύμβολο της ευφυΐας και του πνεύματος, η πράξη του «βλέπω» αντιπροσωπεύει μια πνευματική διαδικασία και συμβολίζει κατανόηση. Γι’ αυτό ο «θείος οφθαλμός» των Αιγυπτίων -ένα προσδιοριστικό σημάδι στα ιερογλυφικά τους που το λένε Ouadza -σημαίνει «Αυτός που ταΐζει τη φωτιά ή το πνεύμα του ανθρώπου», δηλαδή ο Όσιρις. Είναι, επίσης, πολύ ενδιαφέρουσα η αναλυτική αντίληψη των Αιγυπτίων σχετικά με το μάτι -ή, καλύτερα, με τον κύκλο της Ίριδος, που έχει την κόρη για κέντρο- σαν «ήλιος στο στόμα» (ή δημιουργικός λόγος). Ο σουρρεαλιστής Βέλγος ζωγράφος Rene Magritte ζωγράφισε αυτή την ίδια αναλογία μεταξύ ματιού και ήλιου σε έναν από τους πιο γοητευτικούς πίνακές του. Τα δύο μάτια εκφράζουν την κανονικότητα του φυσικού και του αντίστοιχου πνευματικού επιπέδου- γι’ αυτό, το τρίτο μάτι είναι σύμβολο του υπερανθρώπινου ή θεϊκού. Στην περίπτωση του ενός μόνο ματιού, η σημασία του είναι αμφίρροπη- επειδή είναι λιγότερο από δύο (κανονικό) εκφράζει ένα υποανθρώπινο επίπεδο, από την τοποθέτησή του στο μέτωπο (δηλαδή πάνω από το σημείο που έχει καθορίσει η φύση), όμως, φαίνεται πως συμβολίζει υπερανθρώπινες δυνάμεις, κάτι που στη μυθολογία ενσαρκώνεται στους Κύκλωπες. Από το άλλο μέρος, το ένα μάτι  ταυτόσημο με την ιδεατής καταστροφής, για προφανείς, ασφαλώς, αιτίες αν είναι μοναδικό, αλλά το ίδιο συμβαίνει και όταν εμφανίζεται σαν τρίτο μάτι, όπως στην περίπτωση του Σίβα. Αυτό αφορά μία από τις πλευρές του συμβολισμού του τρία, γιατί αν τα μάτια είναι τρία, μπορούν να συμβολίσουν: ενεργητικότητα, παθητικό και ουδέτερο, αλλά και: δημιουργία, διατήρηση, καταστροφή. Τα ετεροτοπικά μάτια, δηλαδή που έχουν φύγει από την ανατομική θέση τους και έχουν τοποθετηθεί σε διάφορα σημεία του σώματος: χέρια, φτερούγες, στήθος, διάφορα σημεία του κεφαλιού κ.λπ., σε φανταστικές προσωποποιήσεις αγγέλων ή θεοτήτων, συμβολίζουν το πνευματικό αντίστοιχο της όρασης, δηλαδή την οξυδέρκεια. Αν, για παράδειγμα, τα μάτια είναι τοποθετημένα στο χέρι, συσχετίζονται με τον συμβολισμό του χεριού και εκφράζουν οξυδερκή ενέργεια. Ο υπερβολικός αριθμός ματιών έχει δύο όψεις που δεν πρέπει να παραλείψουμε. Συμβολίζει τη νύχτα, με τις μυριάδες των άστρων της, από το ένα μέρος, ενώ από το άλλο, κατά παράδοξο τρόπο, αφήνει στα σκοτάδια τον κάτοχό τους. Επιπλέον, επιβεβαιώνοντας αυτό το γεγονός, πρέπει να θυμόμαστε πως στον συμβολισμό η πολλαπλότητα είναι πάντα σημάδι κατωτερότητας. Αυτές οι αμφίρροπες καταστάσεις είναι πολύ συχνές στον κόσμο του ασυνειδήτου και των εικονιστικών εκδηλώσεών του. Η περίπτωση του βοσκού Αργού, που με όλα τα μάτια του δεν μπορεί να αποφύγει το θάνατο, είναι διαφωτιστική πάνω σ’ αυτό. Ο Αντίπαλος (Σατανάς, στα εβραϊκά) έχει αναπαρασταθεί κατά διάφορους τρόπους - σ’ έναν απ’ αυτούς παρουσιάζεται με πολλά μάτια. Ένα χαρτί της Ταρώ του Cabinet des Estampes του Παρισιού (Kh, 34 d.), αναπαριστάνει τον Δαίμονα σαν πανόπτη Αργό που έχει το σώμα γεμάτο μάτια. Αυτή η συμβολική αναπαράσταση συμπίπτει με μία άλλη, πολύ συχνή, όπου το δαιμόνιο μεταμορφώνει σε πρόσωπα τα μέρη του σώματος που έχουν μια κάποια αυτονομία χαρακτήρα, θα λέγαμε, ή που ανταποκρίνονται σε ακριβείς λειτουργίες. Η πολλαπλότητα ματιών ή προσώπων συμβολίζει την αποσύνθεση, την ψυχική διάλυση που είναι, στην ουσία, η ιδέα του δαιμονικού (διαμελισμός) σε αντιπαράθεση με τη μυστικιστική θέληση ενσωμάτωσης στο Ένα. Μάτι, μετωπικό: Το «τρίτο μάτι» ή μετωπικό είναι, στην ουσία, αυτό που αναπαριστάνεται στο εσωτερικό του τριγώνου σε ορισμένα εμβλήματα του Θεού. Συμβολίζει τη διαπεραστικότητα στα πάντα, την πανταχού παρουσία του και το αδύνατο φυγής από το πεδίο δράσης και όρασής του.

7.Κύκλωπας:
-(από το λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ): ο Κούπερ δεν έχει το σύμβολο Κύκλωπας. Τους αναφέρει όμως στο: 
-Σύμβολο Οφθαλμό, «Το μοναδικό μάτι συμβολίζει είτε το κακό, όπως συμβαίνει με τους Κύκλωπες ή τα τέρατα καταστροφικής δύναμης, είτε το μοναδικό μάτι της φώτισης, το μάτι του Θεού και της αιωνιότητας, το αυτο-περιοριζόμενο».
-(από το λεξικό συμβόλων του Cirlot): Μυθολογικός γίγαντας με ένα μόνο μάτι στο μέτωπο. Αυτό
το μάτι δεν έχει το γνωστό συμβολισμό του «τρίτου» ματιού αλλά, σ’ αυτή
την περίπτωση, συμβολίζει μάλλον τις αρχέγονες δυνάμεις της φύσης.
Ο Cirlot αναφέρει επίσης τους Κύκλωπες στο:
-Σύμβολο Μάτι, «Στην περίπτωση του ενός μόνο ματιού, η σημασία του είναι αμφίρροπη- επειδή είναι λιγότερο από δύο (κανονικό) εκφράζει ένα υποανθρώπινο επίπεδο, από την τοποθέτησή του στο μέτωπο (δηλαδή πάνω από το σημείο που έχει καθορίσει η φύση), όμως, φαίνεται πως συμβολίζει υπερανθρώπινες δυνάμεις, κάτι που στη μυθολογία ενσαρκώνεται στους Κύκλωπες».
-Σύμβολο Τιτάνες, «Τα προκατακλυσμιαία τέρατα, η ανθρωπότητα που προηγήθηκε του ανθρώπου του Gromagnon, τα φαντάσθηκαν σαν μυθικά τέρατα, τιτάνες, γίγαντες, κύκλωπες».
-Σύμβολο Γίγαντες, «Στη Δύση, οι πιο γνωστοί γιγαντομάχοι είναι ο Bodo, ο Rubezahl, ο Γηρυόνης, ο Γαργαντούας, ο Ηρακλής· στην Ελληνική Μυθολογία προστίθενται Τρίτωνες, Τιτάνες και Κύκλωπες. Στη Χριστιανική παράδοση ο γίγαντας ταυτίστηκε συχνά με τον Σατανά».

8. ο Κεραυνός 
-(από το λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ): «Κεραυνός - Αστροπελέκια. Ο κεραυνός είναι η φωνή των
ουράνιων θεών και το αστροπελέκι το όπλο τους, ο καταστροφέας των ερπετών και των πνευματικών εχθρών· θεία οργή- είναι επίσης γνώρισμα των μοναρχών και των μάγων. Ο κεραυνός, που βρυχάται σαν ταύρος, φέρνει τη γονιμότητα της βροχής και σχετίζεται με τις σεληνιακές αλλαγές. Η βροχή που έρχεται μόνο με κεραυνούς σε μερικές χώρες συνδέει τον κεραυνό με τα γονιμοποιό ύδατα και το θρεπτικό νερό του ουρανού. Η βροχή που έρχεται με κεραυνό θεωρείται πως είναι γεμάτη με δύναμη, και επομένως, πιο θρεπτική. «Το νερό συχνά πέφτει γονιμοποιημένο από τον κεραυνό και η ένωσή του είναι η αιτία της ζωτικής θερμότητας» (Πλούταρχος). Ο κεραυνός συμβολίζει επίσης την ιερή ένωση του γονιμοποιού ουράνιου θεού και της δεκτικής γήινης μητέρας· είναι ένα γνώρισμα όλων των θεών σιδηρουργών, όπως είναι ο Ήφαιστος, ο Βούλκαν, ο Θωρ. Σύμβολα του κεραυνού και γνωρίσματα όλων των ουρανίων θεών και των θεών της θύελλας είναι το σφυρί, το τύμπανο, ο πέλεκυς, το αστραφτερό τσεκούρι, ο βέμβιξ (σ.σ. η σβούρα), η βαλανιδιά· η βροντή του κεραυνού παριστάνεται επίσης από έναν δράκοντα, από τη σπείρα και το φλογερό μαργαριτάρι. Οι θεοί του κεραυνού συχνά απεικονίζονται με κόκκινα μαλλιά. Βουδ.: Το θιβετανικό ΝΤΟΡΤΖΕ (βλ. λέξη), το κινέζικο ρoυ-ί και το ιαπωνικό νυόι είναι ο κεραυνός, ή διαμαντένιο ράβδος, όπου η «διαμαντένια» αντιπροσωπεύει τη θεία δύναμη της Δοξασίας· υπερβατική αλήθεια· φώτιση· ο κατακτητής των κακών παθών και των επιθυμιών. Από τους Ντχγιάνι Βούδες ο Αμογκχασίντχι κρατάει έναν διπλό κεραυνό και ο Ακσόμπχγια έναν μονό κεραυνό. «Η βροντή του κεραυνού του Ντχάρμα» είναι η εξάπλωση της διδασκαλίας της απελευθέρωσης για όλα τα έμβια όντα. Ελλ.-Ρωμ.: Ο Ζευς/Jupiter,  σαν ουράνιος θεός, κρατάει έναν κεραυνό που μπορεί να είναι όπλο ή η προσωποποίηση του θεού· ο κεραυνός, μαζί με την αστραπή, είναι ο «ουράνιος άξονας» των Κυκλώπων· ο Βρόντης είναι η βροντή και ο Άργης είναι το αστροπελέκι.[5] Ιαπ.: Στην Ιαπωνία οι θεοί του κεραυνού φαίνεται να υποδηλώνουν τόσο τον κεραυνό του ουρανού όσο και του υπόγειου ηφαιστείου. Ο Κάμι-νάρι είναι ο θεός της βροντής του κεραυνού και οι θεοί του κεραυνού σχετίζονται με την κλίμακα σαν ένα μέσον επικοινωνίας μεταξύ ουρανού και γης. Ο κεραυνός αντιστοιχεί στο κεφάλι και κρατιέται στο χέρι, από τον Αιζέν-μυόο, το θεό της ευσπλαχνίας, που τον
χρησιμοποιεί για να υποτάξει τις κακές επιθυμίες και τα πάθη. Ινδ.: Το ΒΑΤΖΡΑ (βλ. λέξη) είναι ο κεραυνός του Ίντρα και του Κρίσνα· είναι επίσης η αστραπή από το Τρίτο Μάτι του Σιβά και συμβολίζει τη θεία δύναμη, την κοσμική νοημοσύνη, τη φώτιση. Αλλά όπως και η αστραπή είναι ταυτόχρονα θανατηφόρο και δημιουργικό και συνεπώς αντιπροσωπεύει τις δυνάμεις της καταστροφής και της γέννησης. Το βάτζρα έχει το ίδιο νόημα με το ντορτζέ, και τα δύο μπορούν να σχηματοποιηθούν με τη μορφή ενός άνθους, τη μορφή του κρίνου. Ινδιαν.: Το Πουλί του Κεραυνού είναι το Παγκόσμιο Πνεύμα, ο Δημιουργός· οι μεγάλες δυνάμεις της Φύσης, η δυναμική ουράνια δύναμη, που συνδέεται με την καταστροφική δύναμη του πολέμου, φύλακας των ουράνιων προσβάσεων. Ο σκύλος, το φίδι και ο χοίρος είναι ζώα του κεραυνού, σαν βροχοποιά. Κιν.: Ο θεός του κεραυνού Λέι-γκονγκ απεικονίζεται σαν ένας τρομακτικός άνθρωπος με γαλάζιο σώμα, με φτερά και νύχια, γνωρίσματά του είναι το τύμπανο, το σφυρί και η σμίλη. Σκανδ, και Τευτ.: Ο Θωρ, ο θεός του κεραυνού, κρατάει το σφυρί του, Μιολνίρ. Ο Ντόναρ είναι ένας θεός της θύελλας. Σουμ.-Σημ.: Ο Αντάντ, ο θεός της θύελλας, ιππεύει ταύρο και κρατάει κεραυνούς· ο Μαρντούκ κρατάει έναν κεραυνό. Στη βαβυλωνιακή τέχνη ο κεραυνός σχετίζεται με τον ταύρο».
-(από το λεξικό συμβόλων του Cirlot): «Κεραυνός: Είναι η ουράνια φωτιά στην ενεργητική της μορφή, τρομερού δυναμισμού και αποτελεσματικότητας. Ο κεραυνός του Παραβραχμάνα, η φωτιά - αιθέρας των Ελλήνων, είναι το σύμβολο της υπέρτατης δημιουργικής δύναμης. Από το άλλο μέρος, το φως της αστραπής σχετίζεται με την αυγή και με το φωτισμό. Ο Δίας είναι κάτοχος του κεραυνού που επιβεβαιώνει την υπόστασή του ως δημιουργού. Όσον αφορά τη σχέση του κεραυνού με το φωτισμό και την αυγή, τον συσχετίζει επίσης με το πρώτο σύμβολο του ζωδιακού κύκλου, που είναι αρχή της Άνοιξης και σύμβολο όλων των κυκλικών εκκινήσεων. Ο κεραυνός θεωρείται έμβλημα βασιλείας. Ο φτερωτός κεραυνός συμβολίζει τις ιδέες της ισχύος και της ταχύτητας. Οι τρεις κεραυνοί του Δία συμβολίζουν την τύχη, το πεπρωμένο και την πρόνοια, δηλαδή τις τρεις δυνάμεις που υπεισέρχονται σε μία δημιουργία. Στις περισσότερες θρησκείες συναντάμε την κρυμμένη θεότητα και μετά από τον κεραυνό την εμφάνιση της δύναμής της. Σε όλα τα μέρη συναντάται η εικόνα του Λόγου που πληγώνει τα σκοτάδια. To vajra, θιβετιανό σύμβολο που σημαίνει «κεραυνός» και «διαμάντι», σχετίζεται επίσης και με τον άξονα της Γης, αλλά αν ο σταυρός, η σκάλα και η πυρά της θυσίας εκφράζουν την επιθυμία του ανθρώπου να φτάσει στον ανώτερο κόσμο, ο κεραυνός εκφράζει μια αντίστροφη κατάσταση: τη δράση του ανώτερου πάνω στο κατώτερο. Ο κεραυνός σχετίζεται επίσης με το τρίτο μάτι του θεού Σίβα, που συνιστά τον καταστροφέα των υλικών μορφών».

9. Χάλκινο Τείχος 
-(από το λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ):
«Τείχος. Σύμβολο του ΚΑΤΩΦΛΙΟΥ (βλ. λέξη)· πέρασμα από τον εξωτερικό βέβηλο χώρο, στον εσωτερικό και ιερό τόπο· συμβολίζει επίσης την ιερή περίφραξη, που είναι ταυτόχρονα προστασία και περιορισμός. Τα τείχη πόλεων, «ο Μεγάλος Κύκλος», αντιπροσωπεύουν την περικλείουσα, προστατευτική θηλυκή αρχή του κέντρου και τη μήτρα· τα κυκλικά τείχη συνδέονται συχνά με την προστασία του μαγικού κύκλου. Το «Μεγάλο Τείχος» χωρίζει τον κόσμο από το εξωτερικό σκοτάδι. Το πύρινο τείχος υποδηλώνει μύηση και μαγική προστασία. Οι τέσσερις τοίχοι ενός ορθογώνιου ιερού οικοδομήματος βλέπουν προς τις τέσσερις ουράνιες όψεις. Στην ιερή αρχιτεκτονική των Ινδών το τείχος υποδηλώνει σταθερότητα και κατανόηση. Οι τοιχογραφίες απεικονίζουν την απόλυτη γνώση. Ο «τοίχος δίχως πόρτα» έχει ίδιο συμβολισμό με την στενή πύλη, τις συμπληγάδες πέτρες, κ.τ.λ. Βλέπε ΠΕΡΑΣΜΑ».
Ο Κούπερ αναφέρει το τείχος και στο:
-Σύμβολο Μεγάλη Μητέρα, «Στην ευεργετική, τροφοδοτική, δημιουργική μορφή της είναι η Magna Mater (μεγάλη μητέρα) σαν Ίσιδα, Αθώρ, Κυβέλη, Ιστάρ, Λακσμί, Παρβάτι, Τάρα, Γκουάν-γιν, Δήμητρα, Σοφία, Μαρία, «ντυμένη με τον ήλιο και με τη σελήνη στα πόδια της». Σαν παγίδα και σχετική με το θάνατο είναι η Αστάρτη, η Κάλι, η Ντουργκά, η Λιλίθ, η Εκάτη, η Κίρκη, και είναι η μαύρη παρθένος ή έχει φιδίσια μαλλιά ή τρομακτική εμφάνιση. Τα σύμβολά της είναι λεγεών: σεληνιακός μηνίσκος, στέμμα από άστρα, πυργωτό στέμμα, γαλάζιο ένδυμα, κέρατα αγελάδας, σπείρα, ομόκεντροι κύκλοι, ρόμβος, όλα τα νερά, πηγές, πηγάδια κ.τ.λ. καθετί που προσφέρει καταφύγιο, προστασία  και έγκληση — σπηλιά, τείχος, ανάχωμα, πύλη, ναός, εκκλησία, σπίτι, πόλη κ.τ.λ. — όλα τα σκεύη τροφής και τα στήθη σαν τροφή, όλα τα δοχεία αφθονίας, ότι είναι κοίλο και δεκτικό, —το κύπελλο, το καζάνι, το κάνιστρο, το δισκοπότηρο, το κέρας της αφθονίας, το αγγείο, το γιονί κ.τ.λ. — ότι προέρχεται από τα ύδατα — όστρακα, ψάρια, μαργαριτάρια, δελφίνι κ.τ.λ».
-Σύμβολο Μήτρα, «Συμβολίζεται με το πηγάδι και όλα τα ύδατα και καθετί που περικλείει, όπως τείχη πόλης, φέρετρο κ.τ.λ.».
-Σύμβολο Πέρασμα, «Η παραδοξολογία, επειδή η ίδια υπερβαίνει τους περιορισμούς της λογικής, χρησιμοποιείται συχνά στα σύμβολα του περάσματος, όπως είναι η Στενή Πύλη- το μάτι της βελόνας- το στενό ή σαν κόψη ξυραφιού μονοπάτι ή γέφυρα- η γέφυρα του ξίφους- το δαχτυλίδι στα σαγόνια ενός τέρατος- το πέρασμα ανάμεσα από δυο οδοδείκτες- οι Συμπληγάδες- οι συγκρουόμενοι βράχοι- το τείχος χωρίς πύλη- η Σκύλλα και η Χάρυβδη κ.τ.λ.».
Για τον χαλκό ο Κούπερ λέει μόνο ότι είναι το μέταλλο της Αφροδίτης.
-(από το λεξικό συμβόλων του Cirlot): Ο Cirlot δεν έχει το σπουδαίο σύμβολο τείχος. Αναφέρεται για αυτό σε κάποια άλλα σύμβολα:
-Σύμβολο Βλέμμα, «Από το άλλο μέρος, το βλέμμα, όπως και τα δόντια, είναι το όριο άμυνας του ατόμου εναντίον του περιβάλλοντος κόσμου: είναι οι πύργοι και τα τείχη, αντίστοιχα, της «εσωτερικής πολιτείας».
-Σύμβολο Δαγκωματιά, «Στο τελευταίο, η δαγκωματιά ή τα ίχνη των δοντιών αντιστοιχεί με τη σφραγίδα του πνεύματος επί της σάρκας (αφού τα δόντια είναι τα τείχη του εσωτερικού ή πνευματικού ανθρώπου). Στο ψυχολογικό επίπεδο, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για δαγκωματιά ζώου, είναι σύμβολο της αιφνίδιας και επικίνδυνης δράσης των ενστίκτων επί της ψυχής».
-Σύμβολο Δέσποινα, «Επίσης, οι πόλεις προσωποποιούνται κατά κανόνα από γυναικείες φιγούρες με σκήπτρο από τείχη».
-Σύμβολο Κυβέλη, «Το στέμμα της σε σχήμα οχυρωμένου τείχους καστροπολιτείας συμβολίζει την κατασκευή (χτίσιμο) που επίσης υπάρχει στον κύβο».[6]
-Σύμβολο Πόλη, «Τα τείχη της πόλης είχαν μαγικό χαρακτήρα, αφού αποτελούσαν τα εξωτερικά σημεία του δόγματος, κάτι που εξηγεί την αδελφοκτονία του Ρωμύλου». «Μερικές φορές, πάνω από την πόρτα του τείχους εμφανίζεται ένας άγγελος οπλισμένος με ρομφαία. Ο Γιουνγκ βλέπει την πόλη σαν ένα μητρικό σύμβολο και γενικά, σαν ένα θηλυκό σύμβολο, δηλαδή ερμηνεύει την έννοιά της σαν μια γυναίκα που φροντίζει τα παιδιά της- είναι γι’ αυτό που δύο μητέρες - θεές, η Ρέα και η Κυβέλη -καθώς και άλλες αλληγορικές μορφές που προέρχονται απ’ αυτές- φορούν διαδήματα που μοιάζουν με τείχη».
Ο Cirlot βέβαια αφού δεν έχει το τείχος δεν θα είχε όπως καταλαβαίνεται και το χάλκινο τείχος. Για τον χαλκό αναφέρεται στο:
Σύμβολο Αφροδίτη, «Στην αλχημεία ο πλανήτης Αφροδίτη σχετίζεται με τη θεά του έρωτα και με το χαλκό».

10. ο Αριθμός Εννέα
-(από το λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ): «ΕΝΝΙΑ: Αποτελούμενος από το πανίσχυρο 3x3 είναι η Τριπλή Τριάδα· τελείωση· εκπλήρωση- επίτευξη· αρχή και τέλος- το όλο- ένας ουράνιος και αγγελικός αριθμός· ο Γήινος Παράδεισος. Είναι ένας «άφθαρτος» αριθμός. Το εννιά είναι ο αριθμός της περιφέρειας, εξ’ ου και η διαίρεσή της σε 90° και σε 360° για όλη την περιφέρεια. Συμβολίζεται  με το σχήμα των δύο τριγώνων Δ που, με τη σειρά του, είναι ένα σύμβολο της αρχής του αρσενικού και του θηλυκού, του πυράς και του ύδατος, του βουνού και του σπηλαίου. Αιγ.: Η Εννεάδα. Βουδ.: Η υπέρτατη πνευματική δύναμη· ένας ουράνιος αριθμός. Εβρ.: Καθαρή διάνοια· αλήθεια, αφού αναπαράγεται όταν πολλαπλασιάζεται. Στον Καμπαλισμό συμβολίζει το στερέωμα. Ελλ.-Ρωμ.: Υπάρχουν εννιά θεοί και, στη συνέχεια, εννιά μούσες. Ινδ.: Ο αριθμός του Αγκνί, του πυρός· το τετράγωνο των εννιά μορφών του μάνταλα των ογδόντα ένα τετραγώνων που οδηγεί στο σύμπαν, το οποίο και εγκλείει. Κελτ.: Ένας πολύ σημαντικός αριθμός στην κελτική παράδοση· ένας κεντρικός αριθμός με τις οκτώ κατευθύνσεις και το κέντρο, που μας κάνουν εννιά. Οι τριπλές θεές είναι τρεις φορές τρεις· υπάρχουν εννιά κελτικές παρθένες και εννιά λευκοί λίθοι που συμβολίζουν τις εννιά παρθένες οι οποίες συνοδεύουν την Μπριτζίτ- το εννιά συνδέεται με τις τελετές Φωτιάς της γιορτής Μπεηλτέιν που εκτελούνται από ογδόντα ένα άντρες, εννιά κάθε φορά. Κιν.: Ουράνια δύναμη, αφού το 3x3 είναι ο πιο ευοίωνος από όλους τους αριθμούς. Φανερώνει επίσης τις οκτώ κατευθύνσεις με το κέντρο σαν το ένατο σημείο, όπως στην Αίθουσα Φωτός. Υπάρχουν εννιά μεγάλοι κοινωνικοί νόμοι και τάξεις αξιωμάτων. Στη γεωδαιτική διαίρεση για το φενγκ-σούι υπάρχουν οκτώ εξωτερικά τετράγωνα για την καλλιέργεια της γης από τους ιδιοκτήτες και το κεντρικό τετράγωνο, το ένατο, είναι ο «αγρός του θεού», αφιερωμένος στον Σανγκ-ντί, τον υπέρτατο κυβερνήτη· ονομάζεται επίσης «Αγρός του Αυτοκράτορα», υποδηλώνοντας τη θέση του σαν αντιπροσώπου της ουράνιας δύναμης. Μάγια: Υπάρχουν εννιά κάτω κόσμοι, και ο καθένας εξουσιάζεται από έναν θεό. Πυθ.: Το όριο των αριθμών, αφού όλα υφίστανται και περιστρέφονται μέσα του. Σκανδ.: Ο Οντίν/Βόντεν κρεμάστηκε εννιά ημέρες και νύκτες στο δέντρο Υγκντρασίλ για να κερδίσει τα μυστικά της σοφίας για το ανθρώπινο γένος. Η Σκέλντι, η Περσεφόνη του Βορρά, θεά του χιονιού, ζει στο βουνό της για τρεις μήνες και στη θάλασσα Νιόρντ για εννιά μήνες. Το εννιά είναι ιερός αριθμός στο συμβολισμό των Σκανδιναβών και των Τευτόνων. Χριστ.: Το εννιά εμφανίζεται ελάχιστα στο χριστιανικό συμβολισμό. Υπάρχουν οι τριπλές τριάδες αγγελικών χορών και εννιά σφαίρες και δακτύλιοι γύρω από την κόλαση».
-(από το λεξικό συμβόλων του Cirlot):
«Εννιά. Τρίγωνο της τριάδας. Τριπλασιασμός του τριπλού. Εικόνα πλήρης των τριών κόσμων. Όριο της αριθμητικής σειράς πριν από την επιστροφή της στην ενότητα. Για τους Εβραίους, το εννιά ήταν το σύμβολο της αλήθειας, επειδή χαρακτηρίζεται από το γεγονός πως πολλαπλασιαζόμενο αναπαράγει τον εαυτό του (στη μυστικιστική πρόσθεση). Είναι ο κατ’ εξοχήν αριθμός των φαρμάκων, επειδή αντιπροσωπεύει την τριπλή σύνθεση, δηλαδή την κατάταξη κάθε επιπέδου (σωματικού, διανοητικού, πνευματικού)».

11. ο Αριθμός Δέκα 
-(από το λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ):
ΔΕΚΑ: Ο αριθμός του κόσμου- το υπόδειγμα της δημιουργίας. Η δεκάδα περιέχει όλους τους αριθμούς και συνεπώς όλα τα πράγματα και τις δυνατότητες- είναι η ρίζα ή κρίσιμη καμπή κάθε υπολογισμού. Είναι το πανπεριεκτικό· νόμος· τάξη- κυριαρχία. Η τετρακτύς 1 + 2 + 3 + 4 = 10 συμβολίζει τη θεότητα· επίσης το ένα παριστάνει ένα σημείο· το δύο, το μήκος· το τρία, μια επίπεδη επιφάνεια (καθώς και το τρίγωνο)· το τέσσερα, τη στερεότητα ή χώρο. Το δέκα είναι ο τέλειος αριθμός, η επιστροφή στην ενότητα. Βασιζόμενος στις δύο παλάμες των χεριών, είναι η πληρότητα και το θεμέλιο κάθε υπολογισμού. Οι ανώτερες τάξεις πληρότητας, 100 και  1000, είναι η βάση όλης της ινδουιστικής κοσμολογίας και στην Κίνα τα Δέκα Χιλιάδες Πράγματα, δηλαδή τα αναρίθμητα, συμβολίζουν το σύνολο της εκδήλωσης. Το δέκα είναι επίσης ο αριθμός του τελειώματος των ταξιδιών και η επιστροφή στις αρχές: Ο Οδυσσέας περιπλανήθηκε εννιά χρόνια και επέστρεψε το δέκατο· η Τροία πολιορκήθηκε εννιά χρόνια και έπεσε το δέκατο. Είναι επίσης το άθροισμα του αριθμού εννιά της περιφέρειας με το ένα του κέντρου, εξ’ ου και η τελείωση. Συμβολίζεται ακόμα με το μαγιόξυλο, το ένα του άξονα με το χορευτικό κύκλο γύρω του. Γνωστ.: Οι δέκα Αιώνες γίνονται οι Σεφιρόθ που εκπορεύονται από το Πλήρωμα. Εβρ.: Στον Καμπαλισμό είναι η αριθμητική αξία του Γιοδ, του Αιωνίου Λόγου, του πρώτου γράμματος του θείου ονόματος· ένδοξη διάνοια· θείο στήριγμα· ο Δεκάλογος· η Βασιλεία· τα δέκα ονόματα του Θεού· ο αριθμός των Σεφιρόθ, των σφαιρών ή εκπορεύσεων από το 'Αγιν Σοφ, συνήθως συμβολισμένων σαν Δέντρο της Ζωής, όπου η πρώτη Σεφιρά είναι η Μονάδα, η Πρώτη Αιτία των άλλων εννιά που συντίθενται σε τρεις τριάδες, η καθεμιά μια εικόνα της Αρχικής Τριάδας αρσενικού, θηλυκού και της ενοποιούσας διάνοιας· η δέκατη, Αδωνάι, αντιπροσωπεύει τη μυστική επιστροφή στην ενότητα. Στο Ναό του Σολομώντα υπήρχαν δέκα λεκάνες, τράπεζες, και κηροπήγια· τα χερουβείμ ήταν δέκα κύβιτα σε ύψος και δέκα Λευίτες λειτουργούσαν μπροστά στην Κιβωτό του Μαρτυρίου. Ινδ.: Οι ανώτερες τάξεις των δεκάδων, δηλαδή 100 και 1000 είναι η βάση της ινδικής κοσμολογίας. Κιν.: Παριστάμενος με έναν σταυρό που σχηματίζεται βασικά από το χαρακτήρα τζ, συμβολίζει τον εαυτό που κοιτάζει στις δύο κατευθύνσεις σαν γιν και γιάνγκ· το τέλειο σχήμα. Οι Δέκα Ουράνιοι Κλάδοι (Γκαν) συνδέονται ίσως με τα ονόματα της δεκαήμερης εβδομάδας στους ισχύοντες κυκλικούς υπολογισμούς (βλέπε Εξήντα). Μωαμ.: Η δεκάτη ήταν ένας σπουδαίος θεσμός. Πυθ.: Η Μονάδα, η επανέναρξη μιας σειράς και απεριόριστης έκτασης- τελείωση. Ρωμ.: Ο αριθμός παριστάνεται με X, το τέλειο σχήμα- τελείωση. Σουμ.-Σημ.: Η δέκατη ημέρα της Εορτής της Άνοιξης γιορταζόταν με μια πομπή που περιλάμβανε το σύνολο των θεών. Χριστ.. Υπάρχουν δέκα εντολές του Δεκαλόγου· παραβολές των δέκα λυχνιών, δέκα παρθένων και δέκα ταλάντων. Η δεκάτη δινόταν στον Θεό».
-(από το λεξικό συμβόλων του Cirlot):
«Δέκα. Στο δεκαδικό σύστημα συμβολίζει την επιστροφή στη μονάδα. Είναι σχετικός με το τέσσερα της Τετρακτύος (που το τρίγωνό της, των σημείων: τέσσερα, τρία, δύο, ένα, δίνει άθροισμα δέκα). Είναι σύμβολο της πνευματικής πραγμάτωσης, αλλά μπορεί να εκφράσει και την ενότητα ενεργώντας σαν ζυγός αριθμός (αμφιταλάντευση) ή στην αρχή μιας νέας ολικής σειράς. Σε μερικές θρησκείες, η δεκάδα συμβολίζει την ολότητα του απείρου, μεταφυσικού και υλικού, γιατί εξυψώνει όλα τα πράγματα στην ενότητα. Το δέκα έχει ονομαστεί αριθμός της τελειότητας από την εποχή της αρχαίας Ανατολής, τους Πυθαγόρειους και μέχρι τον άγιο Ιερώνυμο».

12. Αμόνι
-(από το λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ): «Αμόνι. Σφυρηλάτηση του σύμπαντος- το αρχέγονο καμίνι· η γη- ύλη· μαζί το σφυρί και το αμόνι είναι οι αρσενικές- θηλυκές δημιουργικές δυνάμεις της φύσης, το ενεργητικό και παθητικό, το θετικό και αρνητικό· μια ιδιότητα όλων των θεών της θύελλας, του κεραυνού και των σιδηρουργείων, όπως του Ηφαίστου, του Vulcan, του Θωρ κ.τ.λ. Στο
Χριστιανισμό το αμόνι είναι ένα έμβλημα των Αγ. Αδριανού και Ελόι. Η Ήρα μερικές φορές απεικονίζεται μεταξύ ουρανού και γης με αμόνια στα πόδια της, όταν αυτή συμβολίζει το στοιχείο του αέρα».
Στον Κούπερ διαβάζουμε για το αμόνι και στο:
-Σύμβολο Ισχύς, «Συμβολίζεται από το λιοντάρι, το δράκοντα, τη σφύρα και το αμόνι, το αστροπελέκι, το σπασμένο κίονα».
-Σύμβολο Σιδηρουργός, «Ο Θείος Σιδηρουργός είναι ένας Δημιουργός που σχηματοποιεί τη γη και είναι γιος και μεσολαβητής της Υπέρτατης Θεότητας. Τα γνωρίσματά του είναι ο κεραυνός και η αστραπή, το σφυρί, η τσιμπίδα και το αμόνι· αυτός ελέγχει τη δύναμη της ζωής».
-Σύμβολο Στοιχεία, «ο αέρας απεικονίζεται από μια θεά της γονιμότητας, το κέρας της Αμαλθείας, το χθόνιο όφι ή σκορπιό, ή το πυργωτό στέμμα της Κυβέλης- ο αέρας είναι η Ήρα και το Παγώνι, ή η Ήρα ανυψωμένη στον αέρα με το αμόνι να κρέμεται από τα πόδια της, ή το χαμαιλέοντα, ο οποίος θεωρείτο ότι ζούσε στον αέρα».
-Σύμβολο Σφυρί, «Η δημιουργική, αρσενική δύναμη- ένα γνώρισμα όλων των θεών του κεραυνού. Το σφυρί και το αμόνι μαζί είναι οι διαπλαστικές δυνάμεις της φύσης, η δημιουργία με την αρσενική, ενεργό και τη θηλυκή, παθητική όψη».
-(από το λεξικό συμβόλων του Cirlot): «Αμόνι: Είναι σύμβολο της γης και της ύλης και ανταποκρίνεται στην παθητική, θηλυκή αρχή, σε αντίθεση με το σφυρί, που έχει γονιμοποιό χαρακτήρα και ανήκει κατά συνέπεια στην αρσενική αρχή».

ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΥΘΟ
1. Πόλεμος
Ο πόλεμος, όπως θα το δούμε καθαρότερα στον Τρωικό πόλεμο στην κατάκτηση του Ίλιου (ήλιου) ή στη κατάκτηση της Τροίας (του τρία)[7] στη κατάκτηση της φώτισης, είναι ο έρωτας. Δεν έχει διερωτηθεί κανείς μέχρι τώρα πως μια θεά της σοφίας όπως είναι η Αθηνά είναι καθαρά μια πολεμική θεά; Η Αθηνά που είναι με το μέρος των Ελλήνων που προσπαθούν να καταλάβουν την Τροία και να πάρουν πίσω την μικρή Αφροδίτη (την ωραία Ελένη), είναι ουσιαστικά αντίπαλος του αδελφού της Άρη. Ενώ ο Άρης αρέσκεται στο «αίμα» και σφάζει στον «πόλεμο», η σοφή αδελφή του δεν σφάζει και δεν ματώνει κανένα αν και θα την δούμε με μία «πέτρα» (θα δούμε τη σημαίνει παρακάτω) να ξαπλώνει κάτω τον αδελφό της. Της αρέσει να κάνει πόλεμο, αλλά ο πόλεμος της έχει αντίθετο σκοπό από αυτό του αδελφού της. Και οι δύο «πολεμούν» αλλά ο φαλλός Άρης στον «πόλεμο» σπαταλά τις ορμόνες με το σπέρμα ενώ η Αθηνά είναι η δύναμη που μαζεύει τις «πολεμικές»  ορμόνες και τις χρησιμοποιεί για την εξέλιξη του εγκεφάλου και γιαυτό αντιπροσωπεύει την σοφία και για τον ίδιο λόγο γεννιέται από το κεφάλι του Διός.
























Εικόνα 9 Η Αθηνά με τα φίδια της δημιουργίας. Στην δεύτερη και στην τέταρτη εικόνα είναι μάλλον η αιγίδα που αντί για κρόσσια έχει φίδια. Στη τέταρτη εικόνα η Αθηνά έχει και τα φτερά που τα φορούν μόνο πλάσματα που είναι συνδεδεμένα με τον έρωτα.

2.Τιτάνες 
Ο Cirlot άρχισε την επεξήγηση του λέγοντας πως είναι οι «άγριες και αδάμαστες δυνάμεις της αρχέγονης φύσης».  Θα ήταν πιο σωστό αν έλεγε πως είναι οι άγριες και αδάμαστες δυνάμεις της φύσης αφού οι δυνάμεις αυτές εξακολουθούν και βασανίζουν ακόμα το ανθρώπινο γένος. Είναι η τιτανική δύναμη πάνω στην οποία είναι χτισμένος ο άνθρωπος, η μοναδική εντολή του, το επέζησε. Η εντολή αυτή έχει σαν κύριο εκφραστή της τον έρωτα και μέσα από αυτόν την διαιώνιση του είδους. Το είδος βέβαια αυτό κάνει καλά την δουλειά του αφού έχει σχεδόν εξαφανίσει όλα τα άλλα έμβια όντα σε στεριά και θάλασσα. Ήδη ο πληθυσμός του πλανήτη έχει φτάσει σε τέτοιο αριθμό που δύσκολα θρέφει τους κατοίκους του. Και ο αριθμός αυτός συνεχώς και μεγαλώνει. Για όλα αυτά φταίνε οι Τιτανικές δυνάμεις που αποστρέφουν τον άνθρωπο από την τελειοποίηση του και τον ωθούν προς τις απολαύσεις. Αυτές βέβαια δεν νοούνται δίχως τον ελεύθερο έρωτα. Ο πόλεμος όπως ήδη αναφέραμε είναι ο ίδιος ο έρωτας. Έτσι λοιπόν δίκαια στον βουδισμό ονομάζουν τους Τιτάνες «πολεμοχαρείς, φιλόδοξους και φθονερούς». Πίσω στη μυθολογία. Ο πόλεμος αυτός είναι πόλεμος θεών. Είναι ο έρωτας του μύστη, οι δυνάμεις του φωτός (της ένωσης των εγκεφάλων) ενάντια στις δυνάμεις του σκότους (της απόθεσης του σπέρματος στην σκοτεινή μήτρα) αλλά σε αυτή την αντιπαράθεση η μητέρα των θεών Γαία (εδώ είναι το μεταιχμιακό ή ασυνείδητο) δεν θα με το μέρος των Τιτάνων. Η «Γαία» είναι υπέρ της ένωσης και γιαυτό έδωσε την συμβουλή στο Δία να ελευθερώσει τους Εκατόγχειρες.  Οι Τιτάνες θα επιτεθούν άγρια στον μύστη. Θα πρέπει να ξεχωρίζουμε τον πόλεμο των Τιτάνων ενάντια στον Δία και τους Ολύμπιους από τον πόλεμο που άνοιξε ο Τιτάνας Προμηθέας σαν αρχηγός των ανθρώπων ενάντια στον Δία. «Οι Τιτάνες ήσαν τέτοιοι θεοί, που μόνο στη μυθολογία παίξανε κάποιο ρόλο. Ο ρόλος τους είναι - όταν φανερές νίκες προηγούνται της οριστικής λήξης των ιστοριών - πάντα ο ρόλος των νικημένων. Οι νικημένοι αυτοί είχαν τα χαρακτηριστικά μιας παλιάς αντρικής γενιάς, μιας σειράς προγόνων, που οι επικίνδυνες ιδιότητές τους ξανάρχονται στους επιγόνους» (ΜτΕ σελ. 33). Ο Κερένυι εδώ έχει παρασυρθεί. Ο πόλεμος των Τιτάνων, όπως είπαμε και πιο πάνω, είναι πόλεμος μεταξύ θεών. Είναι ο πόλεμος του μύστη (ο Ζευς), ο έρωτας της εγκράτειας ενάντια στην πτώση του σπέρματος (οι Τιτανικές δυνάμεις).  Ο Κερένυι στο πιο πάνω κείμενο υπονοεί ότι οι Τιτάνες είναι αυτοί που επιτίθενται στον νεαρό άνθρωπο την στιγμή της πρώτης εκδήλωσης της εφηβείας, δεν μπορεί να εννοεί κάτι άλλο λέγοντας για «επικίνδυνες ιδιότητές τους ξανάρχονται στους επιγόνους». Όταν οι Τιτάνες επιτίθενται στον νέο άνθρωπο αυτός δεν έχει καμία τύχη. Οι πέτρες τους θα τον πλακώσουν πολύ εύκολα. Ο πόλεμος των Τιτάνων επαναλαμβάνουμε είναι πόλεμος μεταξύ θεών. Του μύστη και των τιτανικών δυνάμεων που επιθυμούν την πτώση του σπέρματος. Ο νέος άνθρωπος θα κάνει την επανάσταση του στην ηλικία μεταξύ ένδεκα και δεκατρία, με αρχηγό τον Τιτάνα Προμηθέα και αυτός είναι ένας άλλος μύθος. Είναι η επανάσταση με το «κλέψιμο» της «φωτιάς» από τον Προμηθέα και το χάρισμα της στους ανθρώπους. 

3.Για το βουνό αναφερθήκαμε πιο πάνω

4.Η Πέτρα είναι άλλο ένα βασικό σύμβολο. Στην ελληνική μυθολογία έχει τόσο ξεκάθαρο νόημα όσο και τα δόντια του φιδιού. Είναι το υλικό από το οποίο γεννιούνται άνθρωποι αλλά και το υλικό από το οποίο οι σιδηρουργοί και αλχημιστές Γίγαντες κατασκευάζουν τα κυκλώπεια τείχη ή γενικά τα τείχη αφού στα Τάρταρα κατασκεύασαν χάλκινα τείχη. Η πέτρα όπως μας λέει ο μύθος του Δευκαλίωνα και της Πύρρας είναι το ανθρώπινο σπέρμα το πεσμένο στη γη, αφού οι ευσεβείς απόγονοι του Τιτάνα ήλιου Ιαπετού[8] χωρίς να κοιτάζουν την αποτρόπαια πράξη γονιμοποιούν την γη πετώντας πίσω από την πλάτη τους πέτρες.[9]  Βέβαια όπως γίνεται συνήθως υπάρχουν δύο ειδών πέτρες. Είναι απολιθωμένη πέτρα του γίνεται ένας άνθρωπος όταν κοιτάξει ένας τέρας ασχήμιας, μία τρομακτική μορφή όπως είναι η  Μέδουσα, η απαίσια μορφή της Μέδουσας η μορφή της εκσπερμάτωσης, ενώ το ίδιο νόημα έχει και το μισητό νερό της Στυγός που πετρώνει ακόμα και τους θεούς. Η πέτρα αυτή αντιπροσωπεύει την παύση της νοητικής εξέλιξης ή τον θάνατο του σπέρματος που όπως είπαμε είναι και αρχή της γήινης ζωής. Υπάρχουν όμως και οι τέλεια πελεκημένες τετράγωνες πέτρες, οι πέτρες από τις οποίες χτίζονται τα κυκλώπεια τείχη. Έτσι λοιπόν και οι τέκτονες (μασόνοι) δίνουν στην ορκωμοσία του νέου μέλους μια ακανόνιστη πέτρα μία σμίλη και ένα σφυρί με την εντολή να κάνει ότι έκανε και ένας Κύκλωπας βοηθός του Διός στον πόλεμο ενάντια στου Τιτάνες όταν τους έκτισε πίσω από τείχη. Να σμιλέψει και να τετραγωνίσει την άμορφη πέτρα και να την κάνει κυβική για να μπορέσει να χτίσει τα δικά του τείχη γύρω από τα Τάρταρα, την γυναικεία μήτρα. Μάλιστα ο μυθογράφος της  εποχής για να κάνει ακόμα πιο εύκολη την αποκρυπτογράφηση του μύθου και να τη συνδέσει ευθέως με τον έρωτα λέει πως τα τείχη είναι χάλκινα, δηλαδή ανήκουν στην Αφροδίτη.[10]  Ομοίως ο «Έλληνας» στην φιλοσοφία Ιησούς θα ονομάσει τον αγαπημένο του μαθητή Σίμωνα, Κηφά (Πέτρο), και θα πει  στον Ματθαίο 16:18: «Και εγώ δε σοι λέγω ότι συ είσαι Πέτρος, και επί ταύτης της πέτρας θέλω οικοδομήσει την εκκλησίαν μου, και πύλαι άδου[11] δεν θέλουσιν ισχύσει κατ' αυτής», δηλαδή σε ονομάζω Κηφά (πέτρα) και πάνω σε αυτή την πέτρα θα οικοδομήσω την εκκλησία μου. Ο Robert Ambelain λέει ότι ο θετός πατέρας του Ιησού όπως και ο Πέτρος ανήκαν στην κάστα των τεκτόνων[12] οι οποίοι σαν συντεχνία είχαν δική τους ξεχωριστή συναγωγή.[13] Βέβαια άνθρωποι σαν τον Ambelain, που δεν έχουν ιδέα από συμβολισμό, ισοπεδώνουν τα πάντα χωρίς να μπορούν να ξεχωρίσουν την ιστορία από τον συμβολισμό. Όλη η ζωή του Ιησού, και στους τέσσερεις ευαγγελιστές είναι συμβολική με ψήγματα ή και χωρίς ψήγματα ιστορίας. Ο Ιησούς κόντρα στα εβραϊκά δεδομένα που ήθελαν τους άνδρες, εκτός από τους nazir (τους ταγμένους), να παντρεύονται υποχρεωτικά μέχρι τα δεκαοκτώ τους ήταν ανύπανδρος. Ο Ιησούς βέβαια δεν ήταν ταγμένος όπως ο ξάδελφος του Ιωάννης ο Βαπτιστής. Ο Ιησούς ξέρουμε από μυστικές αδελφότητες ότι ήταν Εσσαίος που αποσπάστηκε από αυτούς μαζί με κάποιους Ζηλωτές. Οι Εσσαίοι ήταν καθαρά ορφικός κλάδος και μάλιστα οι ιερείς του ονομάζονταν μέλισσες όπως ακριβώς και οι ιέρειες της Δήμητρας («η αγνή Μητέρα Μέλισσα») των Ελευσίνιων μυστηρίων. Ο Ιησούς σε όλη του την (συμβολική) ζωή ακολουθεί τα ελληνικά μυστήρια.[14] Ο Ιησούς (ή όποιος άλλος γράφει γι αυτόν στον Ματθαίο) ξέρει το νόημα της πέτρας και ζητά το όλο οικοδόμημα του χριστιανισμού να χτιστεί πάνω στο έργο. Αντ΄ αυτού βέβαια οι απόγονοι του το μετέτρεψαν σε αποχή από τον έρωτα.
Οι «πέτρες» που πετούν τα δύο στρατόπεδα είναι διαφορετικές στο είδος «πέτρες». Το πιο πιθανόν είναι στο βουνό Όθρυ να υπήρξε κάποτε ενεργό ηφαίστειο και για το λόγο αυτό να ήταν το αντίπαλο δέος του Ολύμπου. Από την άλλη οι πέτρες που πετούσε η πλευρά του Ολύμπου έφευγαν από τα χέρια των άκακων πλασμάτων των Εκατόγχειρων που είχαν τραφεί με νέκταρ και αμβροσία. Τα πλάσματα αυτά δεν έχουν καμία άλλη δραστηριότητα ούτε άλλη ικανότητα εκτός από το ότι έχουν εκατό χέρια. Όλα τα χέρια των τριών Εκατόγχειρων είναι σύνολο τρακόσα. Έχουμε δηλαδή σύμφωνα με την αριθμοσοφία (πρόσθεση όλων των ψηφίων) για τον αριθμό εκατό, το ένα (ή τον ιερό αριθμό δέκα)[15] που σε ελληνικούς αριθμούς παριστάνεται με το Α (κώνος) και για το τρακόσα το τρία που συμβολίζεται με το Γ (γάμα) αλλά κυρίως με το τρίγωνο. Και τα δύο υπονοούν το έργο.  Είναι πολύ σημαντικό να θυμηθούμε και τις τρεις Χάριτες που τις θεωρούσαν σαν τριπλή Αφροδίτη. Οι Χάριτες σε ένα από τους πιο γνωστούς μύθους έχουν πέσει από τον ουρανό σαν «πέτρες» και μάλιστα σε ένα «πηγάδι». Το πηγάδι βέβαια είναι πασίγνωστο σύμβολο της μήτρας. Στον Όλυμπο ο θεός που αντιπροσωπεύει το σπέρμα είναι ο θεός με τα φτερά στα «πόδια» και το κεφάλι,[16] ο αγγελιοφόρος των θεών Ερμής. Ο Ερμής σαν σπέρμα ή καλύτερα σαν ορμόνες[17] είναι το υλικό που συνδέει τρεις κόσμους. Τον κάτω κόσμο (μήτρα) την γη (τη ζωή) και τον Όλυμπο (τον εγκέφαλο). Ο Ερμής (Ενόδιος[18]) βρίσκεται στα σταυροδρόμια[19] σαν ένας σωρός από πέτρες. Οι ευσεβείς δίπλα από τον σωρό τοποθετούσαν, στην εικονική αυτή παράσταση του θεού, προσφορά από σύκα. Το σύκο υπονοεί την μήτρα.[20] Τι άλλο βέβαια θα ταίριαζε για το σπέρμα. Οι χριστιανοί που ότι είχε σχέση με τον έρωτα το έκαναν διαβολικό, όπως τον εωσφόρο,[21]  έκαναν και τον Ενόδιο Ερμή διάολο. Έτσι στα σταυροδρόμια τώρα σε περιμένει ένας διάολος για να κάνει μια συμφωνία μαζί σου αφού βέβαια πρώτα θα του πουλήσεις την ψυχή σου. Ξεχνούν όμως ότι ο Ιησούς «πέθανε» πάνω στο ίδιο σύμβολο, τον σταυρό. Μια πέτρα που έπεσε από τον ουρανό ήταν και το νησί που γεννήθηκε ο ήλιος Απόλλων, η Αστερία ή Δήλος. Η Αστερία ήταν αδελφή της Λητώς. Ο Ζευς αφού πρώτα πλάγιασε με την Λητώ πόθησε και την αδελφή της τη θεά των άστρων. Αυτή για να ξεφύγει από αυτόν μεταμορφώθηκε πρώτα σε ορτύκι και μετά σε πέτρα και έπεσε από τον ουρανό στο Αιγαίο και κρύφτηκε κάτω από τα αφρισμένα του κύματα.  Όταν όμως ήρθε η ώρα να γεννήσει η Λητώ η Αστερία που μέχρι τότε περιπλανιόταν πότε εδώ και πότε κει κάτω από νερό ανέβηκε στη επιφάνια και σταθεροποιήθηκε για να μπορέσει η αδελφή της να γεννήσει τα δύο ένδοξα αδέλφια του φωτός (της φώτισης). Τον ήλιο Απόλλωνα και την σελήνη Άρτεμη. Η φώτιση λοιπόν γεννιέται αφού πρώτα στηριχθεί στην «πέτρα» που αναδύεται όπως η Αφροδίτη από τον αφρό της «Θάλασσας». Μόνο από μια πέτρα που του ρίχνει η Αθηνά[22] γονατίζει στον πόλεμο της Τροίας ο Άρης (φαλλός). Ο Άρης όταν «πέφτει» έχει μήκος 7 πέλεθρα,[23] [24] τον αριθμό της εκσπερμάτωσης, τον αριθμό που φοβάται ακόμα και ο Θεός αφού την έβδομη μέρα δεν «δημιουργεί». Αναμμένες πέτρες πετά στον ουρανό ο δράκος-φίδι (εκσπερμάτωση) Τυφωεύς.[25] Πέτρα χρησιμοποιεί ο Κάδμος για να σκοτώσει το φίδι-δράκοντα  της «πηγής» του Άρη. Μία «πέτρα» που σήκωσε εναντίον του ο Ηρακλής στον κάτω κόσμο φοβήθηκε ακόμα και ο Άδης και έφυγε μακριά.[26] Με πέτρες σκοτώνει άλλο ένα τέρας εκσπερμάτωσης, πάλι δράκοντας, και ο Θησέας με την βοήθεια της Ανδρομέδας. Ο δράκοντας (το φίδι) έχει κεφάλι  κάπρου (αγριογούρουνο). Είναι δηλαδή δημιουργική δύναμη του φαλλού-Άρη αφού ο Κάπρος είναι μια μορφή με την οποία παρουσιάζεται ο θεός.[27] 
Οι πέτρες βέβαια σε άλλες ιστορίες μπορεί να εννοούν και τα γεννητικά όργανα όπως η πέτρα που σηκώνει ο Θησέας την στιγμή της ενηλικίωσης τους ή οι Πλαγκτές (οι κινούμενες) ή κυανέες (σκούρες μπλε) πέτρες μέσα από τις οποίες περνούν τα περιστέρια στο δρόμο της επιστροφής από υπερπέραν όταν φέρνουν την αθάνατη τροφή τους ολύμπιους. Οι πέτρες αυτές είναι πύλη του άλλου κόσμου και είναι σύμβολο των θηλυκών γεννητικών οργάνων. Η μαύρη και τετράγωνη πέτρα είναι η μήτρα της Κυβέλης και η λατρεία της Κάαμπα των μουσουλμάνων να είναι πιθανόν ανάμνηση της λατρείας της μεγάλης Μικρασιατικής θεάς. Ο μύθος για την μαύρη αυτή πέτρα λέει ότι αιωρείται δηλαδή είναι μια ανυψωμένη πέτρα.
Ο βαίτυλος είναι μια πέτρα που πήρε την ονομασία της από την Γένεση. Αξίζει να τη δούμε[28] (Γεν 28:11 έως 28:19): Ο Ιακώβ φτάνει βράδυ σε μία πόλη που λέγεται Φωτεινή (Λουζ). Διαλέγει μία πέτρα της περιοχής για προσκέφαλο του και στον ύπνο του βλέπει μια σκάλα στηριγμένη στη γη (μάλλον στην πέτρα του) που έφτανε ως τον ουρανό και από την οποία ανεβοκατέβαιναν Άγγελοι του Θεού. Πάνω στη σκάλα ήταν και ο Θεός ο οποίος τάζει την γη πάνω στην οποία κοιμάται (την Φωτεινή γη) σε αυτόν και στο σπέρμα του (στους απογόνους). Του τάζει επίσης πως το σπέρμα του θα είναι όπως η άμμος της γης που θα εξαπλωθεί στα τέσσερα σημεία της γης. Χάρη στο σπέρμα σου θα ευλογηθούν όλες οι φυλές του κόσμου του είπε. Θα είμαι μαζί σου πάντα όπου και να πας αλλά στο τέλος θα σε επαναφέρω σε αυτή τη γη. Όταν ο Ιακώβ ξύπνησε κατάλαβε πως ο τόπος αυτός ήταν τόπος του θεού και πύλη του ουρανού. Πήρε λοιπόν την πέτρα που είχε για προσκεφάλι την έστησε όρθια σαν στήλη και έχυσε λάδι στην κορυφή της. Έτσι ονόμασε την Φωτεινή πόλη (Λουζ) Βαιθήλ (Beith El) που σημαίνει Οίκος Θεού. Έτσι λοιπόν από τότε οι όρθιες πέτρες λέγονται βαίτυλοι και συμβολίζουν τον οίκο του θεού αλλά και μία πύλη προς τον ουρανό.
Το κλειδί λοιπόν για την φώτιση είναι η ορθή «πέτρα» (φαλλός). Ο Ιακώβ μάλιστα την χρίζει με λάδι, ένα ακόμα συμβολισμό που ενισχύει αυτά που λέμε. Το λάδι είναι το καύσιμο των λυχναριών που φέρνει το φως στο σκοτάδι.
Η φιλοσοφική λίθος είναι για πολλούς, και όχι άδικα, το άγιο δισκοπότηρο που αναζητούσαν οι Ιππότες. Στο μόνο που διαφέρει σαν έννοια είναι πως η φιλοσοφική πέτρα δεν είναι αυτό καθεαυτό το δισκοπότηρο αλλά το υλικό που περιέχει το δισκοπότηρο. Το δισκοπότηρο σαν σύμβολο είναι η μήτρα και ο φαλλός του έργου ενώ η πέτρα είναι το περιεχόμενο του δισκοπότηρου δηλαδή το «σώμα» και το «αίμα» της «θυσίας». Θυμίζουμε τι λέει ο Cirlot πιο πάνω για την φιλοσοφική πέτρα: «αντιπροσωπεύει την ένωση των αντιθέτων, την ενσωμάτωση του συνειδητού εαυτού (σ.σ. ο νεοφλοιός) με τη θηλυκή ή ασυνείδητη (σ.σ. το μεταιχμιακό) έτσι, είναι σύμβολο της ολότητας». Γι’ αυτό και ο Γιουνγκ λέει «πως οι αλχημιστές δεν έψαχναν να βρουν το θείο στην ύλη, αλλά και το παράγουν». Έτσι λοιπόν μπορεί και οι δύο αντιμαχόμενες δυνάμεις Ολύμπιοι και Τιτάνες να πετούν «πέτρες» αλλά οι «πέτρες» τους διαφέρουν κατά πολύ όσο αναφορά τον στόχο θέτουν. Οι Τιτάνες που αντιπροσωπεύουν τα ένστικτα είναι τυφλές δυνάμεις που λειτουργούν σύμφωνα με το πρόσταγμα της φύσης που είναι η διαιώνιση του είδους. Οι δυνάμεις του Κρόνου, ειδικά  στην αρχή της εφηβείας, και κυρίως του Άτλαντα (της στύσης)  είναι πάνω από της δυνάμεις του κοινού ανθρώπου και γιαυτό είναι τιτανικές.
Ο Ακατέργαστος λίθος λοιπόν που δίνεται στο μασόνο μαθητή να σμιλέψει και να την τετραγωνίσει είναι προφανώς σύμβολο του γήινου σπέρματος που θα πρέπει να το μετατρέψει σε σπέρμα του έργου. Η δουλειά με την σμίλη (φαλλός) και την τετράγωνη πέτρα (μήτρα) είναι το ίδιο το έργο. 

5. Χέρι (Εκατόγχειρες). Στο ότι τα χέρια έχουν τον ιερό αριθμό δέκα (τα δάκτυλα) κρύβεται το μυστικό. Το δέκα στην Ελλάδα παριστάνονταν με το Ι (γιώτα) που ήταν ένας στύλος ή κίονας. Είναι η αναπαράσταση της στύσης. Όπως μας λέει ο Cirlot το ίδιο συνέβαινε και στην Αίγυπτο αφού το ιερογλυφικό του χεριού σχετίζεται με την κολόνα και με το δέντρο φοίνικα.[29] Σήμερα η ύψωση του μεσαίου δάκτυλου σε κάποιον δεν αφήνει περιθώρια παρανόησης για το  μήνυμα που στέλνει. Φαίνεται όμως πως το δάκτυλο σαν νόημα του φαλλού δεν είναι και τόσο καινούριο αφού και στην ελληνική μυθολογία σημαίνει ακριβώς το ίδιο. Τους Δάκτυλους τους συναντάμε αρχικά στην γέννα του Διός από τη Ρέα στη μικρασιατική Οροσειρά Ίδη. «Η Ρέα περίμενε κει την ώρα της γέννας. Όταν έφτασε η στιγμή και άρχισαν οι πόνοι του τοκετού, στηρίχτηκε με τα δύο της χέρια στο έδαφος. Αμέσως το βουνό, όπου αυτή στηρίχτηκε, έβγαλε με μιας τόσα πνεύματα ή θεούς, όσα ήσαν τα δάχτυλα της ετοιμόγεννης. Τα όντα αυτά παραστάθηκαν και διευκόλυναν τη γέννα της θεάς. Αυτοί ονομάζονταν «Ιδαίοι Δάκτυλοι» από το όρος Ίδη και από τα δάχτυλα της Ρέας, αλλά επίσης Κουρήτες και Κορύβαντες. Ακούσαμε ήδη ότι οι συνοδοί της μικρασιατικής Μητέρας των θεών ονομάζονταν Κορύβαντες. Το όνομα Κουρήτες σημαίνει νέοι. Συνήθως ήσαν τρεις οπλισμένοι νέοι, που με ξίφος και ασπίδα χόρευαν γύρω από το νεογέννητο παιδί της Ρέας έναν πολεμικό χορό. Με τα σιδερένια όπλα τους κάνανε θόρυβο, να σκεπάζουν τα κλάματα του παιδιού, για να μην τ’ ακούει ο Κρόνος» (ΜτΕ σελ. 89). Παρακάτω ο Κερένυι δεν αφήνει περιθώρια για παρανοήσεις αφού ονομάζει επακριβώς το τι πρεσβεύουν οι Δάκτυλοι : «Η νύμφη Αγχιάλη, λέγανε — ένα ακόμα όνομα για τη Μητέρα των Θεών — τους έκαμε να πεταχτούν στο σπήλαιο της Δίκτης πιέζοντας τη γη με τα δύο της χέρια πάνω στους πόνους του τοκετού. Σύμφωνα μ’ αυτή τη διήγηση, πετάχτηκαν όχι δέκα, αλλά μόνο δύο «Δάκτυλοι» μεσ’ από το χέρι της θεάς, που την συνόδευαν από δω και πέρα. Αυτοί οι Δάκτυλοι ονομάζονταν Τιτίας και Κυλληνός[30]. Είναι πιθανό, πώς τα ονόματα αυτά σχετίζονται με την τονισμένη ανδρική ιδιότητα των Δακτύλων και χαρακτήριζαν δύο μορφές, που ήσαν απλώς φαλλοί. (ΜτΕ σελ. 91). Έτσι λοιπόν ο Γιουνγκ, πιθανόν διαβάζοντας ελληνική μυθολογία, σωστά είπε ότι το χέρι έχει γεννητική σημασία. Όπως σωστά λέει και ο Cirlot ότι «τα δύο χέρια ενωμένα συμβολίζουν μυστικιστικό γάμο (τη γιουνγκιανή εξατομίκευση)». Ο αριθμός πέντε (τα δάκτυλα του κάθε χεριού), ανήκει στην Αφροδίτη. «Ο Αριθμός του γάμου, του έρωτα και της ένωσης· ο αριθμός της Αφροδίτης, αφού τα έτη της Αφροδίτης συμπληρώνονται ανά πεντάδες. Ο Απόλλωνος, σαν θεός του φωτός, έχει πέντε ιδιότητες: παντοδυναμία- παντογνωσία· πανταχού παρουσία· αιωνιότητα· ενότητα» (λεξ. Συμβ. Κούπερ). Έτσι έμμεσα λέγεται ότι το φως, η φώτιση αποκτάται από την δύναμη της Αφροδίτης.

6. Μάτι (Οφθαλμός)
Ο Κούπερ λέει, και έχει δίκιο, πως το μάτι συμβολίζει τον «ανδρόγυνο, επειδή σχηματίζεται από το θηλυκό οβάλ σύμβολο και από τον κύκλο του αρσενικού».[31]  Έτσι σε ένα σύμβολο που υπάρχει μέσα το αρσενικό και το θηλυκό σε ένωση συμβολίζει το έργο ή όπως λέει ο Κούπερ το σύμβολο Ανδρόγυνο που είναι σύμβολο του αδιαίρετου δηλαδή του έργου.[32] Έτσι λοιπόν το μάτι είναι σύμβολο του ήλιου και συνεπώς της φώτισης. Δίκαια λοιπόν και ο Όσιρης που είναι σύμβολο της μέρας και του φωτός, ο «θείος οφθαλμός» των Αιγυπτίων, είναι «αυτός που ταΐζει τη φωτιά (σ.σ. τον έρωτα) ή το πνεύμα του ανθρώπου». Η τύφλωση δεν σημαίνει ευνουχισμό όπως κάποιοι ισχυρίζονται, αν και η τύφλωση ήταν τιμωρία για  ερωτικά κολάσιμα αμαρτήματα όπως ήταν αυτά του Οιδίποδα. Η συμβολική τύφλωση, η απώλειας της φώτισης, είναι συνέπεια της εκσπερμάτωσης και δεν έχει καμία σχέση με το σύμβολο του ευνουχισμού. Ο ευνουχισμός στην πράξη πιστεύω πως ήταν μια παρανόηση του έργου.

7. Κύκλωπας 
Την καλύτερη εξήγηση του συμβόλου Κύκλωπας θα την βρούμε στην Ελληνική μυθολογία. Ο Κύκλωπας είναι μία «υπεράνθρωπη» δύναμη, αφού είναι γίγαντας, που έχει στο μέτωπο στο σημείο που στην Αίγυπτο έβγαινε η δημιουργική δύναμη σαν φίδι, με την μόνη διαφορά πως δεν έχει το σύνηθες ανθρώπινο μάτι. Το ανθρώπινο μάτι όπως είπαμε και πιο πάνω είναι σύμβολο του έργου και του ανδρόγυνου. Έτσι η γιγαντιαία αυτή δύναμη έχει μόνο ανδρικό συμβολισμό αφού το σχήμα του ματιού είναι ολοστρόγγυλο. Είναι αναμφίβολα ένας φαλλός. Στην οδύσσεια μας λέγεται πως ζει σε σπηλιές της γης (μήτρα) και είναι βοσκός, ένα από τα συμβολικά επαγγέλματα όσων ασχολούνται με την μήτρα. Οι Κύκλωπες όμως δεν είναι μόνο βοσκοί. Από άλλους μύθους ξέρουμε πως είναι σιδηρουργοί και τέκτονες αφού είναι δημιουργοί τεράστιων πέτρινων τειχών.  Αρχικά στην μυθολογία θα δούμε τρεις Κύκλωπες, γιους του πατέρα Ουρανού και της μητέρας γης, της Γαίας. Τον Στερόπην, τον Βρόντην και τον Άργην.[33] Την αστραπή την βροντή και τον κεραυνό. Αυτές είναι οι δυνάμεις που χαρίζουν οι Κύκλωπες στον αρχηγό του Ολύμπου. Βλέπουμε δηλαδή ότι εδώ η δύναμη είναι φιλική προς το φως (ή τη φώτιση) το οποίο εκπροσωπεί ο Δίας. Στην Οδύσσεια όμως η δύναμη αυτή φαίνεται να μην είναι φιλική προς τον (μύστη) Οδυσσέα  και τους συντρόφους του. Ο Γκρέιβς όταν διηγείται τον μύθο λέει πως τότε οι Κύκλωπες «είχαν ξεχάσει την τέχνη της μεταλλουργίας που εξασκούσαν οι πρόγονοί τους» αλλά αυτό βέβαια δεν είναι σωστό να λέγεται. Απλώς στο μύθο αυτό οι Κύκλωπες περιγράφονται με άλλα σύμβολα. Ο Κύκλωπας Πολύφημος είναι γιος του Ποσειδώνα και της νύμφης Θόωσας (ταχύτητας). Αφού λοιπόν ο Ποσειδώνας κάνει παιδιά κύκλωπες που σε άλλες ιστορίες έχουν σαν δουλειά να χτίζουν κυκλώπεια τείχη γιατί και ο ίδιος να μην μπορεί να χτίσει τα χάλκινα τείχη που είδαμε να χτίζει στα Τάρταρα, εκεί που φυλακίζονται οι Τιτάνες; Οι κύκλωπες λοιπόν είναι και τσοπάνηδες που ζουν σε σπηλιές της γης. Ο Οδυσσέας και οι σύντροφοι του είδαν την σπηλιά του Πολύφημου, χωρίς μέχρι τότε να ξέρουν γι αυτόν, μπήκαν μέσα και είδαν ότι ήταν ένα μαντρί. Αφού άναψαν μία «φωτιά» έσφαξαν κάτι μήλα (κατσικάκια).[34] Με λόγια της γένεσης θα λέγαμε «έφαγαν τον απαγορευμένο καρπό». Δηλαδή είναι μέσα σε «σπηλιά» με αναμμένη «φωτιά» και «τρώνε» το «μήλο». Το «μήλο» βέβαια ξέρουμε από την αιτία του Τρωικού «πολέμου» πως δόθηκε «τη καλλίστη» δηλαδή στην Αφροδίτη. Ανήκει όμως στην Αφροδίτη, και αν ναι γιατί; Πιο πάνω μιλώντας για τα πέντε δάκτυλα του χεριού είπαμε πως ο αριθμός πέντε ανήκει στην Αφροδίτη. Στην Αφροδίτη ανήκε και ο πεντάκτινος αστέρας. Αν λοιπόν κάποιος κόψει ένα οποιοδήποτε μήλο κάθετα στον μίσχο του θα δει τον πεντάκτινο αστέρα της Αφροδίτης.  






















Εικόνα 10 Το μήλο κομμένο κάθετα θα μας σχηματίσει το πεντάκτινο αστέρι της Αφροδίτης ή τον Βιτρούβιο άνθρωπο.

Σωστά λοιπόν ο Πάρις έδωσε το μήλο στην Αφροδίτη. Σε αυτήν ανήκει δικαιωματικά. Τι έκαναν λοιπόν οι σύντροφοι «ναυτικοί» (μύστες) του Οδυσσέα μέσα στη «σπηλιά». Ότι έκαναν και οι πρωτόπλαστοι, εκσπερμάτωσαν. Αυτόματα η ανδρική δύναμη που λέγεται Κύκλωπας τους κατασπάραξε. Εδώ η δύναμη λοιπόν δεν είναι φιλική. Άρα ο κύκλωπας δεν είναι ούτε «καλός» ούτε «κακός». Είναι μια δύναμη που θα ανταποδώσει τις πράξεις σου. Είναι η ανδρική δημιουργική δύναμη. Όπως είπαμε η δύναμη αυτή μπορεί να παρασταθεί και με τους σιδηρουργούς όπως ήταν και ο «χωλός» Ήφαιστος. Ο Κερένυι λέει (ΜτΕ σελ. 122) «Οι Κύκλωπες σαν αρχισιδηρουργοί συγγενεύουν με τούς Ιδαίους Δακτύλους, για τους οποίους ξέρουμε πώς ήσαν φαλλικά προϊστορικά όντα». Είδαμε βέβαια πιο πάνω για τους Δάκτυλους. Ο Κηδαλίων ήταν ένας Κύκλωπας δίπλα στον οποίο ο Ήφαιστος έμαθε την τέχνη του σιδηρουργού στο νησί Νάξο. Πρώτα ήταν δάσκαλος και κατόπιν, όταν ο Ήφαιστος ανδρώθηκε, έγινε βοηθός του χωλού θεού. Πίσω από το όνομα Κηδαλίων κρυβόταν ο Ήφαιστος, ένα όνομα που δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το νόημα της. Κήδαλον σημαίνει φαλλός. Ο Ήφαιστος όπως και κάθε σιδηρουργός επεξεργάζεται τη «λάβα» (ή το λιωμένο σίδερο) ανάμεσα στο σφυρί (φαλλός) και το αμόνι (μήτρα). Ο Ήφαιστος, αν και η μάνα του (Ήρα) τον πέταξε από τον Όλυμπο την στιγμή της γέννας λόγω της «ασκήμιας» του, όπως και οι Κύκλωπες δεν είναι ούτε «καλός» ούτε «κακός». Δεν είναι ένας από τους Ολύμπιους αλλά τα τεχνουργήματα του φτάνουν μέχρι τον Όλυμπο. Το ίδιο συμβαίνει και με τους Κύκλωπες. Αν και δεν είναι Ολύμπιοι η δύναμη τους, οι κεραυνοί οι αστραπές και οι βροντές, έγιναν το σύμβολο του Διός ενώ σε ένα μύθο η θεά της σοφίας Αθηνά είναι κόρη του γίγαντα Βρόντη και της Μήτις[35] (Κερένυι ΜτΕ σελ. 121). Και δεν είχαν μόνο αυτές τις δυνάμεις. Δεν ήταν μόνο σιδηρουργοί ήταν και τέκτονες. Ήξεραν και τετραγώνιζαν τεράστιες πέτρες αλλά και τις «σήκωναν» και τις στοίβαζαν ψηλά, φτιάχνοντας κυκλώπεια τείχη. Τα ακατάλυτα τείχη της Τίρυνθας τα είχαν χτίσει επτά κύκλωπες που είχαν έρθει από την Λυκία της Μικράς Ασίας. Τα τείχη αυτά, που συνήθως είναι κυκλικά, όπως το σχήμα που έχει το στέμμα σε «σχήμα οχυρωμένου τείχους καστροπολιτείας» της Κυβέλης, είναι για να προφυλάξουν από τον εξωτερικό εχθρό αλλά και να φυλακίσουν τον εσωτερικό (τιτανικές δυνάμεις της εκσπερμάτωσης). Έτσι λοιπόν όταν ο Ποσειδώνας, που έχει γιο κύκλωπα, κάνει χάλκινα τείχη για να φυλακίσει μέσα τους Τιτάνες ξέρουμε ακριβώς τι είναι και που βρίσκεται αυτό το μέρος. Το χάλκινο (χαλκός είναι της Αφροδίτης) κυκλικό τείχος (η μήτρα)  είναι η μήτρα της ιέρειας του έργου. Εκεί φυλακίζονται οι τιτανικές δυνάμεις της εκσπερμάτωσης και φυσικά αυτά είναι και τα Τάρταρα.

8. Ο Κεραυνός είναι η θεϊκή φαλλική φωτιά που πηγάζει από την δημιουργική φαλλική δύναμη, αυτή που αντιπροσωπεύουν οι Κύκλωπες και οι ηφαίστειοι και σιδηρουργοί θεοί. Όπως είπαμε και πιο πάνω οι ηφαίστειοι θεοί είναι φαλλικά όντα και το βλέπουμε καθαρά στην σχέση Ήφαιστου-Κηδαλίωνα. Λίγο μετά θα δούμε ότι και ο Προμηθέας ήταν ένας τέτοιος θεός.

9. Το Χάλκινο Τείχος είναι όπως είπαμε πιο πάνω η μήτρα της ιέρειας του έργου. Το Τείχος είναι μια μήτρα και γιαυτό μπορεί να ερμηνευτεί και σαν «κατώφλι» ή σαν «πέρασμα» σύμβολα που συναντώνται πολύ συχνά στο μύθο. Σαν «κατώφλι» η μήτρα είναι η είσοδος σε ένα ιερό χώρο αλλά και είσοδος «πέρασμα» σε ένα άλλο τόπο όπως ο κάτω κόσμος. Ένα τέτοιο πέρασμα από τα πολλά ήταν και οι Συμπληγάδες πέτρες. Ταυτόχρονα όπως είπαμε είναι χώρος που προστατεύει από τις εξωτερικές επιθέσεις (λαγνείας) αλλά και χώρος φυλακής όπως συμβαίνει με τις τιτανικές δυνάμεις.

10. Αριθμός Εννέα. Ο αριθμός αυτός εκφράζει τον έρωτα. Δεν είναι τυχαίο που ένα αμόνι (μήτρα) χρησιμοποιείται από το μύθο για να δείξει στην απόσταση της γης από τον Όλυμπο αλλά και την απόσταση της γης από τον κάτω κόσμο. Ο έρωτας είναι αυτός που ανεβάζει στην φώτιση αλλά και ο ίδιος είναι αυτός που σε κατεβάζει στον τόπο του θανάτου του σπέρματος. Δείτε πόσο υπέροχα το δείχνει η ελληνική μυθολογία. Μια από τις γυναίκες που πήρε ο πατέρας των θεών ήταν και η Μνημοσύνη δηλαδή η μνήμη. Όταν βέβαια μιλάμε εδώ για μνήμη δεν εννοούμε την κοινή ανθρώπινη που είναι χωρισμένη σε τρεις εγκεφάλους, μιλάμε για την μνήμη τους Διός, την μνήμη του φωτισμένου εγκέφαλου. Ο Ζευς κοιμήθηκε στην ιερή του κατοικία στον «Όλυμπο» με την Μνημοσύνη  εννέα νύχτες.[36] Ο καρπός των εννέα νυχτών ήρθε όχι μετά από εννέα μήνες αλλά μετά από δώδεκα μήνες,[37] με τον Ολύμπιο αριθμό. Ήταν εννέα κόρες οι εννέα Μούσες που διασκέδαζαν με την «μελωδίες» και τον «χορό» τους Ολύμπιους. «Μαζί τους κατοικούσαν οι Χάριτες και ο Ίμερος» που όπως λέει και ο Κερένυι (ΜτΕ σελ. 107) είναι ο σωσίας του Έρωτος»[38]. «Στο τραγούδι των πραγματικών Μουσών πρόσεχαν όλα: ο ουρανός, τ’ άστρα, ή θάλασσα και τα ποτάμια. Από κατάπληξη ο Ελικών υψωνόταν μέχρι τον ουρανό, μέχρι που το φτερωτό άλογο, ο Πήγασος, με τη διαταγή του Ποσειδώνος, τον χτυπούσε με τα πέταλά του. Τότε ήταν που ανέβλυσε το νερό με τ’ όνομα Ιπποκρήνη» (ΜτΕ σελ. 107).[39] Οι Χάριτες όπως έχουμε πει και πιο πάνω είναι η τριπλή Αφροδίτη. Το εννέα είναι ένας χαρακτηριστικός αριθμός (μαζί με το τρία και το δέκα) του Τρωικού «πολέμου», του ιερού «πολέμου» των Ελλήνων. Ο «πόλεμος» έχει τρεις φάσεις. Την «προετοιμασία» του ταξιδιού που κράτησε εννέα χρόνια και άρχισε τον δέκατο, τον «πόλεμο» που κράτησε εννέα χρόνια και τελείωσε τον δέκατο και το «γυρισμό» (οδύσσεια) που κράτησε εννέα χρόνια και συνέβη τον δέκατο. Έτσι λοιπόν όλες οι φάσεις του έρωτα (το εννέα) γίνεται με το δέκα (ελληνικά το δέκα είναι το Ι, ο κίονας-κολώνα το σύμβολο της στύσης). Πιο πάνω είδαμε τους φαλλικούς συντρόφους της Ρέας τους Κουρήτες (νέους) που κανονικά θα έπρεπε να είναι μόνο δέκα αφού δέκα είναι τα δάκτυλα του χεριού. Οι Κουρήτες ή Κορύβαντες ή Ιδαίοι Δάκτυλοι είναι πότε τρεις, πότε δέκα και πότε εννέα.  Εννέα ήταν οι Κουρήτες που χόρευαν γύρω από τον νεογέννητο Δία τον «πολεμικό» τους «χορό» για να σκεπάσουν το κλάμα και να γλυτώσει το νέο φως από τον Κρόνο. Οι Κουρήτες χτύπαγαν και τα σπαθιά τους (φαλλός) πάνω στις ασπίδες (μήτρα) για να κάνουν θόρυβο. Εκτός από την γίδα Αμάλθεια που ανέθρεψε τον Δία και τον φαλλικό Πάνα που ήταν σύντροφος[40] το πατέρα των θεών των ανάθρεψαν και οι Τελχίνες που ήρθαν με την Ρέα από την Ρόδο. Οι Τελχίνες ήταν ότι και οι άλλοι ηφαίστειοι θεοί. Σιδηρουργοί και ταυτόχρονα θεοί της θάλασσας (Κερένυι ΜτΕ σελ.93) γιαυτό ήταν και ακόλουθοι του Ποσειδώνα. Οι Τελχίνες λοιπόν, σαν φαλλικά όντα όπως και οι άλλοι ηφαίστειοι, που αναθρέφουν τον Δία είναι εννέα τον αριθμό. Οι άθλοι του φαλλικού Ηρακλή στη αρχή ήταν εννέα, μετά έγιναν δέκα, και μετά δώδεκα. Το δώδεκα βέβαια η είναι η ανώτερη μορφή του τρία. Το ποτάμι της Στυγός εννιά φορές περιρρέει τον κάτω κόσμο και τον συγκρατεί. Όταν ένας θεός παραβεί τον όρκο του στο μισητό ποτάμι για εννιά χρόνια είναι αποκλεισμένος από την προστασία και το συμπόσιο των θεών[41]. Μόλις στον δέκατο ενιαυτό του επιτρέπεται να πάρει μέρος στις συναθροίσεις τους. Εννιά μέρες και εννιά νύχτες κάνει η Λητώ για να γεννήσει τα παιδιά του φωτός Απόλλωνα και Άρτεμη. Στην μαμή των θεών την Ειλείθυια, έταξαν για την βοήθεια της στη γέννα ένα περιδέραιο εννιά πήχες. Η Ιφιμήδεια που πήγαινε κάθε μέρα στην θάλασσα και έριχνε στον κόρφο της νερό γέννησε του Ποσειδώνα δύο γίγαντες που ήταν ομορφότεροι και από τον Ωρίωνα. «Στα εννιά τους χρόνια έχουν κιόλας εννιά πήχες πλάτος και εννιά οργιές ύψος. Για την ακρίβεια κάθε μήνα μεγάλωναν κατά εννιά δακτύλους. Κήρυξαν τον πόλεμο στους θεούς του Ολύμπου κι’ είχαν σκοπό τους να στοιβάξουν το βουνό Όσσα πάνω στον Όλυμπο, και το Πήλιο πάνω στην Όσσα για ν’ ανέβουν έτσι στον ουρανό» (Κερ. ΜτΕ σελ.151). Όλοι βέβαια τώρα ξέρουμε τι αντιπροσωπεύουν τα βουνά που ήθελαν να ρίξουν πάνω στο βουνό Όλυμπο. Οι κατακλυσμοί είναι συμβολισμός της εκσπερμάτωσης. Ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα είναι ο μύθος από τον οποίον οι εβραίοι αντέγραψαν τον κατακλυσμό του Νώε. Ο Δευκαλίων λοιπόν με την κιβωτό του περιπλανιόταν στα «νερά» εννιά μέρες και εννιά νύχτες  πριν αράξει στο βουνό Παρνασσό. Μετά από αυτό ο Δευκαλίων και η Πύρρα έριξαν τις πέτρες και γεννήθηκαν οι άνθρωποι. Εννιά μέρες περιπλανιόταν ή Δήμητρα πάνω στη γη ψάχνοντας την κόρη της με δύο αναμμένους δαυλούς στο χέρι. Εννιά μέρες τον φιλοξένησε ο βασιλιάς της Λυκίας Ιοβάτης (ή Αμισώδαρος) τον Βελλεροφόντη, εννιά ταύροι (ανδρική δημιουργική δύναμη) θυσιάστηκαν στη γιορτή. Την δέκατη μέρα ο βασιλιάς άνοιξε το γράμμα του Προίτου και είδε πως έπρεπε να σκοτώσει τον ήρωα. Η Λερναία Ύδρα το τέρας της λίμνης Λέρνης έχει αποδοθεί και με εννιά κεφάλια. Όταν ο (φαλλός) Άρης στον «πόλεμο» της Τροίας χτυπήθηκε από τον Διομήδη (με την βοήθεια της Αθηνάς) μούγκριζε σαν εννιά ή δέκα χιλιάδες πολεμιστές[42].  Η παρθένα Άρτεμις ζήτησε από  τον πατέρα της να την συντροφεύουν εννιάχρονα κορίτσια.  Εννιά μήνες ο Μίνως γιος του Διός την κυνηγούσε ερωτευμένος στα βουνά την αδελφή του Βριτόμαρτις. Όταν η Ήρα πέταξε μετά την γέννα τον Ήφαιστο τον περιμάζεψαν η Θέτις και η Ευρυνόμη. Εννιά χρόνια έμεινε ο Ήφαιστος μαζί με τις δύο θεές σ’ ένα «σπήλαιο» του ωκεανού. Όταν ο Αίολος αποφασίζει να βοηθήσει τον Οδυσσέα να γυρίσει πίσω στην πατρίδα του, κλείνει τους ανέμους μέσα σε ένα ασκί από το δέρμα ενός εννιάχρονου ταύρου. Ο ήλιος Απόλλων είναι ο προστάτης της Τρ(ο)ίας και του Ί(Η)λιου. Ο απερίσκεπτος Πάτροκλος παίρνει την πανοπλία του Αχιλλέα και επιτίθεται στο «κάστρο». «Τρεις φορές ο Πάτροκλος πάτησε στις επάλξεις του τείχους, τρεις φορές ο θεός τον έδιωξε. Κι όταν μετά ακόμα τρεις φορές προσπάθησε να επιτεθεί σκοτώνοντας τρεις φορές από εννιά άνδρες (σ.σ. ο Όμηρος τους ονομάζει φώτας)».[43] Η επίθεση αυτή ήταν η αιτία θανάτου του Πατρόκλου. Το «κάστρο» δεν πέφτει από την ορμή του ήρωα αλλά με «πονηριά».  

11. Ο Αριθμός Δέκα
Όλοι μα όλοι συμφωνούν, ακόμα και οι χριστιανοί που ότι έχει σχέση με τον έρωτα το έχουν κάνει διαβολικό, πως ο αριθμός δέκα  είναι ο «αριθμός της τελειότητας από την εποχή της αρχαίας Ανατολής, τους Πυθαγόρειους και μέχρι τον άγιο Ιερώνυμο» (Cirlot). Οι πυθαγόρειοι το συνέδεαν με την τετρακτύ το άθροισμα των τεσσάρων πρώτων αριθμών  δηλαδή 1 + 2 + 3 + 4 = 10, και έλεγαν πως συμβολίζει τη θεότητα. Το αναπαριστούσαν με ένα τρίγωνο που όπως ξέρουμε συμβολίζει τον ορθό  φαλλό, τον φαλλό του έργου.









Εικόνα 11. Έτσι παρίσταναν οι πυθαγόρειοι την  τετρακτύ. Στην ουσία ένα αρσενικό τρίγωνο (φαλλός του έργου).
Στα ελληνικά το δέκα παριστάνεται με το γιώτα (Ι) ένα στύλος ή μια κολόνα.  Στους αραβικούς αριθμούς το δέκα (10) είναι εμπνευσμένο προφανώς από την ελληνική στήλη ενώ του έχουν προσθέσει δίπλα και το μηδέν που έχει ωοειδές σχήμα και προφανώς είναι η μήτρα. Στην αριθμολογία (αριθμοσοφία) η  πρόσθεση του ένα και του μηδέν θα δώσει πάλι την ενότητα που είναι το ένα. Στα ρωμαϊκή γραφή το δέκα είναι το Χ, που είναι ένα είδος σταυρού. Σταυρός όμως για την εποχή του είναι και το γιώτα, η στήλη ή κολόνα ή ο ιστός του πλοίου αφού εκεί πάνω «σταυρώνονται» οι μύστες πριν από τον Ιησού. Στον ιστό του πλοίου του δέθηκε ο Οδυσσέας για να αποφύγει το θανάσιμο ερωτικό κάλεσμα των Σειρήνων ενώ σε ιστό παραστάθηκε και ο Ορφέας ο εσταυρωμένος πριν από τον Ιησού. Ο Προμηθέας αν και λέγεται πως καρφώθηκε σε βουνό παραστάθηκε δεμένος παρόμοια με τον Οδυσσέα σε μία κολόνα. Βουνό κολόνα και ιστός πλοίου είναι αξονικά δηλαδή φαλλικά σύμβολα και δείχνουν πως παίζετε το δράμα του δέκα (της σταύρωσης).




















Εικόνα 12 Ο Προμηθέας δεμένος σε κολόνα στην ανατολή και αδελφός του Άτλας στη δύση έξω από τον κήπο των Εσπερίδων που σηκώνει το θόλο του ουρανού σε σχήμα «πέτρας». Πίσω του το φίδι της δημιουργικής δύναμης όρθιο. Αν και ξέρουμε ότι ο αετός (το πνεύμα) έτρωγε το «συκώτι» (το όργανο το θρεμμένο με σύκα) του Προμηθέα ο καλλιτέχνης τον δείχνει να «αιμορραγεί» από τον «μηρό».




















Εικόνα 13 Ο Ορφέας εσταυρωμένος πάνω σε αντένα στιλιζαρισμένου πλοίου μάλλον σε μία επανάληψη της ιστορίας του Οδυσσέα με τις Σειρήνες.[44] Δεν είναι άγκυρα όπως πολλοί λανθασμένα νομίζουν.

12. Αμόνι 
Το αμόνι είναι καθαρά ένα σύμβολο της μήτρας. Εκτός από τον πιο πάνω μύθο της εξέγερσης των Τιτάνων που χρησιμοποιείται σαν «μέτρο» που ορίζει την απόσταση της γης από τον ουρανό ή της γης από τον κάτω κόσμο το αμόνι χρησιμοποιείται και αλλού. Η Ήρα που λέγεται ότι είναι η θεά του στοιχείου αέρα (η δημιουργική δύναμη) χρησιμοποιεί και αυτή το σύμβολο. Η μήτρα της είναι αυτή που την κρατά μεταξύ ουρανού και γης αφού ο Ζευς τις έδεσε δύο αμόνια στα πόδια[45] γιατί καταδίωξε τον γιο του Ηρακλή (ο φαλλός του έργου). Και επειδή και ο κακάσχημος γιος της Ήφαιστος (γήινος φαλλός) τόλμησε να την υπερασπισθεί ο Δίας τον έπιασε από το «πόδι» (φαλλός) και τον πέταξε έξω από το «κατώφλι»[46] του Ολύμπου.[47]
Το πρώτο «αμόνι» φυσικά ήλθε με τους πρώτους σιδηρουργούς, και οι πρώτοι σιδηρουργοί ήταν τα τρία παιδιά της Φρυγικής Μεγάλης Μητέρας που σε αυτή την περίπτωση της ονόμαζαν Αδράστεια.[48] Τα τρία παιδιά ήταν οι Ιδαίοι Δάκτυλοι ο Κέλμις, ο Δαμναμενεύς και ό Άκμων. Εξ ορισμού οι Ιδαίοι Δάκτυλοι είναι φαλλικά όντα αλλά εδώ ο Άκμων (το αμόνι) είναι μήτρα. Δαμνάω σημαίνει δαμάζω, καταδαμάζω, εξημερώνω, ημερώνω, επιβάλλω πειθαρχία, τιθασεύω, υποτάσσω, βάζω στο ζυγό, υποδουλώνω, φονεύω, σκοτώνω (Ματζέντα), αλλά στην ιστορία - πίσω από όλα αυτά τα νοήματα- υπονοείται το (φαλλικό) σφυρί. Για τον Κέλμη δεν βρήκαμε τίποτα στα λεξικά αλλά ο Κερένυι λέει ότι πιθανόν να είναι το μαχαίρι αφού «αυτός ήταν, από τα τρία αδέλφια, που υπόφερε μεταξύ του αμονιού και του σφυριού (σφύρας και άκμονος)[49]».  Το μαχαίρι σαν αμβλύ και διεισδυτικό αντικείμενο είναι φαλλικό σύμβολο.[50]  Ο Κέλμις ήταν σύντροφος του νεαρού Διός αλλά πρόσβαλε τη Ρέα[51] και για τιμωρία του μεταμορφώθηκε σε μέταλλο που υποφέρει ανάμεσα στο σφυρί και το αμόνι όταν θέλει κάποιος να φτιάξει ένα «καλό μαχαίρι». Το «λιωμένο σίδερο» σαν σύμβολο είναι σχεδόν ίδιο με το σύμβολο της πέτρας που σμιλεύεται αφού και τα δύο υποφέρουν παρόμοια. Μάλιστα υπάρχει και μύθος που τα συσχετίζει αυτά τα δύο ίδια σύμβολα. Πιο πάνω σε σχέση με το σύμβολο εννέα μιλήσαμε για τους γίγαντες παιδιά της Ιφιμήδειας. Τα παιδιά αυτά του Αλωέα (Ποσειδώνα) ήταν ο Ώτος[52] και ο Εφιάλτης[53]. Θυμίζουμε την σχέση τους με το έρωτα (εκτός βέβαια το ότι ήταν και γίγαντες). «Στα εννιά τους χρόνια έχουν κιόλας εννιά πήχες πλάτος και εννιά οργιές ύψος. Για την ακρίβεια κάθε μήνα μεγάλωναν κατά εννιά δακτύλους». Ο Όμηρος μας λέει πως οι γίγαντες αυτοί εκτός του ότι ήθελαν να καταπλακώσουν τον Όλυμπο, πέτυχαν να αιχμαλωτίσουν τον Άρη (φαλλός) και να τον χώσουν σε ένα χάλκινο πιθάρι (ή σκεύος) και να τον κρατήσουν εκεί δεκατρείς μήνες σιγοψήνοντας τον στην φωτιά και αν δεν τους μαρτυρούσε η μητριά τους στον Δία ο Άρης θα είχε πεθάνει.[54] Ο Ερμής που μπορεί να εισχωρήσει παντού έκλεψε τον θεό σχεδόν μισοπεθαμένο από τα βασανιστήρια. «Σε  ετρουσκικές εικόνες, (μας λέει ο Κερένυι) βλέπει κανείς το αγόρι στην άκρη ενός αγγείου, κάτω από το όποιο καίει η φωτιά». Ο Βιργίλιος (σχ. Αινιάδα 10.763) μας λέει μια παραλλαγή της ιστορίας. Σε αυτή ο Άρης αντί για το σύμβολο της μήτρας το πιθάρι, είναι μέσα σε ένα λιθάρι και υποφέρει όπως ο Κέλμις μεταξύ σφύρας και άκμονος.




[1] Λεγόταν και Αιγαίων «ὃν Βριάρεων καλέουσι θεοί, ἄνδρες δέ τε πάντες Αἰγαίων» (Ίλιάς A 403). Ο Βριάρεως ήταν δηλαδή ο κύριος της θάλασσας πριν από τον Ποσειδώνα αφού λέγεται πως αυτός ήταν που έδωσε το όνομα του στο Αιγαίο πέλαγος. Όπως έχουμε πει και πιο πάνω Αιγέας ήταν όνομα του Ποσειδώνα.
[2] Ο Ζευς όταν ελευθέρωσε τα αδέλφια του από τον Κρόνο ελευθέρωσε και τους Κύκλωπες Στερόπη Βρόντη και Άργη που σαν σιδηρουργοί εκτός από την επεξεργασία της λάβας ήλεγχαν και την αστραπή την βροντή και τον κεραυνό. Από ευγνωμοσύνη για την  απελευθέρωση τους οι τρεις Κύκλωπες χάρισαν στον Δία αυτά τα (φαλλικά) όπλα.
[3] Θεογονία 713
[4] Όλες οι παραστάσεις που δείχνουν τον Άτλαντα να σηκώνει τον ουρανό στους ώμους δείχνουν μάλλον να σηκώνει αυτή την «πέτρα» παρά τον ουράνιο θόλο
[5] Είναι λάθος αυτό που λέει εδώ ο Κούπερ. Ο Βρόντης είναι η βροντή ο Άργης είναι ο κεραυνός και ο Στερόπης είναι το αστροπελέκι. Βέβαια ο κεραυνός και το αστροπελέκι είναι ένα και το αυτό, αλλά αυτοί ήταν οι Κύκλωπες στην μυθολογία.
[6] Πάρα πολύ εύστοχή παρατήρηση που ουσιαστικά ισοδυναμεί το σύμβολο τείχος με τον κύβο και την κυβική πέτρα που ήταν η Κυβέλη. Και τα δύο όπως θα δούμε είναι η μήτρα.
[7] Όπως καταλαβαίνεται γινόταν λογοπαίγνιο με τις δύο αυτές λέξεις. Ο βασιλιάς της Τροίας και του Ίλιου δεν μπορεί να είναι άλλος από τον βασιλιά ήλιο. Βασιλιάς λοιπόν του Ίλιου και της Τροίας είναι ο Πρίαμος που σημαίνει ότι και Πέρραμος (μυθολογία των Ελλήνων Κερένυι σελ. 552) δηλαδή βασιλιάς (δεν το βρήκαμε στα λεξικά). Από το πλήθος όμως των παιδιών που κάνει συμπεραίνουμε ότι είναι πράγματι ο βασιλιάς, και μάλιστα ο βασιλιάς του ουρανού, ο ήλιος. Τα αγόρια ήταν πενήντα και υπονοείται ότι και οι κόρες ήταν ο ίδιος αριθμός. Το πενήντα δηλώνει πενήντα σεληνιακούς μήνες δηλαδή το μισό μέγα ενιαυτό. Ο άλλος μισός ήταν (ανάλογα με την περίοδο) 49 ή 50 μήνες. Η γυναίκα και βασίλισσα του Πρίαμου ήταν η Εκάβη που μάλλον είναι όνομα της σελήνης αφού εκάβολος (αυτός που βάλλει από μακριά) είναι ο ήλιος Απόλλων.
[8] Ο Δευκαλίων είναι γιος του Προμηθέα και εγγονός του Ιαπετού
[9] Σε αντίθεση με την γέννηση του «λαού» λας λάας ή λάος και λαός = πέτρα και πλήθος, οι Έλληνες γεννήθηκαν από την ευσεβή ένωση του Δευκαλίωνα («καλύβα που επιπλέει», γιαυτό και η εβραϊκή κιβωτός παριστάνεται να έχει στο πάνω μέρος της καλύβα) με την Πύρρα (σε ελεύθερη μετάφραση φωτιά) δηλαδή με την ουράνια ένωση του νερού με την φωτιά. Απόγονος του Δευκαλίωνα και της Πύρρας ήταν ο Έλληνας ο γεννήτορας των Ελλήνων. Να λοιπόν ποιος είναι ο περιούσιος λαός και γιατί οι αρχαίοι Έλληνες διέφεραν στις πράξεις και στην νόηση από όλους τους άλλους λαούς. Να λοιπόν γιατί οι αρχαίοι Έλληνες τα είπαν και τα έκαναν όλα σε όλες τις επιστήμες.
[10] Ο χαλκός είναι το μέταλλο της Αφροδίτης
[11] Ναι ο Ιησούς δεν μιλά για κόλαση αλλά για Άδη.
[12] Ξυλουργοί και λιθοποιοί θεωρούντο την εποχή εκείνη τέκτονες σαν να λέμε οικοδόμοι.
[13] Υπονοεί ότι ο Ιησούς ήταν τέκτονας, μασόνος της εποχής
[14] Αυτό θα το δούμε καθαρά στην ενότητα magnum opus ο χριστιανισμός.
[15] Όποιο απ τα δύο και να είναι το νόημα δεν αλλάζει. Το εκατό είναι ο υπερθετικός αριθμός του δέκα
[16] Άλλη μια σύνδεση του γενετικού συστήματος με τον εγκέφαλο αφού το πόδι είναι σύμβολο του φαλλού
[17]Ο Ερμής δεν αντιπροσωπεύει μόνο τον άνδρα που παράγει σπέρμα αλλά και την γυναίκα. Γιαυτό και μιλάμε για ορμόνες αφού αυτές θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την εξέλιξη (ένωση) των εγκεφάλων και όχι το σπέρμα. Οι αρχαίοι δεν ήξεραν για τις ορμόνες και έτσι μιλούσαν για αυτό που ήξεραν δηλαδή το σπέρμα.
[18] Της οδού
[19] Ο σταυρός είναι η ερωτική ένωση
[20] Βλέπε ονομασίες γεννητικών οργάνων
[21] Αυτόν που φέρνει το φως, δηλαδή τον πλανήτη Αφροδίτη με την έννοια ότι η Αφροδίτη με τον έρωτα φέρνει την φώτιση
[22] Η Αθηνά δεν είναι μόνο αντίθετη του Άρη στον Τρωικό πόλεμο είναι η αντίθετη γενικά. Ο Άρης αρέσκεται στο να χύνει το «αίμα» και γιαυτό δεν είναι αγαπητός στον πατέρα του που πιστεύει ότι πραγματικά η θέση του είναι στον Τάρταρο. Η Αθηνά μπορεί να είναι πολεμική θεά αλλά ο πόλεμος που κάνει είναι για την κατάκτηση της φώτισης. Γιαυτό γεννιέται από το κεφάλι του Διός ενώ την ίδια στιγμή βρέχει «χρυσή βροχή». 
[23] ἣ δ᾽ ἀναχασσαμένη λίθον εἵλετο χειρὶ παχείῃ
κείμενον ἐν πεδίῳ μέλανα τρηχύν τε μέγαν τε,
τόν ῥ᾽ ἄνδρες πρότεροι θέσαν ἔμμεναι οὖρον ἀρούρης·
τῷ βάλε θοῦρον Ἄρηα κατ᾽ αὐχένα, λῦσε δὲ γυῖα.
ἑπτὰ δ᾽ ἐπέσχε πέλεθρα πεσών, (Ιλιάδα Φ406)
[24] Μονάδα μήκους ίση με 30,82 μέτρα
[25] Ο Μικρασιατικός (Κιλικία) Τυφώνας (Κερένυι ΜτΕ σελ. 40)
[26] Κερένυι ΜτΕ σελ. 424
[27] Το γουρούνι, δέλφαξ στα αρχαιοελληνικά είναι η μήτρα αφού η ρίζα της λέξης δελφ αυτό σημαίνει, όπως ακριβώς είναι μήτρα και οι Δελφ-οί. Οι Α-δελφ-οί είναι αυτοί που μοιράστηκαν την ίδια μήτρα.
[28] Ελεύθερη μετάφραση από τον συγγραφέα
[29] Όπως θα δούμε και το ιερό δέντρο φοινικιά ένα είναι αξονικό σύμβολο. Πάνω σε φοινικιά, εκεί που γεννιέται το μυθικό πουλί της αθανασίας ο φοίνικας, «στηρίχτηκε» η Λητώ για να γεννήσει τους θεούς του φωτός Απόλλωνα και Άρτεμη.
[30] Είναι τα κλασικά ανόμοια και αντίθετα δίδυμα του «καλού» και του «κακού». Ο Τιτίας είναι ο φαλλός του φωτός (τιτώ = μέρα) ενώ ο Κυλλινός είναι ο χωλός φαλλός όπως ήταν και ο Ήφαιστος. Η χωλότητα ειδικά στο πόδι σημαίνει γήινος έρωτας. Κυλλένω σημαίνει κάνω κάποιο κουλό, σακατεύω. 
[31] Το θηλυκό οβάλ είναι το περίγραμμα του ματιού ενώ για το στρογγυλό το αρσενικό είναι ο κύκλος πάνω στο βολβό
[32] Στο αδιαίρετο το σπέρμα δεν μπορεί να πέσει στη γη αφού είναι ο ουροβόρος.
[33] Δηλαδή είναι αδέλφια (συγγενείς δυνάμεις) με τους Εκατόγχειρες που φανερά έκριναν τον «πόλεμο» που εξετάζουμε, την Τιτανομαχία.
[34] Το μικρό ζώο είτε είναι αρνί είτε κατσίκι είτε κριάρι ή αγελάδα ή βόδι λέγεται μήλο όπως και το φρούτο (λεξικό Hofmann & Ματζέντα). Θυμίζουμε τον κριό που έδωσε το χρυσόμαλλο δέρας και παραστάθηκε σαν να ήταν καρπός δέντρου (όπως τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων) αφού ήταν κρεμασμένο πάνω σε ένα δέντρο στο «άλσος του Άρη» στην Κολχίδα.
[35] Μήτις που την «κατάπιε» ο Ζευς σημαίνει φρόνηση, σύνεση, σκέψη, στοχασμός, αναλογισμός, διαλογισμός, διανόημα, περισυλλογή, στοχασιά, συλλογισμός, σειρά λογικών σκέψεων, βουλή, τέχνασμα, πανουργία, μηχανή, φρόνιμη συμβουλή, νουθεσία (Ματζέντα). Τολμώ να υποθέσω πως ο Μίτος της Αριάδνης (το νήμα) γινόταν λογοπαίγνιο με την λέξη μήτις, στην φρόνιμη συμβουλή, γιατί στην ουσία αυτό δόθηκε στον Θησέα. Ο λαβύρινθος είναι η μήτρα και η σοφή συμβουλή ήταν για το πώς να βγει από μέσα της «αλώβητος». Αυτή η συμβουλή είναι η εφαρμογή του έργου.
[36] Ἐννέα γάρ οἱ νυκτὸς ἐμίσγετο μητίετα Ζεὺς
νόσφιν ἀπ᾽ ἀθανάτων ἱερὸν λέχος εἰσαναβαίνων·
Θεογονία 56-57
[37] ἀλλ᾽ ὅτε δή ῥ᾽ ἐνιαυτὸς ἔην,
Θεογονία 58
[38] Πὰρ δ᾽ αὐτῇς Χάριτές τε καὶ Ἵμερος οἰκί᾽ ἔχουσιν
Θεογονία 64
Ίμερος σημαίνει  πόθος, επιθυμία, έρωτας, ερωτική επιθυμία, λαχτάρα, αφροδισία, ερωτικό πάθος,  πάθος (Ματζέντα).
[39] Όταν ο έρωτας (εννέα Μούσες) τραγουδούν (όταν γίνεται το έργο) το βουνό (φαλλός) φτάνει στον ουρανό. Το πόδι του αλόγου είναι φαλλικό σύμβολο αλλά περιέχει και το σύμβολο της μήτρας με το πέταλο που έχει σχήμα U. Με το χτύπημα του «πέταλου» πάνω στο «βουνό» θα αναβλύσει μια «πηγή» ή Ιπποκρήνη, η «πηγή του αλόγου» (του φαλλού) και έτσι το «βουνό» Ελικών από τα ουράνια που βρισκόταν, βρέθηκε στην πραγματική του θέση. Ο Ελικών εκτός από βουνό ήταν και εννιάχορδο μουσικό όργανο.
[40] Η λέξη σύντροφος σημαίνει κυριολεκτικά αυτόν που θρέφεται μαζί με κάποιον άλλον
[41] Το συμπόσιο ή τραπέζι ή δείπνος των θεών αλλά και των ανθρώπων, όπως θα δούμε παρακάτω στο μύθο του Προμηθέα αλλά και στο μυστικό δείπνο του Ιησού είναι ο έρωτας. Μην ξεχνάμε ότι εκεί οι θεοί πίνουν το νέκταρ και τρώνε την αμβροσία που είναι οι ορμόνες του έργου.
[42] ὅσσόν τ᾿ ἐννεάχιλοι ἐπίαχον ἢ δεκάχιλοι
ἀνέρες ἐν πολέμῳ ἔριδα ξυνάγοντες Ἄρηος. (Ιλ.860-864)
[43] Πάτροκλος δὲ Τρωσὶ κακὰ φρονέων ἐνόρουσε.
τρὶς μὲν ἔπειτ᾽ ἐπόρουσε θοῷ ἀτάλαντος Ἄρηϊ
σμερδαλέα ἰάχων, τρὶς δ᾽ ἐννέα φῶτας ἔπεφνεν.

[44] Δεν ξέρουμε ποιος επαναλαμβάνει ποιόν. Μάλλον ο Οδυσσέας επαναλαμβάνει τον Ορφέα.
[45] Προφανώς η διπλή φύση της μήτρας που μπορεί να κάνει το «καλό» και το «κακό».
[46] Κατώφλι ή πέρασμα είναι η είσοδος της μήτρας
[47] ἤδη γάρ με καὶ ἄλλοτ᾿ ἀλεξέμεναι μεμαῶτα
ῥῖψε ποδὸς τεταγὼν ἀπὸ βηλοῦ θεσπεσίοιο,
πᾶν δ᾿ ἦμαρ φερόμην, ἅμα δ᾿ ἠελίῳ καταδύντι
κάππεσον ἐν Λήμνῳ, ὀλίγος δ᾿ ἔτι θυμὸς ἐνῆεν·
ἔνθά με Σίντιες ἄνδρες ἄφαρ κομίσαντο πεσόντα.»
Ιλιάδα 1.590-595
[48] Άδραστος είναι ο μη διαφυγών, μη δυνάμενος ή μη διατεθειμένος να αποδράσει, αναπόδραστος, αναπότρεπτος, αναπόφευκτος, άφευκτος, ακάμωτος (Ματζέντα), κάτι που μάλλον δηλώνει τη χθόνια όψη της μεγάλης θεάς.
[49] Κερ. ΜτΕ σελ 90
[50] Όταν κάποιος βάλλεται από δύο πλευρές λέγεται πως υποφέρει «μεταξύ σφύρας και άκμονος».
[51] Όταν κάποιος προσβάλει τη αντιπρόσωπο της γης αυτό σημαίνει εκσπερμάτωση.
[52] νυχτοκόρακας
[53] Σημαίνει ότι και σήμερα και ακόμα, πυρετός με ρίγος, αυτός που πηδά κάτι (Hofmann).
[54] τλῆ μὲν Ἄρης ὅτε μιν Ὦτος κρατερός τ᾿ Ἐφιάλτης
παῖδες Ἀλωῆος, δῆσαν κρατερῷ ἐνὶ δεσμῷ:
χαλκέῳ δ᾿ ἐν κεράμῳ δέδετο τρισκαίδεκα μῆνας:
καί νύ κεν ἔνθ᾿ ἀπόλοιτο Ἄρης ἆτος πολέμοιο,
εἰ μὴ μητρυιὴ περικαλλὴς Ἠερίβοια
Ιλιάδα 5.385