Translate

Magnum Opus Η Μυθολογία, Magnum Opus Το Έργο, Magnum Opus Ο Χριστιανισμός

Sunday, 29 June 2014

11.Ο μύθος της Δημιουργίας των Πελασγών

Ο μύθος της Δημιουργίας των Πελασγών

Από το χάος της αρχής του παντός ξεπρόβαλε το γυμνό θεϊκό κορμί της υπέροχης Ευρυνόμης. Το υγρό στοιχείο και ο ουρανός ήταν ακόμα ανακατωμένα.  Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να χωρίσει τον ουρανό από την θάλασσα. Η προσπάθεια της έμοιαζε με ένα χορό που γινόταν πάνω στα κύματα της θάλασσας. Ο χορός με πορεία προς τον νοτιά άφηνε πίσω της έναν βόρειο αέρα που λίγο με το λίγο θέριεψε και έθρεψε το πρώτο έργο της δημιουργίας. Ξαφνιασμένη από τον βόρειο άνεμο τον έπιασε στα χέρια της και αυτός αμέσως μεταμορφώθηκε σε ένα τεράστιο φίδι. Ήταν ο λάγνος Οφίων.
Το φίδι μέσα στην λαγνεία του από τον ξέφρενο χορό της Ευρυνόμης τυλίχτηκε γύρω από το κορμί της και έσμιξε μαζί της.  Από τότε όλοι ήξεραν πως ο Βόρειος άνεμος ήταν γονιμοποιός. Όλα όμως άλλαξαν και πάλι. Στο σμίξιμο πάνω η Ευρυνόμη άλλαξε μορφή και έγινε περιστέρι πετώντας μακριά από το φίδι έχοντας όμως μέσα της τον σπόρο του. Πετούσε πάνω από τα νερά μέχρι που ήρθε η ώρα της γέννας του αυγού. Του αυγού του σύμπαντος. Τότε έριξε στα πόδια του Ωφίωνα το αυγό και τον διέταξε να κουλουριαστεί επτά φορές γύρω του. Μετά από αυτό το αυγό άνοιξε στα δύο και φάνηκε ότι υπήρχε μέσα σε αυτό. Οι επτά πλανητικές δυνάμεις[1] τα αστέρια και η γη με όλα όσα υπάρχουν πάνω της, όλα κρατάνε από την Ευρυνόμη.
Το πρώτο σπίτι του θεϊκού ζευγαριού ήταν στο βουνό Όλυμπος, που από τότε και μετά ήταν η κατοικία και των Δώδεκα θεών.  Η κατάληξη του ζευγαριού δεν ήταν καλή.  Ο Ωφίων ζαλισμένος από το μεγαλείο του Ολύμπου έγινε αλαζόνας και έλεγε παντού ότι αυτός ο δημιουργός του κόσμου, πράγμα του εξόργισε την Ευρυνόμη. Κάποια στιγμή όταν το παράκανε, εκείνη τον πάτησε με την φτέρνα της και του ξερίζωσε τα δόντια του, γιατί σε αυτά ήταν η δύναμη του. Μετά τον πέταξε από τον Όλυμπο και αυτός από τότε χάθηκε στις σκοτεινές τρύπες της γης. 

ΣΥΜΒΟΛΑ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΥΘΟ. 
1.Χάος. Το λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ δεν περιέχει το χάος.
- (από το λεξικό συμβόλων του Cirlot). «Χάος: Η πραγματιστική φιλοσοφία θεωρεί το χάος σαν ένα πρώτο στάδιο αποδιοργανωμένης δημιουργίας που ωθείται προς μία καινούρια τάξη φαινομένων και άγνωστων νοημάτων. Ο Blavatsky διερωτάται: «Τι άλλο είναι το αρχέγονο χάος εκτός από τον αιθέρα που περιέχει μέσα του όλες τις μορφές και όλες τις υπάρξεις, όλα τα σπέρματα της κοσμικής δημιουργίας;»[2]
Ο Πλάτωνας και οι Πυθαγόρειοι διατείνονταν πως αυτή η «αρχέγονη ουσία» ήταν η ψυχή του κόσμου, που οι αλχημιστές ονόμασαν πρώτο-ύλη. Έτσι, το χάος εκλαμβάνεται σαν κάτι που περικλείει όλες τις αντιθετικές δυνάμεις σε μία κατάσταση αδιαφοροποίητης διάλυσης. Στο αρχέγονο χάος συναντιούνται επίσης, κατά τον Ινδουισμό, ο Amrita (αθανασία) και ο Visha (κακό και
θάνατος). Στην αλχημεία, το χάος ταυτίζεται με την αρχέγονη ύλη και θεωρείται «μάζα σε απόλυση σύγχυση» που απ’ αυτήν θα αναδυθεί το lapis που είναι σχετικό με το μαύρο χρώμα. Το χάος ταυτίζεται και με το ασυνείδητο. Είναι όμως πιο σωστό να θεωρείται το χάος σαν μια κατάσταση που προηγήθηκε του ασυνειδήτου».

2. Ο Χορός (από το λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ)
«Χορός. Κοσμική δημιουργική ενέργεια- η μεταμόρφωση του χώρου σε χρόνο- ο ρυθμός του σύμπαντος- μίμηση του θείου «παιχνιδιού» της δημιουργίας- η ενίσχυση της δύναμης, του συναισθήματος και της δράσης. Οι κυκλικοί χοροί ακολουθούν την πορεία του ηλίου στον ουρανό και μπορούν επίσης να περικλείουν έναν ιερό τόπο. Οι χοροί των σπαθιών και οι μιμητικοί χοροί αποτελούν συμπαθητική μαγεία για να βοηθήσουν τον ήλιο στις περιφορές του, ειδικώς την άνοιξη. Ο χορός γύρω από ένα αντικείμενο, το περιβάλλει με έναν μαγικό κύκλο, που ταυτόχρονα προστατεύει και δυναμώνει το αντικείμενο. Οι αλυσιδωτοί χοροί συμβολίζουν την ένωση του αρσενικού και του θηλυκού, του ουρανού και της γης. Οι χοροί Τρόυ ή λαβυρινθώδεις ήταν προφανώς αποτροπαϊκοί, αλλά έδιναν και δύναμη στο αντικείμενο που βρισκόταν στο κέντρο, ή — όταν στο κέντρο υπήρχε μια παρθένα, όπως συνέβαινε συχνά — η επίτευξη του αντικειμένου και του κέντρου αντιπροσώπευαν κάποιο σκοπό, είτε τη μύηση είτε την ανάκτηση του παραδείσου. Οι χοροί με νήμα ή σχοινί απεικονίζουν το νήμα της Αριάδνης, ή την ιερή γνώση που δείχνει το δρόμο για την είσοδο αλλά και για την έξοδο από το λαβύρινθο· το νήμα ή σχοινί υποδηλώνει επίσης τον ομφάλιο λώρο. Στον Ινδουισμό ο Χορός του Σιβά είναι η αιώνια κίνηση του σύμπαντος, το «παιχνίδι» της δημιουργίας με τον Σιβά σαν Δημιουργό, Συντηρητή και Καταστροφέα του κόσμου. Χορεύει πάνω στον υποταγμένο δαίμονα του χάους και της ύλης και πάνω στην ηττημένη άγνοια· ο χορός συμβολίζει την απελευθέρωση που ακολουθεί την καταστροφή της άγνοιας· αλλά όταν χορεύει πάνω στη μορφή ενός ξαπλωμένου μωρού, ο χορός του Σιβά είναι τόσο ανάλαφρος, ώστε δεν βλάπτει το μωρό κάτω από τα πόδια του· και όταν χορεύει με μια γυναίκα, ο χορός είναι τόσο ευγενικός, χαριτωμένος και φυσικός, όπως το αληθινό παιχνίδι των φύλων. Όταν, όμως, χορεύει μόνος του τότε παίρνει το συμβολισμό του μοναχικού, αφύσικου ασκητή και γίνεται βίαιος και καταστροφικός. Αν και ο χορός συνδέεται στενά με τον Σιβά, Κύριο του Χορού, πολλές άλλες ινδουιστικές θεότητες σχετίζονται με το χορό και τη μουσική. Ο Βίσνου χορεύει και ο Κρίσνα επίσης χορεύει πάνω στο κεφάλι του φιδιού Καλίγια. Σε μεταβεντικά κείμενα ο χορός συνδέεται με τα γηρατειά και το θάνατο. Ο Θάνατος στις Ουπανισάντ είναι ένας χορός, γιατί ο χορός καταστρέφεται τη στιγμή της δημιουργίας του, αλλά όπως ο θάνατος είναι επίσης απελευθερωτικός. Ο διονυσιακός-βακχικός μανιώδης χορός συμβολίζει το συναισθηματικό χάος. Στις μονοθεϊστικές θρησκείες ο κυκλικός ή δακτυλιοειδής χορός μιμείται  το χορό των αγγέλων γύρω από το θρόνο του Θεού. Στο
Χριστιανισμό οι Απόκρυφες Πράξεις του Ιωάννη περιλαμβάνουν έναν κυκλικό χορό όπου οι δώδεκα Απόστολοι γυρίζουν γύρω από τον Ιησού στο κέντρο, ο οποίος «θα το αποκαλούσε μυστήριο». Στο Μωαμεθανισμό οι Δερβίσηδες απεικονίζουν την περιστροφή ενός πλανήτη γύρω από τον άξονά του και την περιφορά του γύρω από τον ήλιο· επίσης τους κύκλους της ύπαρξης και την περιστροφή τους από το Πνεύμα».

- (από το λεξικό συμβόλων του Cirlot).
«Χορός (1): Σωματική εικόνα μιας διαδικασίας, γίγνεσθαι ή παρέλευσης χρόνου. Έτσι εμφανίζεται, μ’ αυτήν τη σημασία, στον Ινδουισμό, ο χορός του Shiva στο ρόλο του Nataraja (βασιλιά του κοσμικού Χορού, ένωση χώρου και χρόνου στη διαδικασία της εξέλιξης). Αποτελεί παγκόσμια πίστη πως οποιαδήποτε ρυθμική τέχνη αποτελεί συμβολισμό και πράξη της δημιουργίας». Γ ι’ αυτό ο χορός είναι ένας από τους αρχαίους τρόπους μαγείας. Κάθε χορός είναι μία παντομίμα μεταμόρφωσης (γι’ αυτό χρειάζεται τη μάσκα για να διευκολύνει και να κρύψει τη μεταμόρφωση), που τείνει να μετατρέψει τον χορευτή σε θεό, δαίμονα ή σε κάποια άλλη μορφή ύπαρξης. Κατά συνέπεια, λοιπόν, έχει κοσμογονική λειτουργία. Ο χορός ενσαρκώνει την αιώνια ενέργεια: τον κύκλο των φλογών που περιβάλλουν τον «Shiva που χορεύει» της ινδικής εικονογράφησης. Οι συλλογικοί χοροί ατόμων πλεγμένων μεταξύ τους συμβολίζουν τον κοσμικό γάμο, την ένωση ουρανού και γης (το σύμβολο της αλυσίδας) και γι’ αυτό διευκολύνουν την ένωση αντρών και γυναικών.
Χορός (2): Η ατέλειωτη ποικιλία χορών καθιστά εντελώς αδύνατο να δώσουμε άλλη έννοια στο χορό πέρα από αυτή της «ρυθμικής ιεροτελεστίας», μιας προσπάθειας μετριασμού - διαμέσου της κίνησης και εκτίναξης του σώματος- μιας στατικής κατάστασης. Οι κυκλικοί χοροί εκφράζουν ένα συλλογικό συμβολισμό, πιθανώς ηλιακού χαρακτήρα».

3. Ο Άνεμος
-(από το λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ). «Άνεμος. Το Πνεύμα· η ζωτική πνοή του σύμπαντος- η δύναμη του πνεύματος στη συντήρηση της ζωής και στη συνοχή της, εξ’ ου και η συμβολική σύνδεση του ανέμου με χορδές, σχοινιά, νήματα κ.τ.λ. «Το σχοινί του ανέμου... Το νήμα είναι ίδιο σαν τον άνεμο» (Ουπανισάντ). Ο άνεμος είναι επίσης το άψαυστο· παροδικό· χιμαιρικό· φευγαλέο. Οι άνεμοι είναι αγγελιοφόροι των θεών και μπορεί να δείχνουν την παρουσία της θεότητας, ειδικά ο ΑΝΕΜΟΣΤΡΟΒΙΛΟΣ (βλ. λέξη). Ο άνεμος και το πυρ μαζί αντιπροσωπεύουν το βουνό και τους ηφαιστειακούς θεούς. Στην Κίνα το φενγκ σούι, «άνεμος και νερό», είναι η επιστήμη ανεύρεσης ευνοϊκών τοποθεσιών. Οι Τέσσερις Άνεμοι, συνδεόμενοι με τον Αίολο, συνήθως απεικονίζονται σαν παιδιά, ή κεφάλια παιδιών που προβάλλουν από τα σύννεφα, ή σαν άντρες δίχως γένια που φυσούν ή ηχούν κέρατα. Ο άνεμος μερικές φορές συμβολίζεται με φτερούγες ή με τη βεντάλια. Ο Αίολος είναι ο θεός των ανέμων και όλων των πνευστών οργάνων».

- Άνεμος (από το λεξικό συμβόλων του Cirlot): «Είναι η ενεργητική, βίαιη μορφή του αέρα. Θεωρείται σαν πρώτο στοιχείο, από την ταύτισή του με την αναπνοή ή δημιουργική πνοή. Ο Γιουνγκ υπενθυμίζει πως στα εβραϊκά, αλλά και στα αραβικά, η λέξη ruth σημαίνει ταυτόχρονα πνοή και πνεύμα. Στη μορφή της πιο έντονης δραστηριότητάς του, ο άνεμος αρχίζει την καταιγίδα -σύνθεση και σύνδεση των τεσσάρων στοιχείων- στην οποία αποδίδεται η γονιμοποιητική και ανανεωτική δύναμη της ζωής. Οι αλχημιστές διατήρησαν αυτήν τη σημασία του ανέμου, όπως φαίνεται στο έργο του Jamstahler «Viatori 7 um Sragyricum» Φρανκφούρτη, 1625). Οι άνεμοι ταξινομήθηκαν με αριθμούς που αντιστοιχούν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και στα σύμβολα του ζωδιακού κύκλου, τονίζοντας έτσι την κοσμική σπουδαιότητά τους. Στην Αίγυπτο και στην Ελλάδα, ο άνεμος έχει μια αρνητική, εχθρική όψη- στην τελευταία, όπου τον παρομοίαζαν με τον Τυφώνα, η έννοιά του άλλαξε ριζικά από τη στιγμή που ο στόλος του Ξέρξη καταστράφηκε από μια καταιγίδα

4. Το Φίδι. Στο σύμβολο φίδι και από τους δύο λεξικογράφους γίνεται εκτεταμένη γραφή – πολύ συχνά αντιφατική, αλλά δικαίως- και για αυτό εδώ, θα γίνει περικοπή και επιλογή των κυριοτέρων, κατά την γνώμη μας, σημείων των κειμένων. Αν δεν γίνει αυτό ο αναγνώστης πολύ γρήγορα θα χαθεί σε δαιδαλώδεις αναφορές που δεν βοηθούν στην κατανόηση του συγκεκριμένου μύθου που εξετάζουμε.  Το πιο βασικό απ΄ όλα είναι να καταλάβουμε ότι το φίδι γενικά είναι η δημιουργική (σεξουαλική) δύναμη του αρσενικού και του θηλυκού, δηλαδή γενικά του ανθρώπου.

































Εικόνα 5 (από το Λ.Σ. του Κούπερ με τη σημείωση) «Ένα γλυπτό του 19ου αιώνα από τη Νότια Ινδία δείχνει μια μικρή θηλυκή θεότητα με το φίδι της δημιουργικής ενέργειας να εξέρχεται από το αιδοίο της».

-(από το λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ):
«Φίδι. Ένα αρκετά πολύπλοκο και παγκόσμιο σύμβολο. Το φίδι και ο δράκοντας συχνά εναλλάσσονται και στην 'Απω Ανατολή δεν υπάρχει καμιά διάκριση μεταξύ τους. Ο συμβολισμός του φιδιού είναι πολυποίκιλος: Μπορεί να είναι αρσενικό, θηλυκό, ή αυτοδημιούργητο. Σαν αυτό που σκοτώνει, είναι θάνατος και καταστροφή· επειδή ανανεώνει  το δέρμα του περιοδικά, είναι ζωή και ανάσταση. Είναι ηλιακό και σεληνιακό, ζωή και θάνατος, φως και σκοτάδι, καλό και κακό, σοφία και τυφλό πάθος, θεραπεία και δηλητήριο, συντηρητής και καταστροφέας, πνευματική και φυσική αναγέννηση. Είναι φαλλικό σύμβολο, η δημιουργική αρσενική δύναμη, «ο σύζυγος όλων των γυναικών», και η παρουσία ενός φιδιού συνδέεται σχεδόν παγκόσμια με την εγκυμοσύνη. Συνοδεύει





















Εικόνα 6 Εδώ άγαλμα του Ασκληπιού από το ιερό της Επιδαύρου. (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο). Με την δύναμη του «φιδιού» γιάτρευε ο Ασκληπιός.

όλες τις θηλυκές θεότητες και τη Μεγάλη Μητέρα, και συχνά απεικονίζονται με φίδι τυλιγμένο γύρω τους ή κρατώντας το στα χέρια τους. Το Φίδι που επίσης θεωρείτο σαν ερμαφρόδιτο, είναι το έμβλημα όλων των αυτοδημιούργητων θεοτήτων και αντιπροσωπεύει την παραγωγική δύναμη της γης. Ζώντας υπογείως, έρχεται σε επαφή με τον κάτω κόσμο και έχει πρόσβαση στις δυνάμεις, στην παντογνωσία και τη μαγεία που κατέχουν οι νεκροί. Το χθόνιο φίδι εκδηλώνει τις επιθετικές δυνάμεις των θεών του κάτω κόσμου και του σκότους. Σαν χθόνιο, είναι εχθρός του ηλίου και όλων των ηλιακών και πνευματικών δυνάμεων και αντιπροσωπεύει τις σκοτεινές δυνάμεις στο ανθρώπινο γένος. Εδώ το θετικό και το αρνητικό, το φως και το σκοτάδι, βρίσκονται σε σύγκρουση, όπως ο Δίας και ο Τυφώνας, ο Απόλλωνος και ο Πύθωνας, ο Όσιρης και ο Σεθ, ο αετός και το φίδι, κ.τ.λ. Δηλώνει επίσης την αρχέγονη ενστικτώδη φύση, την παρορμητική ζωτική δύναμη, το ανεξέλεγκτο και αδιαφοροποίητο. Είναι ένας μεσολαβητής μεταξύ ουρανού και γης, της γης και  του κάτω κόσμου, και συνδέεται με τον ουρανό, τη γη και το νερό, και ιδιαίτερα με το Κοσμικό Δέντρο. Είναι επίσης ο δράκοντας των νεφών του σκότους και φρουρεί θησαυρούς. Το φίδι μπορεί να απεικονίζει τις ηλιακές ακτίνες, την πορεία του ηλίου, την αστραπή και τη δύναμη των υδάτων, και είναι ένα γνώρισμα όλων των θεών των ποταμών. Είναι γνώση· δύναμη- δόλος- εξυπνάδα- πονηριά- σκότος- μοχθηρία και διαφθορά και ο Πειρασμός. Κοσμολογικά το φίδι είναι ο αρχέγονος ωκεανός από τον οποίο όλα αναδύονται και όπου όλα επιστρέφουν, το αρχέγονο αδιαφοροποίητο χάος. Είναι ο Θεός που απαντάται στις πρώτες κοσμογονίες ο οποίος, αργότερα, έδωσε τη θέση του σε περισσότερο ψυχολογικές και πνευματικές ερμηνείες. Τα φίδια ή οι δράκοντες είναι οι φρουροί του κατωφλιού, των ναών, των θησαυρών, φύλακες της εσωτερικής γνώσης και όλων των σεληνιακών θεοτήτων. Είναι δημιουργοί καταιγίδων, ελέγχουν τις δυνάμεις των υδάτων, περιβάλλουν τα ύδατα, και είναι υδροφόροι και υδροφράκτες. Το κουλουριασμένο ή μπλεγμένο φίδι συμβολίζει τους κύκλους της εκδήλωσης επίσης τη λανθάνουσα δύναμη, τη δυναμικότητα, τη δυνατότητα, για καλό ή κακό. Τυλιγμένο γύρω από το Δέντρο ή οποιοδήποτε αξονικό σύμβολο, είναι η αφύπνιση της δυναμικής ισχύος· η ευφυΐα κάθε πράγματος που αναπτύσσεται. Συνδεόμενη με το Δέντρο της Ζωής, η όψη του είναι ευεργετική, ενώ με το Δέντρο της Γνώσης είναι κακοποιός και το δηλητήριο του κακού στον κόσμο της εκδήλωσης.[3] Τυλιγμένο γύρω από μια γυναίκα που είναι η Μεγάλη Μητέρα, η σεληνιακή θεά, το φίδι είναι ηλιακό και μαζί αντιπροσωπεύουν τη σχέση θηλυκού-αρσενικού. Το φίδι όπως και ο φρύνος λέγεται ότι έχουν ένα κόσμημα στο κεφάλι τους και κατέχουν θησαυρούς και μαγικά δαχτυλίδια. Οι ρόμβοι σαν στολίδια πάνω σε ένα φίδι απεικονίζουν το φαλλικό φίδι και το θηλυκό αιδοίο σαν ηλιακό-σεληνιακό σύμβολο, αρρενοθήλεια ενότητα, δυαδικότητα και επανολοκλήρωση· η συμφιλίωση των αντιθέτων· ο ερμαφρόδιτος. Το φίδι με κεφάλι κριού είναι ένα γνώρισμα όλων των κερασφόρων θεών σαν γενετήσια δύναμη και γονιμότητα. Τα φτερωτά φίδια ή δράκοντες είναι ηλιακά σύμβολα και δείχνουν την ένωση πνεύματος και ύλης, την ένωση αετού και φιδιού και όλων των αντιθέτων· αντιπροσωπεύουν επίσης την ταχεία αντίληψη. Δύο φίδια μαζί συμβολίζουν τα αντίθετα της δυαδικότητας που τελικά ενώνονται. Δύο φίδια, ή δράκοντες, δαγκώνοντας το ένα την ουρά του άλλου, δηλώνουν ότι αν και σε φαινομενική αντίθεση, οι δυνάμεις και τα πράγματα στο βασίλειο της δυαδικότητας πηγάζουν, στην πραγματικότητα, από την ίδια πηγή και αρχή. Το φίδι συχνά κρατά τον καρπό ή βοτάνι της αθανασίας. Μερικές φορές ο συμβολισμός του ταύρου και του κριού μοιράζονται μαζί με το φίδι, σαν φαλλικό σύμβολο, τη γονιμότητα και τη δημιουργική δύναμη. Αζτ.: Το πλουμιστό φίδι, ένας συνδυασμός του πουλιού Κουετζάλ και του φιδιού, είναι ο ήλιος· το πνεύμα· η δύναμη της ανόδου- βροχή- άνεμος- κεραυνός και αστραπή- η αρχέγονη κίνηση του ανέμου και του νερού- η πνοή της ζωής- γνώση- η ανατολική περιοχή- συνοδεύει όλους τους θεούς της βροχής και του ανέμου· είναι φαλλικό σύμβολο- αιώνια δημιουργία- ατέλειωτος χρόνος- ένας μεσολαβητής μεταξύ θεού και ανθρώπου. Αιγ.: ο Ουραίος, η κόμπρα, είναι υπέρτατη θεία και βασιλική σοφία και δύναμη- γνώση- χρυσός. Ο Άποφης, ο δράκοντας, σαν Σεθ στην τυφωνική του όψη, είναι το ερπετό της ομίχλης, ο «δαίμονας του σκότους», της διχόνοιας και της καταστροφής επίσης η οδυνηρή όψη του κατακαίοντος ηλίου. Δύο φίδια είναι ο Νους και ο Λόγος.  Αυστρ.: Η αρσενική αρχή- αστραπή. Υπάρχει μία σχέση μεταξύ της παρουσίας ενός φιδιού και της εγκυμοσύνης. Αφρ.: Ένα βασιλικό έμβλημα· ένα όχημα αθανασίας. Ο ουράνιος όφις είναι επίσης το ουράνιο τόξο και είτε περιβάλλει τη γη, ή είναι φύλακας θησαυρών, ή είναι πνεύμα του κεραυνού και συνδέεται με την αστραπή. Συνδέεται με τα ύδατα και τη γονιμότητα. Γνωστ.: Ο συγγραφέας της θείας Γνώσης. Το φτερωτό φίδι είναι ο Φάνης και με ένα φωτοστέφανο γύρω του απεικονίζει το Φως του Κόσμου- γνώση και φώτιση. Εβρ.: Το κακό· ο πειρασμός· αμαρτία- σεξουαλικό πάθος- οι ψυχές των καταδικασμένων στη Σεόλ. Ο Λεβιάθαν είναι το φίδι  της αβύσσου. Ο Γιαχβέ εκτοξεύει «το συστρεφόμενο όφι», την αστραπή (Ιώβ ΚΣΤ' 13). Ελλ.: Σοφία· ανανέωση της ζωής- ανάσταση· ίαση και σαν τέτοιο, γνώρισμα του Ασκληπιού, του Ιπποκράτη, του Ερμή και της Υγείας· είναι επίσης μια όψη του Ασκληπιού σαν σωτήρα-θεραπευτή. Είναι η αρχή της ζωής, και ένας αγαθοδαίμων· μερικές φορές είναι μία θηριώδης μορφή του Δία/'Αμμωνα και άλλων θεοτήτων· είναι αφιερωμένο στην Αθηνά σαν σοφία και ιδιαίτερα στον Απόλλωνα των Δελφών, ο οποίος σαν φως, σφαγιάζει τον πύθωνα του σκότους και του κατακλυσμού. Ο Απόλλωνας όχι μόνο ελευθερώνει τον ήλιο από τις δυνάμεις του σκότους, αλλά και απελευθερώνει την ψυχή στην έμπνευση και στο φως της γνώσης. Το φίδι είναι ένα σύμβολο του Δία Χθόνιου· είναι επίσης φαλλικό σύμβολο και μερικές φορές απεικονίζεται τυλιγμένο γύρω από το αυγό σαν σύμβολο ζωτικότητας· αντιπροσωπεύει τα πάθη που ζωογονούν τη θηλυκή και αρσενική αρχή. Γυναίκες με μαλλιά από φίδια όπως οι Ερινύες, η Μέδουσα και η Γραία, συμβολίζουν τις δυνάμεις της μαγείας και της γητειάς, τη σοφία και το δόλο του φιδιού. Δύο τεράστια ερπετά σταλμένα από τον οργισμένο Απόλλωνα συνέτριψαν το Λαοκόοντα και τους δύο γιους του. Οι Βάκχες κρατούν φίδια. Ιαπ.: Προσωποποίηση και χαρακτηριστικό του Σουσάνου, θεού του κεραυνού και των καταιγίδων. Ιραν.: Μια μορφή του Αχριμάν ή του Άνγκρα Μαϊνιού, ο Όφις του Σκότους, ο Ψεύτης. Το περσικό φίδι Αζι-νταχάκ είναι «ο στραγγαλιστής», εχθρός του θεού Ηλίου. Κελτ.: Συνδέεται με όλα τα ιαματικά ύδατα και πηγές. Το κερασφόρο ή κριοκέφαλο φίδι που συχνά εμφανίζεται στην κελτική και γαλατική εικονογραφία, αντιπροσωπεύει τον Κερνούννο, θεό της γονιμότητας και της αρρενωπότητας. Το φίδι είναι ένα έμβλημα της Μπριτζίτ σαν Μητέρας θεάς. Ένα κεφάλι με φιδίσιο στεφάνι είναι γονιμότητα και αποτροπαϊκό σύμβολο. Μανιχ.: Ένα σύμβολο του Χριστού. Μαορ.: Γήινη σοφία· εργάτης των βάλτων- άρδευση και ανάπτυξη. Μιν.: Ο συμβολισμός του φιδιού κυριαρχεί στην Κρήτη και υπάρχουν αποδείξεις ότι υπήρχε μια προθεϊστική λατρεία του φιδιού. Η μεγάλη θεά, προστάτιδα του νοικοκυριού, απεικονίζεται να κρατά φίδια στα χέρια της και αργότερα τα φίδια συνδέθηκαν και με τις θεότητες που τη διαδέχτηκαν. Σε αρχαία νομίσματα η θεά απεικονίζεται σε θρόνο κάτω από ένα δέντρο χαϊδεύοντας το κεφάλι ενός φιδιού· ο συμβολισμός του φιδιού συνδέεται στενά με το συμβολισμό του δέντρου. Το φίδι είναι σύμβολο γονιμότητας και είναι σημαντικό στη λατρεία της Ειλειθυίας, θεάς του τοκετού. Το φίδι που είδε ο Πολύιδος κρατούσε ένα βότανο που μπορούσε να επαναφέρει στη ζωή στους νεκρούς. Αργότερα το φίδι αντιπροσώπευε τον Ασκληπιό, το θεραπευτή θεό. Μωαμ.: Στενά συνδεδεμένο με τη ζωή, το φίδι είναι το ελ-χαγιά και η ζωή ελ-χιατ και Ελ-Χάι, ένα από τα κύρια ονόματα του θεού που σημαίνει, το ζωοποιό, εκείνο που απονέμει ζωή, αυτό που φέρνει ζωή, την αρχή της ζωής μάλλον, παρά αυτό που απλώς ζει· αυτό που και δίνει ζωή και συντηρεί, που μεταδίδει τη ζωή και είναι το ίδιο η ζωτική αρχή. Ρωμ.: Τα φίδια σχετίζονταν με τις σωτήριες θεότητες και με θεότητες της γονιμότητας και της θεραπείας όπως η Salus (Υγεία). Το φίδι είναι χαρακτηριστικό της Μινέρβα (Αθηνάς) σαν σοφίας. Σουμ.-Σημ.: Η βαβυλωνιακή Τιαμάτ, «αυτή που δεν έχει πόδια», «το φίδι του σκότους», που απεικονίζεται επίσης σαν δράκαινα, είναι το χάος, το αδιαφοροποίητο, το αδιαχώριστο, δόλος και μοχθηρία, που καταστράφηκε από τον Μαρντούκ σαν φως και ηλιακό σύμβολο. Ο ασσυριοβαβυλωνιακός 'Εα, σαν Λαχμού και Λαχαμού, της θάλασσας, είναι αρσενικό και θηλυκό φίδι και γεννάει την αρσενική και θηλυκή αρχή του ουρανού και της γης. Η Ιστάρ[4], σαν μεγάλη θεά, απεικονίζεται μαζί με το φίδι. Ο φρυγικός Σαβάζιος έχει ένα φίδι σαν κύριο γνώρισμά του και στη λατρεία του η ιερουργούσα ιέρεια έριχνε ένα χρυσό φίδι, σαν «θεό μέσα από το στήθος», μέσα από τη στολή της στο έδαφος. Το φίδι πάνω σε ένα στύλο και λατρευόμενο σαν θεός της θεραπείας, είναι ένα σύμβολο που απαντάται συχνά στη Χαναάν και Παλαιστίνη. Τολτ.: Ο θεός ήλιος που κοιτάζει μέσα από τα σαγόνια ενός φιδιού, συμβολίζει τον  ουρανό. Χριστ.: Διφορούμενο σύμβολο· ο Χριστός σαν σοφία και υψωμένος στο Δέντρο της Ζωής ως θυσία, και σαν ο Διάβολος στη χθόνια μορφή του. Το φίδι ή Δράκοντας είναι ο Σατανάς, ο Πειρασμός, ο εχθρός του Θεού και ο παράγοντας της Πτώσης· αντιπροσωπεύει τις δυνάμεις του κακού· καταστροφή· ο τάφος· δόλος και πονηρία· είναι επίσης η δύναμη του κακού που ο άνθρωπος πρέπει να νικήσει μέσα στον εαυτό του. Ο Δάντης εξισώνει το φίδι με τους καταδικασμένους, αλλά τυλιγμένο στο Δέντρο της Ζωής είναι η σοφία και είναι ευεργετικό, ενώ με το Δέντρο της Γνώσης γίνεται ο Εωσφόρος και είναι κακοποιό. Το φίδι, ανεβασμένο στο σταυρό ή σε στύλο είναι ένα πρωτότυπο του Χριστού ανεβασμένου στο Δέντρο της Ζωής για τη θεραπεία και σωτηρία του κόσμου· το φίδι τυλιγμένο γύρω από το σταυρό μερικές φορές απεικονίζεται με γυναικείο κεφάλι για να συμβολίσει τον Πειρασμό· το φίδι στη βάση του σταυρού είναι κακό και σ’ αυτή τη θέση αντιπροσωπεύει το θρίαμβο του Χριστού πάνω στο κακό και τις δυνάμεις του σκότους. Στο Χριστιανισμό το φίδι μπορεί να εναλλάσσεται με το Δράκοντα- σαν τη βαβυλωνιακή Τιαμάτ, ο Σατανάς του Χριστιανισμού είναι «ο δράκων, ο μέγας ο όφις ο αρχαίος, ο καλούμενος Διάβολος και ο Σατανάς» (Αποκ. IB' 9). Το καλό φίδι απεικονίζεται εξερχόμενο από τον κάλυκα του Αγ. Ιωάννη. Το κακό ερπετό είναι ο Σατανάς, ο δράκοντας της Αποκάλυψης. Ο Τερτουλλιανός λέει ότι οι Χριστιανοί αποκαλούσαν τον Χριστό «Αγαθό Όφι». Η Παρθένος Μαρία συντρίβει το κεφάλι του όφεως της Εύας, αντί να υποκύψει σ’ αυτόν. Ωκεαν.: Δημιουργός του κόσμου. Η παρουσία ενός φιδιού συνδέεται με την εγκυμοσύνη. Σε κάποιες περιοχές το Κοσμικό Φίδι ζει υπογείως και τελικά θα καταστρέψει τον κόσμο.

-Φίδι (από το λεξικό συμβόλων του Cirlot): «Αν στην πραγματικότητα όλα τα σύμβολα είναι λειτουργίες ή σήματα εμποτισμένα με ενέργεια, τότε το φίδι ή ερπετό συμβολίζει την ίδια την ενέργεια, την καθαρή, απλή δύναμη, από όπου και η διφορούμενη σημασία του. Ένας άλλος λόγος της μεγάλης ποικιλίας συμβολικών νοημάτων του φιδιού οφείλεται στο γεγονός πως προέρχονται είτε από την ολότητα του ερπετού ή από ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του: συχνός συσχετισμός
με το δέντρο, αναλογία με τα κλαδιά και τις ρίζες του, έρπουσα κίνηση, ο τρόπος που αλλάζει δέρμα, απειλητική γλώσσα, σχήμα κυματιστό, σφύριγμα, σχήμα δεσίματος σαν πλέγμα επί των θυμάτων του κ.τ.λ. Ένας άλλος λόγος του πολυφωνικού συμβολισμού του σχετίζεται με το μέρος που ζει· υπάρχουν φίδια που ζούνε στο δάσος, άλλα που ζούνε στην έρημο, στις μαρίνες, στις λίμνες και στις δεξαμενές, στα πηγάδια και στις πηγές. Η λατρεία των φιδιών και του πνεύματος των φιδιών, στην Ινδία, είναι συνδεδεμένα με το νερό. Τα φίδια είναι προστατευτικές δυνάμεις των πηγών της ζωής και της αθανασίας, καθώς επίσης και των ανωτέρων αγαθών που συμβολίζονται από τους κρυφούς θησαυρούς. Στη Δύση, ο Bayley εξηγεί πως το φίδι, από το κυμάτισμα σχήμα του, παρόμοιο με το σχήμα των θαλασσίων κυμάτων, μπορεί να συμβολίσει τη γνώση της αβύσσου και τα μεγάλα μυστικά. Υπάρχει ένας σαφής συσχετισμός του φιδιού με τη θηλυκή αρχή. Το φίδι εμφανίζεται κιόλας με μεγάλη συχνότητα στην Αίγυπτο· το σύμβολο που φωνητικά ανταποκρίνεται στο γράμμα Ζ αντιπροσωπεύει ένα φίδι σε κίνηση. Όπως και το σύμβολο του γυμνοσάλιαγκα (που φωνητικά ισοδυναμεί με το F), αυτό το ιερογλυφικό αναφέρεται στις αρχέγονες και κοσμικές δυνάμεις. Γενικά, τα ονόματα των θεαινών έχουν σαν προσδιοριστικό σύμβολο το φίδι, κάτι που σημαίνει πως είναι χάρη στη γυναίκα που το πνεύμα έπεσε στην ύλη και στο κακό. Στο «Βιβλίο των νεκρών» (XVIII), τα ερπετά είναι τα πρώτα που αποδοκιμάζουν τη θεά Ρα[5] όταν εμφανίζεται πάνω στα νερά του Νου (ή Noun). Οι κύριες ιδιότητες του φιδιού, όπως είπαμε, καθορίζουν τη συμβολική σημασία του. Η Teillard λέει επί του προκειμένου: «Είναι ζώο προικισμένο με μαγνητική δύναμη. Από την ανανέωση του δέρματός του, το φίδι είναι σύμβολο της ανάστασης. Από τον ελικοειδή χαρακτήρα του (και τους συσφικτήριους δακτυλίους του), συμβολίζει τη δύναμη. Από τον κίνδυνο, την αρνητική κακεντρεχή όψη της φύσης). Η αλλαγή του δέρματός του εντυπωσίασε πολύ τους αρχαίους συγγραφείς, ο Φίλων ο Αλεξανδρινός πίστευε πως το φίδι, όταν απελευθερώνεται από το δέρμα του απελευθερώνεται και από το γήρας- πως μπορεί να σκοτώσει όπως και να γιατρέψει γι’ αυτό είναι σύμβολο και χαρακτηριστικό των επιθετικών δυνάμεων, αρνητικών και θετικών, που κυβερνούν τον κόσμο. (Αυτή είναι μία γνωστική και μανιχαϊκή ιδέα που προέρχεται από την Περσία)[6]. Αποφάσισε, τέλος, πως είναι «το πιο πνευματικό από όλα τα ζώα». Ο Γιουνγκ παρατηρεί πως οι Γνωστικοί παρομοίασαν το φίδι με τον εγκεφαλικό κορμό και το μεδούλι, που αποτελεί ένα θαυμάσιο σύμβολο του ασυνειδήτου και που εκφράζει την ξαφνική απρόσμενη εμφάνισή του, την απροσδόκητη και τρομερή παρεμβολή του. Προσθέτει πως, ψυχολογικά, είναι σύμπτωμα της αγωνίας και εκφράζει μια ανώμαλη ταραχή του ασυνειδήτου, δηλαδή μία επαναδραστηριοποίηση της καταστρεπτικής δύναμής του. Κατά τον Zimmer, το φίδι είναι η ζωτική δύναμη που καθορίζει γεννήσεις και αναγεννήσεις, γι’ αυτό ταυτίζεται με τον Τροχό της ζωής. Ο μύθος του Βούδα λέει πως το φίδι έζωσε εφτά φορές το σώμα του (όπως στα ομοιώματα των μιθραϊκών Κρόνων) αλλά, μην μπορώντας να τον νικήσει, μεταμορφώθηκε σε έναν νέο που στάθηκε μπροστά στον Guautama. Η ταύτιση του φιδιού με τον τροχό εμφανίζεται γραφικά στα γνωστικά σύμβολα του Ουροβόρου ή φιδιού που δαγκώνει την ουρά του: το μισό απ’ αυτό το ον είναι φωτεινό και το άλλο μισό σκοτεινό, όπως στο κινέζικο σύμβολο Yang - Yin, κάτι που εκφράζει τη βασική αμφιλογία του συμβόλου και την προσκόλλησή του στις όψεις του κύκλου (ενεργητική και παθητική, θετική και αρνητική, εποικοδομητική και καταστρεπτική). Το φίδι έπαιξε έναν πολύ σημαντικό ρόλο στους Γνωστικούς, ιδιαίτερα στην αίρεση των Ναασινών (από το naas = φίδι). Ο Ιππόλυτος, συγγραφέας αυτής της αίρεσης, έλεγε πως το φίδι «ζει σε όλα τα αντικείμενα και σε όλα τα όντα». Αυτό μάς οδηγεί στην αντίληψη γιόγκα της Kundalini (ή φιδιού) ως εικόνας της εσωτερικής δύναμης. Η Kundalini αντιπροσωπεύεται συμβολικά σαν κουλουριασμένο φίδι, σε σχήμα δακτυλιδιού (Kundala), σε μια λεπτή περιοχή του οργανισμού που αντιστοιχεί στο κάτω μέρος της σπονδυλικής στήλης- έτσι τουλάχιστον συμβαίνει με τον απλό άνθρωπο. Αλλά, σαν αποτέλεσμα γυμνασμάτων που έγιναν με σκοπό την πνευματοποίησή του -όπως του Hatha Yoga- το φίδι ανελίσσεται και σηκώνεται διαμέσου των τροχών (chakras) που ανταποκρίνονται στα διάφορα πλέγματα του σώματος, ώσπου να φτάσει στην περιοχή που ανταποκρίνεται στο τρίτο μάτι (το μετωπικό, του θεού Σίβα). Είναι τότε που, κατά την ινδική δοξασία, ο άνθρωπος επανακτά την αίσθηση του αιωνίου. Ο συμβολισμός συσχετίζεται πιθανώς εδώ με μία ανερχόμενη δύναμη (που σηκώνεται), δηλαδή από την περιοχή που κυβερνάται από το σεξουαλικό όργανο, ίσαμε τη σκέψη- μια ερμηνεία που είναι δυνατόν να δικαιολογηθεί από απλή αναφορά στον συμβολισμό της στάθμης, παίρνοντας την καρδιά σαν κέντρο. Ο Γιουνγκ σημειώνει πως η συνήθεια αναπαράστασης μεταμορφώσεων και ανανέωσης φιδιών αποτελεί ένα πολύ τεκμηριωμένο αρχέτυπο. Επίσης λέει πως ο ουραίος των Αιγυπτίων είναι η ορατή αναπαράσταση της δύναμης Kundalini εξυψωμένης σ’ ένα ανώτερο επίπεδο. Υπάρχουν επίσης και διάφορες ιεροτελεστίες που συμπίπτουν μ’ αυτήν τη σταδιακή ανύψωση.
Ο Heinrich Zimmer υπενθυμίζει πως, στην «Ιλιάδα», εμφανίζεται στους Έλληνες ένας αετός που κρατάει ένα λαβωμένο φίδι στα νύχια του. Ο μάντης Κάλχας το είδε σαν προμήνυμα θριάμβου των Ελλήνων (η ρωμαλέα πατριαρχική τάξη των Αρείων που υποτάσσει την κατά κύριο λόγο θηλυκή και μητριαρχική αρχή της Ασίας)»[7]. Επίσης, αυτή η συχνά εμφανιζόμενη εικόνα, όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί ο Γιουνγκ, είναι μια πρόγνωση της ομοιοπάθειας, της γιατρειάς μ’ αυτό που προξένησε το κακό. Το φίδι είναι λοιπόν πηγή υγείας από το κακό που προξένησε το φίδι. Γι’ αυτό έγινε σύμβολο του Ευαγγελιστή Ιωάννη και εμφανίζεται μαζί με το άγιο Δισκοπότηρο. Όσον αφορά τα σχήματα που μπορεί να πάρει το φίδι, αυτά δεν είναι πολλά. Επίσης, η αλχημεία είδε στο φίδι μια αντιπροσώπευση του «θηλυκού στοιχείου στον άνθρωπο» ή την «υγρή ουσία του», σχετίζοντας το φίδι με τον Ερμή σαν τον ανδρόγυνο θεό που -όπως ο Σίβα- ήταν προικισμένος με ικανότητα τόσο για το καλό, όσο και για το κακό (μια όψη που παρουσιάζουν και οι Γνωστικοί στο δίδυμο φίδι τους που ονόμασαν Αγαθοδαίμων και Κακοδαίμων). Κατά τον πάτερ Heras, το φίδι είναι σύμβολο γονιμότητας και καταστροφής, όπως εμφανίζεται στο μενχίρ του Kernuz (Finisterre). Το φίδι, σε αντιπαράθεση με το βέλος, εμφανίζεται στο  ομοίωμα του κερασφόρου θεού της Σαρδηνίας (με ένα δεύτερο κεφάλι που υπαινίσσεται τον συμβολισμό των Διδύμων)».


5. Μεταμόρφωση από το λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ): «Μεταμόρφωση. Μια εκδήλωση της θεότητας ή των θείων δυνάμεων· η ορατή μορφή της θεότητας. Βουδ.: Ο Βούδας εξέπεμπε φως σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων γύρω του. Ινδ.: Η εκδήλωση του Κρίσνα στον Άρτζουνα. Ιραν.: Ο Ζωροάστρης μεταμορφώθηκε μέσα στη μήτρα της μητέρας του. Σαμαν.: Η φώτιση είναι το σημάδι των υπερφυσικών δυνάμεων. Χριστ.: Η ορατή μορφή της θείας φύσης του Χριστού.

- Μεταμόρφωση (από το λεξικό συμβόλων του Cirlot):: Οι μεταμορφώσεις ορισμένων όντων σε άλλα, ορισμένων ειδών σε άλλα, ανταποκρίνονται, σε γενικές γραμμές, στον ευρύ συμβολισμό της αντιστροφής, αλλά επίσης στη βασική γνώση της διαφοράς ανάμεσα στην αρχέγονη, αδιαφοροποίητη ενότητα και στον κόσμο των φαινομένων. Όλα μπορούν να μεταμορφωθούν σε όλα τα άλλα, αφού τίποτα στ’ αλήθεια δεν είναι τίποτα. Η μεταλλαγή είναι κάτι άλλο: είναι μεταμόρφωση προς τα άνω, απομάκρυνση των φαινομένων από την περιφέρεια του «Τροχού των Μεταμορφώσεων» στον ακτιδωτό δρόμο του «κινούντος ακινήτου» -του εκτός χώρου και χρόνου «κέντρου».

6. Το Αυγό -(από το λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ): «Αυγό. Το Κοσμικό Αυγό, συμβολιζόμενο επίσης από τη σφαίρα, είναι η αρχή της ζωής· το αδιαφοροποίητο σύνολο- δυνατότητα· το σπέρμα όλης της δημιουργίας- ο αρχέγονος μητριαρχικός κόσμος του χάους- ο Μεγάλος Γύρος που περιέχει το σύμπαν- η κρυμμένη αρχή και το μυστήριο του όντος- κοσμικός χρόνος και χώρος· η αρχή- η μήτρα- κάθε εμβρυακή ύπαρξη- οι πρωταρχικοί γονείς- η τέλεια κατάσταση των ενωμένων αντιθέτων- οργανική ύλη στην αδρανή της κατάσταση- ανάσταση- ελπίδα. Στον ινδουιστικό, αιγυπτιακό, κινέζικο και ελληνικό συμβολισμό το Κοσμικό Αυγό, σαν η αρχή του σύμπαντος, ξαφνικά έσπασε. Αν και αποτελούσε ένα όλο, περιείχε εν δυνάμει κάθε υπαρκτό μέσα στον περιορισμένο χώρο του κελύφους. Το αυγό, σαν αρχή του κόσμου, απαντάται στην Αίγυπτο, Φοινίκη, Ινδία, Κίνα, Ιαπωνία, Ελλάδα, Κεντρική Αμερική, Φίτζι και Φινλανδία. Το χρυσό αυγό είναι ο ήλιος. Το φίδι που περιβάλλει το αυγό είναι ο ΟΥΡΟΒΟΡΟΣ (βλ. λέξη). Ένα αυγό στρουθοκαμήλου, ή μεγάλο πορσελάνινο αυγό, κρεμασμένο σε ναούς, κοπτικές εκκλησίες και τζαμιά, απεικονίζει τη δημιουργία, τη ζωή και την ανάσταση και, σαν τέτοιο, απαντάται μερικές φορές σε τάφους. Στο Χριστιανισμό  μπορεί να φανερώνει την παρθενογένεση. Αιγ.: Το κοσμικό αυγό από το οποίο ο ήλιος, ο Ρα, εκκολάφθηκε, γεννήθηκε από τη Χήνα του Νείλου: «Αναπτύσσεται, αναπτύσσομαι· ζει, ζω» (Βίβλος των Νεκρών). Ο Κνεφ, ο Όφις, επίσης παρήγαγε το Κοσμικό Αυγό από το στόμα του, συμβολίζοντας το Λόγο. Αλχ.: Από το αυγό αναπτύσσεται το λευκό άνθος (άργυρος), το κόκκινο λουλούδι (χρυσός), και το γαλάζιο άνθος (άνθος του σοφού). Το αυγό είναι επίσης το σφραγισμένο ερμητικό αγγείο στο οποίο επιτελείται το Μεγάλο Έργο. Το φιλοσοφικό αυγό είναι σύμβολο της δημιουργίας. Βουδ.: Το κέλυφος του αυγού είναι το «κέλυφος της άγνοιας» και το σπάσιμό του είναι η δεύτερη γέννηση και η επίτευξη της φώτισης, και της υπέρβασης του χρόνου και του χώρου. Δρυιδ:. Το Κοσμικό Αυγό είναι το «αυγό του φιδιού», συμβολιζόμενο με το απολίθωμα του αχινού. Ελλ:. Στον Ορφισμό το αυγό είναι το μυστήριο της ζωής· δημιουργία· ανάσταση· περιβάλλεται από τον Ουροβόρο. Οι Διόσκουροι, γεννημένοι από το αυγό του Δία και της Λήδας, φορούν τα δύο ήμισυ του αυγού σαν θολωτά  καπέλα. Το αυγό μερικές φορές απεικονίζεται σαν να περιέχει τα τέσσερα στοιχεία. Ινδ:. Το Κοσμικό Αυγό γεννήθηκε από το θείο πουλί στα αρχέγονα ύδατα. Ο Μπράχμα ξεπήδησε από το χρυσό αυγό της δημιουργίας και τα δύο ήμισυ σχημάτισαν τον ουρανό και τη γη: «Αυτό το τεράστιο αυγό, συντιθέμενο από τα στοιχεία και αναπαυόμενο στα ύδατα, ήταν η έξοχη φυσική διαμονή του Βίσνου με τη μορφή του Μπράχμα και εκεί ο Βίσνου... πήρε αντιληπτή μορφή... Σε κείνο το αυγό βρίσκονταν οι ήπειροι και οι θάλασσες και τα βουνά, οι πλανήτες και οι διαιρέσεις του σύμπαντος, οι θεοί, οι δαίμονες και το ανθρώπινο γένος» (Βίσνου Πουρανά). Το Κοσμικό Αυγό αντιστοιχεί στο αυγό του Μπράχμα και διαιρείται σε τρεις περιοχές: την περιοχή των αισθήσεων, τους ουρανούς και τον άμορφο κόσμο. Το αυγό φανερώνει επίσης το γιονί. Το Κοσμικό Δέντρο απεικονίζεται να αναπτύσσεται από το Κοσμικό Αυγό που επιπλέει στα ύδατα του χάους. Ιραν: Δημιουργία- η αρχή της ζωής. Στο Ζωροαστρισμό ο ουρανός δημιουργήθηκε με τη μορφή ενός αυγού από λαμπερό μέταλλο. Κιν: Ολότητα- ο κρόκος είναι ο ουρανός και το ασπράδι η γη. Κατά τη δημιουργία το Κοσμικό Αυγό διαρρήχθηκε τελείως και τα δύο μισά σχημάτισαν τη γη και τον ουρανό. Σουμ.-Σημ: Το κοσμικό Αυγό παρήγαγε τη δημιουργία. Χριστ: Ανάσταση- αναδημιουργία- ελπίδα. Ωκεαν: Σε μερικά νησιά λέγεται ότι ο πρώτος άνθρωπος εκκολάφθηκε από το αυγό ενός πουλιού».
-(από το λεξικό συμβόλων του Cirlot): «Αυγό: Σε ένα μεγάλο αριθμό προϊστορικών τάφων στη Ρωσία και στη Σουηδία, βρήκαν πήλινα αυγά που είχαν τοποθετηθεί εκεί σαν εμβλήματα αθανασίας. Στη γλώσσα των αιγυπτιακών ιερογλυφικών, το σήμα που παριστάνει το αυγό συμβολίζει τη δυνατότητα, το σπόρο της γενεάς, το μυστήριο της ζωής. Η αλχημεία συνέχισε να διατηρεί αυτή την έννοια, επεξηγώντας πως πρόκειται για το φορέα που περιέχει την ύλη και τη σκέψη. Έτσι, από το αυγό περνάμε στο Αυγό του Κόσμου, σύμβολο κοσμικό που συναντάται οι στις περισσότερες πολιτιστικές παραδόσεις, από την Ινδία μέχρι τους Δρυίδες των Κελτών. Ο θόλος του απείρου έγινε γνωστός μ’ αυτό το όνομα, γι’ αυτό το αυγό αποτελείτο από εφτά απανωτά στρώματα (τους εφτά ουρανούς ή σφαίρες των αρχαίων Ελλήνων). Οι Κινέζοι πίστευαν πως ο πρώτος άνθρωπος γεννήθηκε από ένα αυγό, που ο Tieu έριξε από τον ουρανό και έπλεε πάνω στα αρχέγονα νερά. Το πασχαλινό αυγό είναι σύμβολο της αθανασίας που εκφράζει το πνεύμα αυτών των δοξασιών. Το χρυσό αυγό, που απ’ αυτό βγαίνει ο Βράχμα, ισοδυναμεί με τον πυθαγόρειο κύκλο με το σημάδι ή την τρύπα στο κέντρο. Αλλά είναι στην Αίγυπτο που αυτό το σύμβολο εμφανίζεται με μεγαλύτερη συχνότητα. Ο αιγυπτιακός νατουραλισμός -η φυσική περιέργεια των Αιγυπτίων για τα φαινόμενα της ζωής- πρέπει να κεντρίστηκαν από τη μυστική εξέλιξη του ζώου μέσα στα τοιχώματα του αυγού, απ’ όπου, κατ’ αναλογία, προέρχεται η ιδέα πως το κρυφό (μυστικό, που είναι σαν να μην υπάρχει) μπορεί να υπάρχει και να είναι και ενεργοποιημένο. Στα αιγυπτιακά τυπικά, το άπειρο περιγράφεται σαν: «το
αυγό που συνελήφθη την ώρα του Μεγάλου Ενός με τη διπλή δύναμη». Ο θεός Ρα πλάθεται λαμπρός μέσα στο αυγό του. Το χαρακτικό ενός παπύρου, στο «Edipus Egiptiacus» του Kircher (III, 124), εμφανίζει ένα αυγό που πλέει πάνω από μια μούμια, συμβολίζοντας την ελπίδα για ζωή μετά το θάνατο. Η φτερωτή σφαίρα και ο σκαραβαίος που σπρώχνει τη μπάλα έχουν ένα παρόμοιο νόημα. Όσον αφορά το πασχαλινό έθιμο του «αυγού που χορεύει» οφείλεται, κατά τον Krappe (αναφέρεται μόνο στις σλαβικές χώρες), στην πίστη πως σ’ αυτή την εποχή του χρόνου, ο ήλιος χορεύει στον ουρανό. Οι Λετονοί τραγουδάνε: «Χορεύει πάνω σ’ ένα βουνό από ασήμι ο ήλιος· φοράει ασημένιες μπότες στα πόδια».

7. Ο Αριθμός Επτά (7) -(από το λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ) «ΕΠΤΑ: Ο αριθμός του σύμπαντος, του μακρόκοσμου. Πληρότητα· σύνολο. Με το τρία του ουρανού και της ψυχής και το τέσσερα της γης και του σώματος, είναι ο πρώτος αριθμός που περιέχει το πνευματικό και το παροδικό. Είναι η τελείωση· σιγουριά- ασφάλεια- ανάπαυση· αφθονία· εκ νέου ολοκλήρωση- σύνθεση- επίσης παρθενία και ο αριθμός της Μεγάλης Μητέρας. Υπάρχουν επτά κοσμικά στάδια, ουρανοί, κολάσεις, μεγάλοι πλανήτες και μέταλλα πλανητών, κύκλοι του σύμπαντος, ακτίνες του ηλίου, εποχές του ανθρώπου, στήλες σοφίας, σεληνιακές διαιρέσεις του ουρανίου τόξου, ημέρες της εβδομάδας, νότες
της κλίμακας, θαύματα του κόσμου κ.τ.λ. Η έβδομη ακτίνα του ηλίου είναι η ατραπός διά της οποίας περνάει ο άνθρωπος απ’ αυτό τον κόσμο στον άλλο. Επτά ημέρες είναι η περίοδος νηστείας και μετανοίας. Η έβδομη δύναμη κάθε αριθμού είναι, σύμφωνα με τον Φίλωνα, ένα τετράγωνο και ένας κύβος και έτσι είναι μεγάλης σπουδαιότητας. Ο επτακέφαλος δράκοντας εμφανίζεται στην Ινδία, Περσία, Άπω Ανατολή — ειδικά στην Καμπότζη — και στους κελτικούς και μεσογειακούς μύθους. Αιγ.: Υπάρχουν επτά Αθώρες σαν Μοίρες και οι ιέρειες της Αθώρος έχουν επτά στάμνες- οι επτά κόρες του Ρα έκαναν επτά φιόγκους στους χιτώνες τους- τα επτά γεράκια του Ρα είναι οι επτά σοφοί· επτά αγελάδες με τον ταύρο δείχνουν γονιμότητα· υπάρχουν επτά οικήματα του κάτω κόσμου με τρις επτά πύλες. Ο αριθμός είναι αφιερωμένος στον Όσιρη. Αλχ.: Υπάρχουν επτά μέταλλα που περιλαμβάνονται στο Έργο. Αστρ.: Τα επτά άστρα της Μεγάλης Άρκτου είναι «ακατάστρεφτα», δηλαδή φαίνονται ολόκληρο το χρόνο. Υπάρχουν επτά Πλειάδες, μεγάλοι πλανήτες, ακτίνες του ηλίου. Βουδ.: Ο αριθμός της ανόδου και της αναρρίχησης στο ύψιστο και επίτευξης του κέντρου. Τα επτά βήματα του Βούδα συμβολίζουν την άνοδο των επτά κοσμικών σταδίων που υπερβαίνουν το χρόνο και το χώρο. Ο επταόροφος πρασάντα στο Μπορομπαντούρ είναι ένα ιερό βουνό και axis mundi (άξονας κόσμου) που κορυφώνεται στον υπερβατικό Βορρά και φθάνει στην περιοχή του Βούδα. Εβρ.: Απόκρυφη διάνοια. Υπάρχουν επτά άγιες ημέρες στο ιουδαϊκό έτος- η Μενορά έχει επτά κλάδους· ο Ναός χρειάστηκε επτά χρόνια για να χτιστεί· υπάρχουν επτά στήλες της σοφίας. Ελλ.-Ρωμ.: Αφιερωμένος στον Απόλλωνα του οποίου η λύρα έχει επτά χορδές και στην Αθηνά/Minerva και στον Άρη/Mars· ο Πάνας έχει επτά αυλούς· υπάρχουν επτά Σοφοί της Ελλάδας. Ινδ.: Υπάρχουν τα Επτά Κοσμήματα των Μπραχμάνων και επτά θεοί πριν από τον κατακλυσμό, με επτά σοφούς που σώθηκαν απ’ αυτόν. Κιν.: Υπάρχουν επτά νεράιδες και πνεύματα ζώων. Mαγ.: Υπάρχουν επτά κόμποι σε ένα σχοινί για «δέσιμο» και οι επωδές είναι επταπλές. Μιθρ.: Το σπήλαιο του Μίθρα έχει επτά πόρτες και επτά βωμούς και μια σκάλα με επτά σκαλοπάτια που απεικονίζουν τις επτά βαθμίδες της μύησης στα μυστήρια. Μωαμ.: Ο πρώτος τέλειος αριθμός. Υπάρχουν επτά ουρανοί, κλίματα, γαίες και θάλασσες, χρώματα, προφήτες, ενεργητικές δυνάμεις, καταστάσεις της καρδιάς· οι προσκυνητές γυρίζουν επτά φορές γύρω από την Κά’αμπα, πράγμα που συμβολίζει τις επτά ιδιότητες του Θεού. Πυθ.: Ο κοσμικός αριθμός με το τρία του ουρανού και το τέσσερα του κόσμου· ο Θεός του κόσμου· τελείωση. Σουμ.-Σημ.: Υπάρχουν επτά σεληνιακές διαιρέσεις και ημέρες της εβδομάδας. «Θα λάμπεις με κέρατα για να ορίζεις τις έξι ημέρες και την έβδομη με μισό στέμμα», έτσι η έβδομη γίνεται αντίθετη προς τον ήλιο και συμβολίζει το σκοτάδι και τον όλεθρο και συνεπώς είναι επικίνδυνο το να επιχειρήσεις οτιδήποτε κατά την έβδομη ημέρα, που γίνεται ημέρα ανάπαυσης. Υπάρχουν επτά ζώνες της γης· επτά ουρανοί, συμβολιζόμενοι με τα επίπεδα της Ζιγκου-
ράτ· επτά κλαδιά του Δέντρου της Ζωής, το καθένα τους με επτά φύλλα· επτά πύλες της κόλασης, δαίμονες της Τιαμάτ και άνεμοι που την καταστρέφουν- επτά χρώματα· σφραγίδες· Μοίρες. Χριστ.: Ο Θεός παριστάνεται με την έβδομη ακτίνα στο κέντρο των έξι ακτινών της δημιουργίας. Υπάρχουν επτά μυστήρια- δώρα του πνεύματος- το επτά των 3 + 4 θεολογικών και θεμελιωδών αρετών- επτά θανάσιμα αμαρτήματα- επτά λόφοι ή βουνά στο Καθαρτήριο- ελεύθερες τέχνες- κρυσταλλικές σφαίρες που περιέχουν πλανήτες- μεγάλοι προφήτες- άγγελοι της Παρουσίας- διάβολοι εκδιωγμένοι από τον Χριστό· περίοδος νηστείας και μετανοίας· χαρές και θλίψεις της Μαρίας· πρωταθλητές της Χριστιανοσύνης· σύνοδοι της Πρώτης Εκκλησίας· η έβδομη ημέρα μετά τις έξι της δημιουργίας  ήταν ημέρα ανάπαυσης. Στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχουν επτά βωμοί του Βααλάμ· βόδια και κριάρια για θυσία· σάλπιγγες· τείχη της Ιεριχούς· επτά φορές λούστηκε ο Νεεμάν στον Ιορδάνη· ο αριθμός των αλυσίδων του Σαμψών· το παιδί που εγέρθηκε εκ νεκρών από τον Ελισσαιέ, φταρνίστηκε επτά φορές· η Κιβωτός προσάραξε τον έβδομο μήνα και η περιστερά στάλθηκε μετά από επτά ημέρες».
-(από το λεξικό συμβόλων του Cirlot): «Εφτά: όπως όλοι οι κύριοι αριθμοί, συμβολίζει αμείωτο χάρισμα, σύγκρουση, περίπλοκη ενότητα (όσο πιο εξυψωμένος είναι ο πρώτιστος αριθμός, τόσο μεγαλύτερη είναι η περιπλοκή)· σχετίζεται μερικές φορές με το φεγγάρι (αφού 7 x 4 = 28 μέρες του σεληνιακού μήνα)».

8. Το Περιστέρι
-(από το λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ): «Περιστερά. Το πνεύμα της ζωής· ψυχή· το πέρασμα από μια κατάσταση, ή κόσμο, σε άλλη· το πνεύμα του φωτός· αγνότητα (αλλά σε μερικές παραδόσεις ακολασία)· αθωότητα· ευγένεια· ειρήνη. Οι περιστερές είναι αφιερωμένες σε όλες τις Μεγάλες Μητέρες και τις Βασίλισσες του Ουρανού και συμβολίζουν τη θηλυκότητα και τη μητρότητα· συχνά δυο περιστερές συνοδεύουν τη Μητέρα Θεά. Η περιστερά με ένα κλάδο ελιάς είναι σύμβολο της ειρήνης, αλλά και της ανανέωσης της ζωής· ένα έμβλημα της Αθηνάς. Τα περιστέρια που πίνουν από μια κούπα συμβολίζουν το Πνεύμα που πίνει το νερό της ζωής. Τα ιερά περιστέρια συνδέονται με τις νεκρικές λατρείες. Αιγ.: Αθωότητα· Το περιστέρι κάθεται στα κλαδιά του Δέντρου της Ζωής, παρουσιάζεται μαζί με τον καρπό του δέντρου  και με δοχεία που περιέχουν νερό της ζωής. Εβρ:. Λευκές περιστερές, σαν αγνότητα, προσφέρονταν στο Ναό για κάθαρση· ένα σύμβολο του Ισραήλ. Στην Παλαιό Διαθήκη η περιστερά αντιπροσωπεύει την απλότητα· αβλάβεια· αθωότητα· πραότητα· έλλειψη οδηγού· κύηση. Ενσωματώνει την ψυχή του νεκρού. Ελλ.-Ρωμ.: Έρωτας· ανανέωση της ζωής· ένα γνώρισμα του Δία που τρεφόταν με περιστέρια. Το περιστέρι με κλαδί ελιάς είναι έμβλημα της Αθηνάς σαν ανανέωση της ζωής. Το περιστέρι ήταν αφιερωμένο στον Άδωνη και στο Βάκχο σαν Πρώτο Γέννημα του Έρωτα, επίσης στην Αφροδίτη σαν φιληδονία. Ένα περιστέρι με ένα άστρο είναι έμβλημα της Αφροδίτης Μυλίττας. Ιαπ: Μακροζωία- σεβασμός- αφιερωμένο στον Χατσιμάν, θεό του πολέμου, αλλά ένα περιστέρι που κρατάει ξίφος υποδηλώνει το τέλος του πολέμου. Ινδ.: Ο Γιάμα, ο θεός των νεκρών, έχει για αγγελιοφόρους την κουκουβάγια και τα περιστέρια. Κιν: Μακροζωία- πιστότητα· τάξη· υιϊκή ευσέβεια· άνοιξη· ακολασία· συνδέεται επίσης με τη Μητέρα Γη. Μανιχ: Στη χριστιανική μανιχαϊκή εικονογραφία το τρίτο πρόσωπο της Τριάδας μερικές φορές απεικονίζεται σαν λευκή περιστερά. Μιν: Στη μινωική τέχνη συνδέεται με τη Μεγάλη Μητέρα- περιστερές και φίδια, που συμβολίζουν τον αέρα και τη γη, ήταν γνωρίσματά της. Μωαμ: Οι Τρεις Άγιες Παρθένες συμβολίζονται με πέτρες ή στήλες που τις επιστέφουν περιστέρια. Παρσ: Το Υπέρτατο Ον. Σουμ.-Σημ: Θεία δύναμη- αφιερωμένη στην Αστάρτη και ένα γνώρισμα της Ιστάρ σαν Μεγάλης Μητέρας. Μια περιστερά στάλθηκε από τη βαβυλωνιακή Κιβωτό κατά την έβδομη μέρα του κατακλυσμού. Χριστ: Το Άγιο Πνεύμα· αγνότητα· εμπνευσμένη σκέψη· ειρήνη· βάπτισμα· ο Ευαγγελισμός· τα ύδατα της δημιουργίας. Επτά περιστερές συμβολίζουν τα επτά χαρίσματα του πνεύματος· ένα κοπάδι περιστεριών συμβολίζει τους πιστούς· ένα περιστέρι με κλαδί ελιάς υποδηλώνει την ειρήνη, τη συγχώρεση και την απελευθέρωση· όπως το περιστέρι της Κιβωτού του Νώε έφερε πίσω κλάδο ελαίας σαν σύμβολο ειρήνης μεταξύ Θεού και ανθρώπων, και όπως το περιστέρι δεν βρήκε τόπο  ανάπαυσης έξω από την Κιβωτό, έτσι και ο Χριστιανός δεν βρίσκει ασφάλεια έξω από την Εκκλησία. Το περιστέρι με ένα κλαδί φοινικιάς συμβολίζει τη νίκη επί του θανάτου. Ένα λευκό περιστέρι είναι μια σωσμένη ψυχή, η εξαγνισμένη ψυχή σε αντίθεση με το μαύρο κοράκι της αμαρτίας. Τα περιστέρια στο αμπέλι είναι οι πιστοί που αναζητούν καταφύγιο στο Χριστό. Δυο περιστέρια μαζί συμβολίζουν τη συζυγική πίστη και αγάπη. Ένα περιστέρι πάνω στο ραβδί του Ιωσήφ υποδηλώνει το σύζυγο μιας αγνής παρθένας. Το περιστέρι είναι έμβλημα των Ιπποτών του Δισκοπότηρου και των Αγ. Μπενεντίκτ, Γρηγορίου και Σκολάστικα. Περιστέρι. Ινδ.: Γνώρισμα του Γιάμα, θεού των νεκρών.
Κιν.: Μακροζωία· πίστη· Άνοιξη· λαγνεία».
Αναφορές για το περιστέρι σε άλλα σύμβολα:
Στο Άρμα: «Περιστέρια σύρουν το άρμα της Αφροδίτης».
Στην Ειρήνη: «Το κατ’ εξοχήν σύμβολο της ειρήνης, η περιστερά, ή το περιστέρι με κλάδο ελαίας».
Στην Ελιά: «Το κλαδί ελιάς, ιδιαίτερα μαζί με το περιστέρι, είναι ένα κατ’ εξοχήν σύμβολο ειρήνης και Χρυσής Εποχής»[8].
Στην Στήλη: «Στήλες που από πάνω τους βρίσκονται περιστέρια, δηλώνουν τη Μεγάλη Μητέρα και ιδίως τις προφητικές θεές της Δωδώνης».
Στην Τριάδα: «Χριστ.: Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα, ή Μαρία, Ιωσήφ, Ιησούς. Σύμβολα της Τριάδας είναι το χέρι σαν Πατέρας, ο αμνός σαν Υιός και το περιστέρι σαν Άγιο Πνεύμα»[9].

-(από το λεξικό συμβόλων του Cirlot): Περιστέρι: Οι σκλάβοι πιστεύουν πως μετά από το θάνατο η ψυχή παίρνει σχήμα περιστεριού. Μετέχει στον γενικό συμβολισμό όλων των φτερωτών όντων (που σημαίνει πνευματοποίηση και εξυψωτική δύναμη). Είναι σύμβολο της ψυχής, στη ρωμανική και βισιγοτθική τέχνη. Η Χριστιανική θρησκεία, εμπνευσμένη από τις Γραφές, αναπαριστάνει το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, το Άγιο Πνεύμα, σαν περιστέρι, αλλά και σαν γλώσσα φωτιάς πάνω από τους Αποστόλους στη γιορτή της Πεντηκοστής (Πράξεις των Αποστόλων)».
Αναφορές για το περιστέρι σε άλλα σύμβολα:
Στο σύμβολο Ανταπόκριση: «η Αφροδίτη, π.χ., αντιστοιχούσε στο τριαντάφυλλο, στο κοχύλι, στο
περιστέρι, στο μήλο, στη ζώνη και στη μυρτιά».
Στη Ζυγαριά: «Στα εμβλήματα, σφραγίδες και αλληγορίες, εμφανίζεται συχνά στο εσωτερικό ενός κύκλου που καταλήγει στο άνθος ενός κρίνου, σ’ ένα άστρο, σταυρό ή περιστέρι».
Στο Μολύβι: «Μολύβι: Μέταλλο που σχετίζεται με τον Κρόνο. Με την εικόνα πως στο εσωτερικό του μολυβιού βρίσκεται το λευκό περιστέρι, οι αλχημιστές εξέφραζαν την κεντρική τους ιδέα της ύλης ως δέκτη του πνεύματος».
Στο Τρυγόνι: «Τρυγόνα: Είναι σύμβολο της πίστης και της αφοσίωσης ανάμεσα στους ανθρώπους. Εμφανίζεται σε πολλές αλληγορίες και συγχέεται πολλές φορές με το περιστέρι».
Στο Χέρι: «Στα φυλακτά που αναφέραμε, το χέρι περνάει από διάφορες τροποποιήσεις ή συσχετίζεται, όπως στα εμβλήματα της χριστιανικής Δύσης, με άλλα σύμβολα όπως: περιστέρι, άστρο, πουλί, βεντάλια, ζιγκ - ζαγκ, κύκλος κ.λπ.».

9. Το Βουνό-(από το λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ): Για το σύμβολο βουνό ο Κούπερ παραπέμπει στο όρος. «Όρος. Το Κοσμικό Όρος είναι ένα κοσμικό κέντρο, ένας ομφαλός, «μέσω του οποίου περνάει ο πολικός άξονας και γύρω από το οποίο πετούν οι δράκοντες των κοσμικών δυνάμεων» (Φλαμέλ). Το ανώτερο σημείο της γης θεωρείται σαν κεντρικό, η κορυφή του Παραδείσου, ο τόπος συνάντησης μέσα στα σύννεφα του ουρανού και της γης, το φθάσιμο «στα ύψη». Επειδή παίζει το ρόλο του άξονα και του κέντρου προσφέρει ένα πέρασμα από ένα πεδίο σε άλλο και επικοινωνία με τους θεούς- είναι επίσης το στήριγμα και η κατοικία των θεών. Είναι η ενσωμάτωση των κοσμικών δυνάμεων και της ζωής· οι βράχοι είναι οστά, οι χείμαρροι είναι το αίμα, η βλάστηση είναι το τρίχωμα και τα σύννεφα είναι η πνοή. Το βουνό συμβολίζει τη σταθερότητα· αιωνιότητα· ακινησία· ηρεμία. Οι βουνοκορφές συνδέονται με τον ήλιο, τη βροχή και τους θεούς του κεραυνού· και στις πρώτες παραδόσεις της θηλυκής θεότητας το βουνό ήταν γη και θηλυκό, ενώ ο ουρανός, τα σύννεφα, ο κεραυνός και η αστραπή ήταν το γονιμοποιό αρσενικό. Στο πνευματικό επίπεδο οι βουνοκορφές αντιπροσωπεύουν την κατάσταση της πλήρους συνείδησης. Το προσκύνημα σε ιερά βουνά συμβολίζει το ζήλο, την απάρνηση των κοσμικών επιθυμιών, την επίτευξη των ανωτέρων καταστάσεων και την άνοδο από το μερικό και περιορισμένο στο συνολικό και απεριόριστο. Το ιερό βουνό είναι επίσης «ο αφαλός των υδάτων», επειδή η πηγή όλων των υδάτων ξεπηδάει από αυτό. Το πέρασμα μέσα από βουνά που είναι πολύ κοντά η που συγκρούονται μεταξύ τους συμβολίζει το πέρασμα σε νέα πνευματικά πεδία, καθώς το πέρασμα είναι δυνατόν μόνο εν πνεύματι και κατά την «άχρονη στιγμή». Τα βουνά με δυο κορυφές είναι η έδρα ηλιακών ή αστρικών θεοτήτων, ή, όπως στη Σουμερία και στην Κίνα, η έδρα του Ηλίου και της Σελήνης, ή όπως στην περίπτωση των διδύμων εβραϊκών βουνών, Χορέβ, Όρος του Ηλίου, και Σινά, Όρος της Σελήνης. Οι ναοί που χτίζονται με τη μορφή βουνών, όπως τα ζιγκουράτ της Σουμερίας, το Μπορομπαντούρ και οι ναοί των Ίνκα, συμβολίζουν το Κοσμικό Κέντρο και τα ανερχόμενα πεδία ύπαρξης, καθώς και την άνοδο της ψυχής. Στη χριστιανική τέχνη οι τέσσερις ποταμοί πηγάζουν από το ιερό βουνό και το θρόνο του Θεού».
Ο Κούπερ αναφέρεται για το βουνό και στο:
-Σύμβολο Άνεμο: «Ο άνεμος και το πυρ μαζί αντιπροσωπεύουν το βουνό και τους ηφαιστειακούς θεούς».
-Σύμβολο αριθμό πέντε: Βουδ.: «Η καρδιά έχει τέσσερις κατευθύνσεις που, μαζί με το κέντρο της, μας κάνουν πέντε και αντιπροσωπεύουν την παγκοσμιότητα· αυτό συμβολίζεται επίσης και με το Ιερό Βουνό περιβαλλόμενο από τέσσερα νησιά».
-Σύμβολο αριθμό επτά: «Ο επταόροφος πρασάντα στο Μπορομπαντούρ είναι ένα ιερό βουνό και axis mundi (άξονας κόσμου) που κορυφώνεται στον υπερβατικό Βορρά και φθάνει στην περιοχή του Βούδα».
-Σύμβολο αριθμό οκτώ: «Η Σκέλντι, η Περσεφόνη του Βορρά, θεά του χιονιού, ζει στο βουνό της για τρεις μήνες και στη θάλασσα Νιόρντ για εννιά μήνες».
-Σύμβολο Δέντρο: «Ως κοσμικός άξονας, το δέντρο συνδέεται με το βουνό και τον κίονα και όλα όσα είναι αξονικά. Το δέντρο, σαν το άλσος, το βουνό, το λίθο και τα ύδατα, μπορεί από μόνο του να αντιπροσωπεύει τον κόσμο στην ολότητά του».
-Σύμβολο Δρόσο: «Το Δέντρο της Γλυκιάς Δροσιάς αναπτύσσεται στο ιερό βουνό Γκουάν-λονγκ, στον axis mundi (άξονα κόσμου) και δέχεται το συμβολισμό του Δέντρου της Ζωής.
Στο Ζιγκουράτ: «Ο σουμεριακός ναός ήταν χτισμένος έτσι ώστε να συμβολίζει το Ιερό Βουνό, τόπο διαμονής της θεότητας· είναι ο κοσμικός άξονας, ένας κατακόρυφος δεσμός ανάμεσα στον ουρανό και στη γη και στον κάτω κόσμο και ένας οριζόντιος δεσμός ανάμεσα στις χώρες».
-Σύμβολο Λίθο: «Μια πέτρα, ή ένας βράχος, βουνό, δέντρο ή σπηλιά, που όλα τους συνδέονται συμβολικά, μπορούν να αντιπροσωπεύουν τον κόσμο στο σύνολό του».
«Οι ψηλοί, ευθείς λίθοι, οι στήλες και οι κίονες είναι axis mundi (άξονες κόσμου), που συμβολίζονται επίσης από το δέντρο, ή το βουνό, ή από ένα δέντρο στο βουνό, ή μια στήλη με ένα δέντρο πάνω της, και αντιπροσωπεύουν το έσχατο στήριγμα όλων των πραγμάτων του σύμπαντος· είναι επίσης ένας ομφαλός, ένα σταθερό σημείο ή κέντρο όπου ο άνθρωπος μπορεί να ξανακερδίσει τον Παράδεισο, ή να βρει τη φώτιση».
-Σύμβολο Λόγχη: «Ο συμβολισμός της λόγχης σαν αρσενικής και του κυπέλλου, ή κάλυκα σαν θηλυκής, σχετίζεται με το συμβολισμό του βουνού και της σπηλιάς· το βουνό και η κατακόρυφη δίχως σκιά λόγχη είναι σύμβολα του axis mundi (άξονα κόσμου)».
-Σύμβολο Νερό: «Τα νερά, όπως και το δέντρο, το δάσος, ο λίθος, το βουνό, μπορούν να αντιπροσωπεύουν τον κόσμο στο σύνολό του».
-Σύμβολο Ομφαλό: «Ο ομφαλός είναι ένα σύμβολο της γης και κάθε γέννησης, και συχνά παριστάνεται σαν βουνό ή νησί που αναδύεται από τα ύδατα του χάους».
-Σύμβολο Ουράνια: «Στην Άπω Ανατολή τα ουράνια συμβολίζονται με το Δράκοντα και η γη με τη Λευκή Τίγρη, όπως επίσης με την ομίχλη και το βουνό, το άλογο και τον ταύρο».
-Σύμβολο Παράδεισο: «Αντιπροσωπεύει επίσης την εσώτατη ψυχή, τη διαμονή της αθανασίας· ένας τόπος όπου ο χρόνος στέκει ακίνητος· είσοδος στον αρχέγονο χρόνο, το Μεγάλο Χρόνο· η κατάσταση στην οποία ο ουρανός βρίσκεται τόσο κοντά στη γη, ώστε μπορεί κανείς να τον φθάσει σκαρφαλώνοντας σε ένα δέντρο, ένα αναρριχητικό ή ένα βουνό, ή με οποιοδήποτε σύμβολο του άξονα».
-Σύμβολο Ποτάμι: «Ινδ.: Τα τέσσερα Ποτάμια του Παραδείσου κυλούν από τη βάση του Δέντρου της Ζωής, πάνω στο Βουνό Μερού, προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, σχηματίζοντας τον οριζόντιο σταυρό του γήινου κόσμου, ο οποίος σχετίζεται με την τετράδα των στοιχείων, κ.τ.λ.».
-Σύμβολο Πυραμίδα: «Ένα κοσμικό Κέντρο και ένας axis mundi (άξονας κόσμου) που αντιπροσωπεύει το αρχέγονο Ιερό Βουνό, το οποίο έχει συχνά τέσσερις πλευρές, όπως το Όρος Μερού».
-Σύμβολο Σπήλαιο: «Το βουνό είναι η αρσενική αρχή, το ορατό και το εξωτερικό και παριστάνεται με το ανοδικό τρίγωνο, ενώ η σπηλιά μέσα στο βουνό είναι το θηλυκό, το κρυμμένο και το κλειστό- και τα δυο είναι κοσμικά κέντρα. Η σπηλιά, όντας μέρος του βουνού, έχει τον ίδιο συμβολισμό με τον άξονα».
-Σύμβολο τρίγωνο: «Στο συμβολισμό του βουνού και της σπηλιάς το βουνό είναι το αρσενικό, ανοδικό τρίγωνο και η σπηλιά είναι το θηλυκό, καθοδικό τρίγωνο.
Στο Σταυρό: «Είναι ένα κοσμικό κέντρο και γι’ αυτό ένα σημείο επικοινωνίας μεταξύ ουρανού και γης και ένας κοσμικός άξονας και κατ' αυτό τον τρόπο μετέχει του συμβολισμού του κοσμικού δέντρου, του βουνού, της στήλης, της κλίμακας, κ.τ.λ.».

-(από το λεξικό συμβόλων του Cirlot): «Βουνό: Οι διαφορετικές έννοιες που αποδίδονται στο συμβολισμό του βουνού προέρχονται όχι τόσο από μια εγγενή (σ.σ. έμφυτη) πολλαπλότητα νοημάτων, αλλά από τις εμπλοκές του καθενός από τα στοιχεία που το αποτελούν: ύψος, κατακορυφότητα, μάζα, σχήμα. Από το ύψος προέρχονται ερμηνείες όπως εκείνη της Teillard, που ταυτίζει το βουνό με εσωτερική εξύψωση ή πνευματική μετατόπιση της ιδέας της ανόδου. Στην αλχημεία, από το άλλο μέρος, αναφέρονται πάντα στο κούφιο βουνό, που το κοίλωμά του είναι ο «φούρνος των φιλοσόφων». Η κατακορυφότητα του κυρίου άξονα του βουνού, από την κορυφή στη βάση, το ταυτίζει με τον άξονα της γης και, στην ανατομία, με τη σπονδυλική στήλη. Στην Κίνα, από τα γενικά χαρακτηριστικά του, το βουνό συμβολίζει το μεγαλείο και τη γενναιοψυχία του αυτοκράτορα, είναι δε το τέταρτο στη σειρά από τα δώδεκα αυτοκρατορικά εμβλήματα. Αλλά ο βαθύτερος συμβολισμός του βουνού είναι αυτός που του κληροδοτεί ένα θρησκευτικό χαρακτήρα, συγχωνεύοντας την ιδέα της μάζας, σαν έκφραση της ύπαρξης και της κατακορυφότητας. Όπως και στην περίπτωση του σταυρού ή του «Κοσμικού Δέντρου», η θέση του είναι στο «Κέντρο» του κόσμου. Όλες σχεδόν οι πολιτιστικές παραδόσεις έχουν αυτό το βαθύ σύμβολο αρκεί να αναφέρουμε το βουνό Meru των Ινδών, το  Haraberezaiti των Ιρανών, το Tabor των Ισραηλιτών, το Himingbjor των Βορείων, κ.λπ. Επίσης, τα βουνά - ναοί, όπως το Borobudur, τα ζιγκουράτ των Μεσοποτάμιων ή τα προκολομβιανά teocalli της Αμερικής, είναι κατασκευασμένα κατ’ εικόνα αυτού του συμβόλου. Το βουνό ανταποκρίνεται από το σχήμα του, που αν το δει κανείς από ψηλά πλαταίνει βαθμιαία, σε ένα ανάποδο δέντρο που οι ρίζες του φυτρώνουν προς τα πάνω ενώ η φυλλωσιά του μεγαλώνει προς τα κάτω, εκφράζοντας έτσι πολλαπλότητα, τη διεύρυνση του απείρου, τη συνέλιξη και την πραγμάτωση. Γι’ αυτό ο Ελιάντε λέει πως η «κορυφή του “Κοσμικού Βουνού” όχι μόνο είναι το πιο ψηλό σημείο της γης, αλλά είναι ο ομφαλός της γης, το σημείο όπου ξεκίνησε η δημιουργία (η ρίζα)». Η μυστικιστική σημασία της κορυφής προέρχεται επίσης από το ότι
είναι το σημείο ένωσης ουρανού και γης, είναι το κέντρο απ’ όπου περνάει ο άξονας του κόσμου, ενώνοντας τα τρία επίπεδα (μετατρεπόμενο στο εστιακό σημείο της αντιστροφής, το σημείο διασταύρωσης του γιγαντιαίου σταυρού του αγίου Ανδρέα που συμβολίζει τη σχέση των κόσμων). Άλλα ιερά βουνά είναι το Sumeru, των Ουράλιων λαών και το Cat, της Μουσουλμανικής μυθολογίας, πανύψηλο βουνό που η βάση του είναι από μια πέτρα που λέγεται Sakhrat, που είναι ένα μονοκόμματο σμαράγδι». Το βουνό Meru θεωρείται ότι είναι καμωμένο από χρυσάφι και τοποθετείται στον Βόρειο Πόλο, για να τονισθεί η ιδέα του «κέντρου» και ιδιαίτερα για να σχετισθεί με τον Πολικό Αστέρα, «τρύπα» απ’ όπου ο χωρικός και χρονικός κόσμος περνάει και αποβάλλει τα εγκόσμια χαρακτηριστικά του. Αυτό το πολικό βουνό εμφανίζεται και σε άλλες πολιτιστικές παραδόσεις, έχοντας πάντα την έννοια του άξονα της γης· τα μυθικά χαρακτηριστικά του, κατά πάσα πιθανότητα, βασίζονται στη σταθερή θέση του Πολικού Αστέρα. Επίσης το λένε «άσπρο βουνό» και τότε συμπεριλαμβάνει τόσο το βασικό συμβολισμό του βουνού, με όλες τις έννοιες που αναφέραμε πιο πάνω, όσο και του λευκού χρώματος (ευφυΐα, αγνότητα). Αυτός ήταν ο πρωταρχικός συμβολισμός του Ολύμπου. Αυτό το υπέρτατο, ουράνιο βουνό, θεωρείται από τον Σνάιντερ ανταπόκριση του Δία και ισοδυναμεί με τον αριθμό ένα. Υπάρχει ένα άλλο βουνό, σχετικό με το συμβολισμό του αριθμού δύο, κι αυτό είναι το βουνό του Άρη και του Ιανού δηλαδή, όπως οι Δίδυμοι βασικά ανταποκρίνονται σε δύο διαφορετικές όψεις του ίδιου βουνού, μόνο που ο συμβολισμός τους συμπεριλαμβάνει την ιδέα των «δύο κόσμων»: του Atmaruura και Bouddhi, των δύο βασικών ρυθμικών όψεων της δημιουργίας των φαινομένων (φως και σκοτάδι, ζωή και θάνατος, θνησιμότητα και αθανασία). Αυτό το βουνό έχει δύο κορυφές, για να αναπαραστήσει οπτικά την αμφίρροπη, δυαδική σημασία του. Εμφανίζεται πολύ συχνά στην πολιτιστική παράδοση της Μεγαλιθικής περιόδου, ιδιαίτερα σε σχήμα τοπίου, αναπαριστάνοντας γι’ άλλη μια φορά τον πρωτεϊκό μύθο των Διδύμων, που ξεπετάγεται με τόσες διαφορετικές μορφές στην πρωτόγονη σκέψη και τέχνη. Το βουνό σχηματίζει μια mandorlanou συμβολίζει τη διασταύρωση ουρανού και γης, και που θεωρείται το χωνευτήρι της ζωής, εγκολπώνοντας τους δύο αντίποδές της (το καλό και το κακό, την αγάπη και το μίσος, την πίστη και την προδοσία, την κατάφαση και την άρνηση, τους αριθμούς 2 και 11 -που και οι δύο ισοδυναμούν με το 1 συν 1- και, τέλος, τη δημιουργία και την καταστροφή). Τα ζώα που ανταποκρίνονται στην ολότητα της mandorla είναι η φάλαινα και ο καρχαρίας. Σ’ έναν ινδικό μύθο, το κάστρο του Ίντρα είναι χτισμένο πάνω σ’ αυτό το βουνό· στους ρωμαϊκούς μύθους, πάνω σ’ αυτό είναι χτισμένο το κάστρο του Άρη και είναι, παράλληλα, το σπίτι του κεραυνού, του δικέφαλου αετού και των Διδύμων. Το λένε «πέτρινο βουνό» και χρησιμεύει ταυτοχρόνως σαν σπίτι των ζωντανών (το εξωτερικό του βουνού) και των νεκρών (το εσωτερικό, οι σπηλιές). Αυτό επιβεβαιώνεται από τον Krappe, όταν λέει: «Συχνά, η χώρα των νεκρών τοποθετείται μέσα σ’ ένα βουνό αυτό αποτελεί καταγωγή των λόφων των νυμφών για τους Κέλτες και τους Ιρλανδούς και εξηγείτο μύθο, που συναντάται σε Ασία και Ευρώπη, σχετικά με το δημιουργό ή ήρωα που κοιμάται στο εσωτερικό ενός βουνού, απ’ όπου θα βγει μια μέρα για να ανανεώσει όλα τα πράγματα αυτού του κόσμου». Είναι πασιφανής η σχέση αυτού του μύθου με το μύθο της περιτύλιξης και το κάστρο της «Ωραίας κοιμωμένης» που είναι χαμένο μέσα στο πυκνό δάσος. Όλοι αυτοί οι μύθοι πραγματεύονται το μυστήριο μιας εξαφάνισης που συμβαίνει ανάμεσα σε δύο εμφανίσεις. Κατά τον Σνάιντερ, με το βουνό του Άρη σχετίζονται τα ακόλουθα επαγγέλματα: βασιλιάς, γιατρός, πολεμιστής και ανθρακωρύχος, καθώς και του μάρτυρα. Στον δυτικό πολιτισμό, το σύμβολο του ιερού βουνού συναντάται στο μύθο του Γκράαλ, καθώς και του Montsalvat (βουνό της σωτηρίας ή της υγείας) που, κατά τον Γκενόν είναι επίσης «πολικό βουνό» και «ιερό νησί», αλλά πάντα δύσκολο στην ανάβαση ή δύσκολο να εντοπισθεί (όπως το «κέντρο» του λαβύρινθου). Γενικά, το βουνό, ο λόφος, η κορυφή, σχετίζονται με την ιδέα της αυτοσυγκέντρωσης, της πνευματικής ανύψωσης και της επικοινωνίας των αγίων. Στα μεσαιωνικά εμβλήματα, το βουνό της υγείας αναπαριστάνεται (για να καθοριστεί ευκρινέστερα) με ένα συμπληρωματικό, συμβολικό σχήμα πάνω του όπως: άνθος κρίνου, αστέρι, τρίγωνο, αριθμός τρία, κ.λ.π. Το γράμμα Ζ, που εμφανίζεται καμιά φορά, είναι από το Zion (Σιών)· το R, είναι από το Regeneration. Στην ποιητική επεξεργασία ορισμένων απ’ αυτά τα σύμβολα έχει δημιουργηθεί μια σύνθεση που πρέπει να εξηγήσουμε. Από τη στιγμή που ένα βουνό αφήνει -για να το πούμε έτσι- τον υλικό και γήινο χαρακτήρα του για να μεταβληθεί σε εικόνα μιας ιδέας, όσο περισσότερα στοιχεία ανήκουν σ’ αυτή την ιδέα, τόσο μεγαλύτερη είναι η ένταση και η διαύγειά της. Γ ι’ αυτό, το βουνό Meru της Ινδίας θεωρείται πως έχει σχήμα πυραμίδας με εφτά πλευρές (που αντιστοιχούν στους εφτά πλανήτες, στις εφτά αρετές και στις εφτά κατευθύνσεις του χώρου) και κάθε πλευρά έχει ένα από τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Στο σύνολό του, το βουνό απαστράπτει κατάλευκο, κάτι που το ταυτίζει με το «πολικό βουνό» και με τη συνθετική εικόνα της ολότητας (πυραμίδα), που τείνει προς την ενότητα (που συμβολίζεται από την κορυφή του), κατά τη θεωρία του Nicolas de Cusa.
Βουνό, Οδοντωτό: Υπάρχουν προϊστορικά σχέδια που δείχνουν τον άνθρωπο οκλαδόν, να μοιάζει σχηματικά με ένα οδοντωτό βουνό. Είναι μια απλή σύμπτωση, αλλά η σημασία του οδοντωτού ή πριονωτού βουνού συμπίπτει ακριβώς με τη σημασία του ανθρώπου που, μέσα από τη θυσία, κατέχει μια περιθωριακή θέση μεταξύ ουρανού και γης (συμβολισμός του σταυρού). Από το άλλο μέρος, υπάρχουν μεσαιωνικές αναπαραστάσεις της σειρήνας με την επιγραφή Serra (πριόνι).
Βουνό της σωτηρίας: Στο μύθο του Γκράαλ είναι το mons Salvationis, η κορυφή που τοποθετείται «στις μακρινές όχθες όπου κανένας θνητός δεν μπορεί να πλησιάσει» και είναι παρόμοιο με το βουνό Meru των Ινδών, το Cat των Αράβων, και το πολικό βουνό. Το «Βουνό της σωτηρίας» είναι σύμβολο της υπέρτατης πνευματικής πραγμάτωσης.
Βουνό χώματος: Σύμβολο που ανήκει στο ιερογλυφικό σύστημα των Αιγυπτίων και είναι σχήματος ορθογωνίου σε δύο από τις πλευρές του. Συμβολίζει τις ενδιάμεσες καταστάσεις της ύλης, σε σχέση με τα αρχέγονα νερά και με τη λάσπη».
Αναφορές του βουνού σε άλλα σύμβολα από τον Cirlot:
-Σύμβολο Ανάληψη: ««Οποιοδήποτε κι αν είναι το προσωπικό σας θρησκευτικό πιστεύω, και οποιεσδήποτε αξίες σας έχει δώσει –παγανιστική τελετουργία, μύηση, μυστικιστική έκσταση, ονειρικό οραματισμό, ηρωικό έπος- οι αναλήψεις, οι αναβάσεις σε βουνό ή σκάλες, η άνοδος πετώντας στην ατμόσφαιρα, συμβολίζουν πάντα την προσπέλαση της ανθρώπινης κατάστασης και της διείσδυσης σε ανώτερα κοσμικά επίπεδα».
-Σύμβολο Άξονες (Τα αξονικά σύμβολα): «Είναι αυτά που αντιπροσωπεύουν τον «άξονα της γης» ή έχουν κάποια σχέση μ’ αυτόν. Δεν είναι απαραίτητο να έχουν πάντα γραμμικό, κάθετο σχήμα και γι’ αυτό μπαίνουν στην κατηγορία: βουνό, πυραμίδα, διπλός πέλεκυς, τρίαινα, σκάλα».
-Σύμβολο (θεός) Άρης: «Η εικόνα του Ιανού, με τα δύο πρόσωπα, το βουνό του Άρη με τις δύο κορυφές, είναι σύμβολα αντιστροφής, δηλαδή της επικοινωνίας ανάμεσα στον ανώτερο κόσμο (του ασχημάτιστου, δηλαδή των δυνατοτήτων του μέλλοντος) και στον κατώτερο (που είναι ήδη σχηματισμένος).
-Σύμβολο Αρχιτεκτονική: «Τώρα, εμβαθύνοντας στην έννοια της παρομοίωσης ναός - βουνό, πρέπει να συμπληρώσουμε την εξίσωση συμπεριλαμβάνοντας τη σπηλιά στο εσωτερικό του βουνού».
-Σύμβολο Γράμματα της Αλφαβήτου: «Α = κώνος, βουνό, πυραμίδα, πρωταρχική αιτία».
-Σύμβολο Δένδρα και Λουλούδια: «Το δέντρο, με τις ρίζες του μέσα στη γη και τα κλαδιά του υψωμένα κατά τον ουρανό, συμβολίζει μία κάθετη τάση και γι’ αυτό σχετίζεται με άλλα σύμβολα, όπως η σκάλα και το βουνό, που συμβολίζουν τη σχέση ανάμεσα στους «τρεις κόσμους»: τον κάτω (Κόλαση), τον επάνω (Γη) και τον ουράνιο (Παράδεισος)».
-Σύμβολο Πάσσαλο: «Υλικό σύμβολο του άξονα πεδιάδα - βουνό, όπως η σκάλα, ο σταυρός, η πυρά της θυσίας». 
-Σύμβολο Πλοίο: «Η αντίληψη πως πρέπει πρώτα να μάθει κανείς να διαπλέει τη θάλασσα των παθών για να μπορέσει να φτάσει στο βουνό της Σωτηρίας, είναι ίδια με την ιδέα των κινδύνων που καραδοκούν στην εξερεύνηση των ωκεανών».
-Σύμβολο Πρώτη Ύλη (αλχημική): «Αυτό ερμηνεύει την ιδέα πως αυτή η ύλη προερχόταν από το βουνό όπου ακόμα δεν υπάρχουν διαφορές, αφού είναι το βασίλειο της Ενότητας, και όχι των πολλών, διαφορετικών πραγμάτων».
-Σύμβολο Σάλπιγγα: «Σάλπιγγα: Σαν μεταλλικό όργανο ανταποκρίνεται στα στοιχεία αέρας και φωτιά, και στο διπλό βουνό του Άρη».
-Σύμβολο Σκάλα: «Ο μύθος της ανάβασης σε πολλούς πρωτόγονους λαούς αναπαριστάνεται με σκοινιά, πασσάλους, από ένα δέντρο ή από ένα βουνό (που συμβολίζει τον άξονα του κόσμου)».
«Σχετικά με τους πρωτόγονους, ο Σνάιντερ παρατηρεί πως για να «φτάσουν» στο βουνό του Άρη και να πάρουν τα αγαθά του, πίστευαν πως πρέπει να χρησιμοποιήσουν τη σκάλα των προγόνων».
-Σύμβολο Τοπίο: «Πίσω από την αντιπαράθεση του ουρανού και της γης, που εκφράζεται δυναμικά από την πάλη θεών και Τιτάνων, αγγέλων και δαιμόνων και που αντιπροσωπεύεται τοπογραφικά από τον άξονα βουνό –πεδιάδα κ.τ.λ.».
-Σύμβολο Τριφύλλι: « Έμβλημα της Αγίας Τριάδας. Όταν, στα εμβλήματα, είναι τοποθετημένο πάνω σ’ ένα βουνό, συμβολίζει τη γνώση της θείας φύσης σαν αποτέλεσμα της προσπάθειας, μέσα από τη θυσία και τη μελέτη (εξύψωση)».

10. Η Φτέρνα ή Πόδι-(από το λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ): «Πόδι. Οι μονοπόδαροι θεοί θεωρούνται κατά ποικίλους τρόπους, σαν σύμβολα του άξονα, ή σαν σεληνιακά ή φαλλικά. Στην Καμπάλα το πόδι αντιπροσωπεύει τη σταθερότητα και τη δόξα. Στην Αίγυπτο φανερώνει την ανύψωση».
Σε άλλα σύμβολα που αναφέρεται το πόδι:
-Σύμβολο σπονδυλική στήλη: «Τα σύμβολα της σπονδυλικής στήλης είναι οι άξονες του κόσμου, τα βουνά, οι στήλες, τα δέντρα, τα κέρατα, τα πόδια».
-Σύμβολο στέμμα: «Ένα στέμμα στα πόδια συμβολίζει την απάρνηση της βασιλείας».
-Σύμβολο στοιχεία (στον αέρα): «ο αέρας απεικονίζεται από μια θεά της γονιμότητας, το κέρας της Αμαλθείας, το χθόνιο όφη ή σκορπιό, ή το πυργωτό στέμμα της Κυβέλης- ο αέρας είναι η Ήρα και το Παγώνι, ή η Ήρα ανυψωμένη στον αέρα με το αμόνι να κρέμεται από τα πόδια της».
-Σύμβολο ταύρο: «Ο μηρός του ταύρου ήταν το φαλλικό πόδι του Σεθ».
-Σύμβολο ιπποπόταμο: «Ο μηρός του ταύρου ήταν το φαλλικό πόδι του Σεθ».
-Σύμβολο τράγο: «Ο Πάνας έχει πόδια, κέρατα και γένια τράγου».
-Σύμβολο τρισκελίδα (τρισκέλιον=τρία σκέλη): «Είναι το «γρήγορο πόδι», προφανώς η ηλιακή κίνηση, ή ο ήλιος στην ανατολή, στο ζενίθ και στη  δύση».
-Σύμβολο γράμμα Υ: «Ο Πυθαγόρας έλεγε πως είναι το έμβλημα της ανθρώπινης ζωής, αφού το πόδι (η κάθετη γραμμή) είναι η αθωότητα του παιδιού».
-Σύμβολο φίδι: «Καθώς κινείται χωρίς πόδια ή φτερά, το φίδι συμβολίζει το πνεύμα που διαπερνά τα πάντα». Και σε άλλο σημείο: «Η βαβυλωνιακή Τιαμάτ (σ.σ. το όνομα της σημαίνει), «αυτή που δεν έχει πόδια».

11. Στο συμβολισμό του ποδιού συγκαταλέγεται και ο Μηρός. Έτσι, έτσι και λόγω της υπερβολικής αξίας του συμβόλου του ποδιού,[10] θα το ερευνήσουμε και αυτό.
-(από το λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ): «Μηρός. Ο μηρός συχνά χρησιμοποιείται σαν ένα σύμβολο του φαλλού, επομένως της δημιουργικής δύναμης, της αναπαραγωγής και της ισχύος. Το κρανίο και τα διασταυρούμενα μηριαία οστά αντιπροσωπεύουν τις δυο ζωτικές πηγές δύναμης, το κεφάλι και τους λαγόνες, του ατόμου μετά το θάνατο· κατέχουν μαγική ισχύ, απομακρύνουν τη ζωτική δύναμη και είναι συνεπώς ένα σύμβολο θανάτου. Στην Αίγυπτο ο μηρός του ταύρου ή του ιπποπόταμου είναι «το φαλλικό πόδι του Σεθ». Ο Διόνυσος βγήκε μέσα από το μηρό του Δία».

-(από το λεξικό συμβόλων του Cirlot): Μηροί: Στα αιγυπτιακά ιερογλυφικά συμβολίζουν τη δύναμη, κάτι που ανταποκρίνεται ακριβώς στη λειτουργία των δυνατών στηριγμάτων του σώματος. Στον μυστικισμό, διατηρείται αυτός ο συμβολισμός δίνοντας έμφαση στη μεγαλοπρέπεια και στο σφρίγος των μηρών.
-Ο μηρός σαν σύμβολο αποσυμβολίζεται εύκολα και στη Βίβλο: «Εξο 1:5. Και πάσαι αι ψυχαί αι εξελθούσαι εκ του μηρού του Ιακώβ ήσαν ψυχαί εβδομήκοντα ο δε Ιωσήφ ήτο ήδη εν Αιγύπτω». Δηλαδή : «και όλες οι ψυχές που βγήκαν από τον μηρό του Ιακώβ (είναι ξεκάθαρο ότι εννοεί τα παιδιά του αφού πιο πάνω λέει και τα ονόματα αυτών των παιδιών) ήταν εβδομήντα ψυχές ο δε Ιωσήφ βρισκόταν ήδη στην Αίγυπτο».
-Στην ελληνική μυθολογία: «Ο Ζευς έσωσε στο σώμα της (σ.σ. της Σεμέλης) τον ανώριμο καρπό: το παιδί Διόνυσο. Ο πατέρας έκρυψε τον παράκαιρα γεννημένο θεό ράβοντάς τον μέσα στο μηρό του ή κλείνοντας το πατρικό σώμα με χρυσές βελόνες» (ΜτΕ Κερένυι σελ. 241).
-Και δεν είναι μόνο αρσενικά που γεννούν από το «μηρό» αλλά και θηλυκά όπως η Ήρα: «Έτσι υποστηρίζαμε κάποιοι και είπανε[11] ότι ο Ήφαιστος γεννήθηκε από το μηρό της Ήρας» (ΜτΕ Κερένυι σελ. 153).

12. Τα Δόντια του Φιδιού
-(από το λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ): τα δόντια του φιδιού στον Κούπερ δεν υπάρχουν. Διαβάζουμε για τα δόντια γενικά: «Δόντια. Επίθεση και άμυνα· το να δείχνεις τα δόντια σημαίνει προάσπιση και εχθρότητα. Στην Κίνα τα δόντια συμβόλιζαν τον πόλεμο. Σε μερικές πρωτόγονες μυητικές τελετές έβγαζαν ένα δόντι και το κατάπιναν σαν σύμβολο του θανάτου και της αναγέννησης, αφού το δόντι είναι το πιο ανθεκτικό μέρος του σώματος».
-Αλλού στον Κούπερ θα τα δούμε στα σύμβολα Πυρ/Φλόγα: «Σαν πυρ, ο Αγκνί είναι και η βροχοποιός γονιμότητα της αστραπής και η οικιακή εστία. Οι φλόγες απεικονίζονται με τα χρυσά δόντια του Αγκνί κ.τ.λ.».[12]

-(από το λεξικό συμβόλων του Cirlot): «Δόντια: Κατά τον Allendy, είναι τα πιο πρωτόγονα επιθετικά όπλα και η πρωτόγονη έκφραση της δραστηριότητας. Το να χάσει κανείς τα δόντια του σημαίνει, λοιπόν, φόβο ευνουχισμού, ήττα στη ζωή ή αναστολή. Συμβολίζουν το αντίθετο από το να στολισθεί κάποιος με τα δόντια και τα νύχια ενός θηρίου που σκότωσε, όπως έκαναν οι πρωτόγονοι, όπως αποδεικνύεται από ανθρωπολογικές μελέτες επί προϊστορικών ευρημάτων. Υπάρχουν επίσης ερμηνείες που υπογραμμίζουν τη συμβολική έννοια των δοντιών σε ότι αφορά τη σεξουαλική δραστηριότητα. Πιο σημαντική όμως είναι η ιδέα των Γνωστικών για τον συμβολισμό των δοντιών που, κατά τον Leisegang («La('inose»), συνίσταται στη θεωρία πως αυτά αποτελούν τις πολεμίστρες, τα τείχη και τα οχυρά του εσωτερικού ανθρώπου, από υλιστικής ή ενεργητικής σκοπιάς, ακριβώς όπως τα μάτια και το βλέμμα συμβολίζουν την υπεράσπιση του πνεύματος. Αυτό εξηγεί τον αρνητικό συμβολισμό των ρητών «του πέσαντα δόντια» ή «του εσπάσαντα δόντια».

ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΥΘΟ
1. Το χάος απ΄ όπου αναδύεται η Ευρυνόμη είναι μία από τις πιο παρεξηγημένες λέξεις – νοήματα στον κόσμο. Όλοι βέβαια συμφωνούν ότι το χάος δεν σήμαινε τότε την «ακαταστασία», δηλαδή το νόημα που έχουμε σήμερα. Οι περισσότεροι έχουν καταλήξει ότι η ονομασία χάος προέρχεται από τη λέξη χαίνω «κενός χώρος» το χάσμα, και σαν παράδειγμα δίνουν όπως αυτόν που υπάρχει στο διάστημα. Βέβαια αυτό το τελευταίο είναι λάθος, για τον λόγω του ότι οι μύθοι και τα σύμβολα είχαν ένα και μοναδικό πρότυπο και αυτό δεν ήταν τίποτε άλλο από τον ίδιο τον άνθρωπο. Αυτή είναι η πιο σημαντική παράμετρος όταν εξετάζουμε ένα σύμβολο. Εδώ λοιπόν έχουμε μια γέννηση και θα ήταν πολύ παράξενο αν η γέννηση αυτή έμοιαζε σε κάτι διαφορετικό από την γέννηση του ίδιου του ανθρώπου. Άλλωστε όπως είπαμε τα σύμβολα είναι η γλώσσα του ίδιου μας του εγκεφάλου. Τι υπάρχει λοιπόν πριν από την σύλληψη του εμβρύου;
Υπάρχει μια «διεργασία» μέσα σε μία μήτρα. Μέσα στη μήτρα υπάρχει σκοτάδι και πολλά υγρά.[13] «Το υγρό στοιχείο και ο ουρανός ήταν ακόμα ανακατωμένα.  Το πρώτο πράγμα που έκανε (σ.σ. η Ευρυνόμη) ήταν να χωρίσει τον ουρανό από την θάλασσα» λέει ο μύθος. Και πραγματικά στην αρχική «διεργασία» τα υγρά του «ουρανού» - ο ουρανός είναι αρσενικός – είναι ανακατεμένα με τα υγρά της «θάλασσας» - τα υγρά του θηλυκού. Αυτό είναι το χάος. Αυτό είναι το χάσμα, που σημαίνει μεν κενός χώρος αλλά χώρος που εμπεριέχεται κάπου, όπως δηλαδή είναι ο κενός χώρος στο στόμα όταν κάποιος χασμουριέται. Και εδώ αυτός ο χώρος είναι η παγκόσμια μήτρα, πάντα κατά το πρότυπο της γυναικείας. Η επιβεβαίωση όλων αυτών είναι ένα κοινό αρχαιοελληνικό λεξικό (Ματζέντα). Χάα είναι η υδρία και η κάλπη, χάιος είναι αυτός (σ.σ. στην ουσία είναι αυτή) που έχουν ανοίξει τα γεννητικά της όργανα (από τις ακολασίες), και εντέλει χάος (λεξ. Hofmann) που σημαίνει κενός χώρος, χάσμα, ατμόσφαιρα και Άβυσσος. Η τελευταία λέξη δεν μνημονεύεται από κανένα ενώ σε πολλούς μύθους η Άβυσσος είναι ότι σε αυτή την ιστορία το χάος. Άβυσσος ή άβυθος σημαίνει «θάλασσα χωρίς πάτο» και ξέρουμε πως η θάλασσα είναι τα γενετικά νερά της μήτρας. Στην αρχή της δημιουργίας ασφαλώς και θα ήταν «χωρίς πάτο» για να δείξει το απέραντο της δημιουργίας. Στην δημιουργία των Πελασγών Χάος είναι η Άβυσσος δηλαδή μια μήτρα. Σε αυτό το μύθο δηλαδή δεν λέγεται για μία θεότητα «ανδρόγυνο»[14] όπως ήταν ο Ωκεανός και η Τηθύς πλην όμως, εννοείται, αν και εδώ σε αντίθεση με την εβραϊκή γένεση τονίζεται η θηλυκή πλευρά της. Αυτό δείχνει και την παλαιότητα του μύθου αφού ως γνωστόν η μητριαρχία είναι παλαιότερη της πατριαρχίας.

2. Από την παγκόσμια μήτρα, το χάος, αναδύεται μέσα από τα νερά[15] πάλι μία θηλυκή θεότητα. Έτσι επαναλαμβάνεται η σπουδαιότητα της μήτρας. Και από κει και πέρα θα δούμε το χορό. Το λίκνισμα ήταν και παραμένει ένα «σεξουαλικό εργαλείο» του θηλυκού. Εδώ όμως υπάρχει μία λεπτομέρεια που έχει σχέση με το έργο και γιαυτό το λόγο ελάχιστοι είναι αυτοί που το έχουν καταλάβει και κανείς δεν το έχει αποσυμβολίσει. Ναι μεν γίνεται «χορός» αλλά αυτό δεν σημαίνει και ερωτική πράξη. Από την γέννηση της Ευρυνόμης και μέχρι και μέχρι να σμίξει με τον Οφίωνα η περίοδος αυτή αντιστοιχεί με την περίοδο του ανθρώπου από την γέννηση μέχρι την ηλικία των 11 έως 13 ετών, τότε δηλαδή που αρχίζει η εφηβεία και εμφανίζεται η δημιουργική ενέργεια στον άνθρωπο. Μέχρι τότε υπάρχει μία λανθάνουσα δημιουργική ενέργεια που εμφανίζεται με τον παιδικό αυνανισμό. Αυτό όσο και αν είναι επαχθές για τους νέους γονείς είναι μία απαραίτητη λειτουργία που βοηθά στην ανάπτυξη του εγκεφάλου. Όπως είπαμε και παραπάνω στο σύμβολο «νερό» όλοι οι μύστες που περπατούν πάνω στα νερά, όπως η μάνα του Θησέα Αίθρα ή ο θεός των υδάτων Μπράχμα αλλά ακόμα και ο Ιησούς. Αυτό δείχνει το έργο. Δηλαδή ο μύστης ή ο θεός μπορούν να επιβάλλονται στο νερό (σπέρμα και γενετικά υγρά) και να δημιουργούν ένα ανώτερο εαυτό, δηλαδή νόηση. Το αντίθετο γίνεται με αυτούς που θέλουν να τεκνοποιήσουν. Το χυμένο σπέρμα συμβολίζεται με χυμένο αίμα από πληγή, συνήθως μια βίαιης πράξης όπως ήταν αυτής του ευνουχισμού του Ουρανού. Από το χυμένο αίμα (σπέρμα) του γεννήθηκαν οι Ερινύες. Δείτε ένα παράδειγμα πως χειρίζονταν αυτό το μεγάλο σύμβολο. (από το Λεξ. Συμβ. Κούπερ στο Αίμα): «Στο χριστιανικό συμβολισμό το αίμα και το νερό στη σταύρωση[16] είναι η ζωή του σώματος και η ζωή του πνεύματος. Το περπάτημα πάνω σε αίμα χαρίζει γονιμότητα: Στη Μέση Ανατολή οι νύφες περπατούσαν πάνω στο αίμα ενός θυσιασμένου προβάτου[17]».

3. Η αναπνοή ήταν από ανέκαθεν το σημάδι της ζωής. Με την πρώτη εισπνοή αρχίζει και με την τελευταία εκπνοή τελειώνει μια ζωή. Δεν χρειάζεται να μας πει ο Γιουνγκ για την εβραϊκή λέξη ruth που στα αραβικά και στα εβραϊκά σημαίνει ταυτόχρονα πνοή και πνεύμα αφού στα ελληνικά είναι πιο ξεκάθαρο. Πνοή ή πνεύμα είναι φύσημα αέρα.  Έτσι ανα-πνοή είναι το επαναλαμβανόμενο φύσημα αέρα. Αρχικά στην Ελλάδα πνεύμα είναι η θεϊκή δύναμη που χαρίζει τη ζωή. Αργότερα το πνεύμα (φύσημα) ταυτίστηκε με το θείο που ενώνεται με την σάρκα αλλά και με νοητική λειτουργία του εγκεφάλου. Για το θείο πνεύμα που ενώνεται με την σάρκα έχουμε και άλλη λέξη και αυτή είναι η ψυχή. Στην ουσία όμως δεν υπάρχει διαφορά αφού ψύχω σημαίνει φυσώ, πνέω, αναπνέω (Hofmann, Ματζέντα). Με λίγα λόγια είτε πνεύμα πούμε - είτε με το νόημα της νόησης είτε με το νόημα της ψυχής – είτε ψυχή, εννοούμε το ίδιο πράγμα δηλαδή την αναπνοή και τη ζωή. Δηλαδή η Ευρυνόμη με την κίνηση της κινεί τον χρόνο αλλά εφόσον η κίνηση αυτή γίνεται πάνω στο νερό χωρίς να «βρέχεται», είναι μια κίνηση εγκράτειας και δηλώνει το έργο. Η αλλαγή θα συμβεί σε κάποια στιγμή (στην εφηβεία) όταν ο αέρας (η ζωή) θα μεταμορφωθεί σε φίδι (τη δημιουργική δύναμη). Αναπόφευκτα η περιέργεια του νέου ανθρώπου θα οδηγήσει στην πτώση του σπέρματος.[18]

4. Για το φίδι όπως είπαμε και πιο πάνω το μόνο που χρειάζεται να ξέρετε είναι πως είναι η δημιουργική δύναμη. Υπάρχει σε λανθάνουσα κατάσταση με την γέννηση της ζωής (αέρας) και μεταμορφώνεται σε φίδι, δημιουργική ενέργεια, με την παρέλευση του χρόνου (χορού) από την ηλικία 11 έως 13 χρόνων.  Το φίδι είναι και «καλό» και «κακό» σύμφωνα με το μεταιχμιακό. Καλό είναι όταν η δημιουργική ενέργεια χρησιμοποιείται για την ανάπτυξη του εγκεφάλου (με εγκράτεια στον έρωτα). Κακό όταν η δημιουργική ενέργεια χρησιμοποιείται μόνο για αναπαραγωγή. Ο λόγος είναι επειδή οι ορμόνες που παράγονται στην ερωτική πράξη είναι κοινές για την ανάπτυξη του εγκεφάλου. Προσοχή όμως στην παγίδα. Έργο και εγκράτεια δεν είναι η αποχή που διδάσκει ο χριστιανισμός. Η αποχή δεν παράγει ερωτικές ορμόνες. Το μυστικό είναι συμμετοχή στον έρωτα αλλά χωρίς κορύφωση. Αυτή είναι η εγκράτεια και όχι η αποχή. Και βέβαια αυτό είναι μία ακροβασία τόσο δύσκολη που στον ορφισμό παραστάθηκε με σταύρωση και δραπέτευση από τον Άδη.

5. Η μεταμόρφωση μπορεί να σημαίνει αυτό που είπαμε πιο πάνω, δηλαδή την εμφάνιση της δημιουργικής δύναμης στον άνθρωπο αλλά επίσης την μεταμόρφωση της νόησης, μιας δύναμης που από διαιρεμένη σε τρεις εγκεφάλους ενώνεται σε μια πανίσχυρη νόηση (την φώτιση, τον εσωτερικό ήλιο, την αποθέωση).

6. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα σύμβολα αντλούνται από διαφορές καταστάσεις που βιώνει ο άνθρωπος. Το αυγό λοιπόν είναι η κοιλιά μιας εγκύου γυναίκας.

7. Το επτά (οι επτά στροφές που τυλίχτηκε ο Ωφίων στο αυγό) είναι ένας αριθμός που συμβολίζει πτώση σπέρματος. Το ανέδειξαν πρώτοι οι Σουμέριοι. Στον λαό αυτό χρωστάμε και την ιερότητα του αριθμού έξι. Η συνήθεια της εξάδας και της δωδεκάδας (η ντουζίνα) που είχαμε παλαιότερα στις συναλλαγές  ήταν υπόλειμμα αυτού του λαού. Υπάρχουν επτά σεληνιακές διαιρέσεις και ημέρες της εβδομάδας. «Θα λάμπεις με κέρατα για να ορίζεις τις έξι ημέρες και την έβδομη με μισό στέμμα»[19], έτσι η έβδομη γίνεται αντίθετη προς τον ήλιο και συμβολίζει το σκοτάδι και τον όλεθρο και συνεπώς είναι επικίνδυνο το να επιχειρήσεις οτιδήποτε κατά την έβδομη ημέρα, που γίνεται ημέρα ανάπαυσης. Το αιώνιο και αθάνατο το συμβολίζει το έξι κα για το λόγο αυτό ο κύκλος που το εκφράζει έχει 360 μοίρες, ένας αριθμός που διαιρείται ακριβώς με το έξι. Το έξι που σαν εξάγωνο συμβολίζει τον θεϊκό έρωτα, δηλαδή το έργο, ακολουθεί το επτά. Το επτά είναι ο αριθμός της πτώσης. Και αυτή η δοξασία μάλλον προέρχεται από τον ίδιο γεωγραφικό χώρο. Στον μύθο των συμπληγάδων και της Αργούς βλέπουμε ότι από τις επτά περιστέρες Πλειάδες να περνούν μόνο οι έξι το «κατώφλι», ενώ στη Ρώμη την άσβεστη φωτιά της αυτοκρατορίας την κρατούσαν οι - πάντοτε έξι – Εστιάδες, οι παρθένες ιέρειες της Εστίας, της άμεμπτης θεάς της οικογενειακής «φλόγας». Το έξι είναι ο αριθμός του έργου, της θεϊκής ένωσης ενώ το επτά είναι ο αριθμός της πτώσης.  Της αιματηρής πτώσης και της διαίρεσης. Ακόμα και ο θεός κάνει τον κόσμο σε έξι μέρες και την έβδομη ξεκουράζεται, ενώ η έκτη από τις δέκα (αριθμός του έργου) εντολές του θεού είναι, «ου μοιχεύσεις». Την  έβδομη μέρα δεν πρέπει να γίνεται καμία «δουλειά» γιατί αυτή ανήκει στη μητέρα γη που έχει «δικαίωμα στο σώμα».
Το «άγιο πνεύμα» στο χριστιανισμό συμβολίζεται με ένα περιστέρι. Το περιστέρι έχει την συνήθεια σε όλη τη ζωή του να έχει ένα μόνο ερωτικό σύντροφο.[20] Αυτό λοιπόν το έκανε ακόλουθο της θεάς του έρωτα. Όχι βέβαια του λάγνου αλλά της εγκράτειας. Στην Ελλάδα το περιστέρι λεγόταν Πέλεια[21]. Ο Άτλας που σαν στύλος (φαλλός) κρατούσε στους ώμους του τον «θόλο» του ουρανού είχε επτά κόρες, τις Πλειάδες. Φαίνεται από το τέλος που είχαν τα επτά παρθένα κορίτσια,[22] ότι το όνομα Πλειάς είναι παραφθορά του Πελειάς. Στον μύθο ο Ωρίωνας ήταν διώκτης τους (ήθελε να τις βιάσει), και ο Ζευς για να τις σώσει από το βιασμό τις μεταμόρφωσε σε περιστέρια και τελικά μαζί με τον Ωρίωνα σε αστέρια στον ουρανό. Το σμήνος των πλειάδων που αποτελείται από επτά αστέρια και η σαρανταήμερη εξαφάνιση τους από το στερέωμα, σύμφωνα με τους Βαβυλώνιους, ήταν μια περίοδος βροχών θυελλών, πλημμύρων και κινδύνων, δηλαδή καταστάσεις που συμβολικά δείχνουν εκσπερμάτωση.
«Ονομάζονταν αυτές οι πέτρες Πλαγκταί, «οι κινούμενοι βράχοι». Η Κίρκη διηγιόταν στη συνέχεια, ότι περνούσαν αυτούς τους βράχους τα περιστέρια, που έφερναν στον Δία πατέρα την Αμβροσία. Ωστόσο, ακόμα κι απ’ αυτές (σ.σ. οι Πλειάδες) μια κάθε φορά χανόταν. Και ο Πατέρας έπρεπε κάθε φορά να συμπληρώνει τον αριθμό τους. Το έκανε αυτό —και δεν είναι δύσκολο να το μαντέψει κανείς - για να μένει το σμήνος των περιστεριών, όπως το βλέπει κανείς στον ουρανό, σαν Πλειάδες. Η χώρα, από την όποια έρχονταν τα περιστέρια με την αμβροσία, μπορεί να συγκριθεί βέβαια μόνο με τον κήπο των Εσπερίδων». (ΜτΕ Κερένυι σελ. 494). Η πλαγκταί πέτρες (η μήτρα) είναι μεταφορικά η είσοδος του κάτω κόσμου. Ο μύστης είναι εύκολο να μπει εκεί αλλά δύσκολο να βγει. Βγαίνει μόνο με το αγνό έρωτα που τον συμβολίζουν οι περιστέρες, και ειδικά ο αριθμός έξι, ο αριθμός της στύσης. Γιαυτό και το έβδομο περιστέρι «ματώνει» και «πεθαίνει». 
Οι Τιτάνες αφού τεμαχίζουν σε επτά κομμάτια τον Διόνυσο τον πετούν μέσα στο καζάνι και τον βράζουν και μετά τον περνούν σε επτά σούβλες και τον ψήνουν. Πριν ο Ζευς τους χτυπήσει με τον κεραυνό, είχαν δοκιμάσει «τον απαγορευμένο καρπό» του επτά. Το ίδιο όπως και οι Τιτάνες κάνει και ο ασεβής Τάνταλος που σφάζει τον γιο του (την αθανασία και φώτιση του) σε επτά κομμάτια και τον πετά σε ένα καζάνι και τον βράζει. Η Περσεφόνη δεν μπορεί να φύγει από τον Άδη γιατί έχει δοκιμάσει τους επτά σπόρους από το ρόδι του κάτω κόσμου. Ο Ιησούς έβγαλε μέσα από την «πόρνη» Μαρία Μαγδαληνή επτά δαιμόνια. Από τις δέκα εντολές η έβδομη είναι «ου μοιχεύσεις».
Γιαυτό λοιπόν και το φίδι Ωφίων τυλίγεται επτά φορές γύρω από το αυγό του σύμπαντος.

8. Μετά το σμίξιμο της με τον Ωφίωνα η Ευρυνόμη θα μεταμορφωθεί σε περιστέρι. Για το περιστέρι, το μεγάλο αυτό σύμβολο (και του χριστιανισμού) δεν μπορούμε να πούμε περισσότερα πράγματα από αυτά που είπαμε πιο πάνω σχολιάζοντας τον αριθμό επτά. Το περιστέρι είναι αυτό που φέρνει την αθάνατη τροφή από τον τόπο του «παραδείσου», τον τόπο της αθανασίας-φώτισης. Με την μορφή του αγνού έρωτα, του έρωτα της εγκράτειας πέταξε η Ευρυνόμη και εγκαταστάθηκε στο βουνό του Ολύμπου. Αυτό που θα πρέπει να προσέξουμε σε αυτό το μύθο της δημιουργίας και σε σχέση με τον προηγούμενο που εξετάσαμε είναι το εξής σημαντικό. Ενώ στον πρώτο μύθο ο Ωκεανός είναι μια μορφή που δεν γεννιέται φανερά από καμία δύναμη αλλά και ότι περιέχει σαν ουροβόρος που είναι και την δημιουργική δύναμη αλλά και την θηλυκή πλευρά. Είναι δηλαδή μια τριάδα από μόνος του. Η τριάδα αυτή γεννά και εξ ορισμού παραμένει ενωμένη αδιαίρετη[23]. Στον μύθο της Ευρυνόμης όμως υπάρχει κάτι πριν από αυτή που ονομάζεται χάος και άβυσσος που και πάλι δεν μπορεί κανείς να την ονομάσει τριάδα αλλά μία μήτρα μέσα στην οποία έχει προηγηθεί έρωτας. Είναι σαφές όμως ότι η Ευρυνόμη είναι αυτή που δημιουργεί πρώτη την αρσενική δύναμη, δηλαδή την διάσπαση της μονάδας, και είναι επίσης σαφές ότι με την πράξη της αυτή δημιουργεί και πτώση σπέρματος και έτσι συλλαμβάνει το «αυγό» του σύμπαντος. Η ίδια είναι που αμέσως μετά δημιουργεί τον αγνό έρωτα και πετά στον Όλυμπο. Με λίγα λόγια η Ευρυνόμη είναι όπως και ο Ζευς μία άνασσα[24] δηλαδή μια βασίλισσα που δεν γεννήθηκε «βασίλισσα» αλλά μία που επανέκτησε, επανακατέβαλε αυτό το αξίωμα.

9. Το βουνό ή ο λόφος όπως καταλάβαμε από αυτά που διαβάσαμε στον Κούπερ και τον Cirlot ανήκει στα «αξονικά» σύμβολα όπως αυτά του σταυρού, του δέντρου και του λουλουδιού, του διπλού πέλεκα, της στήλης και του κίονα, του ζιγκουράτ και της πυραμίδας, της πέτρας (λίθος), της λόγχης και του βέλους, του ομφαλού, της σκάλας, του τριγώνου, του θεού Άρη, του Α, του πασσάλου, του σφυριού, του καταρτιού του πλοίου, του κέρατου και άλλων που αυτή την στιγμή μας διαφεύγουν. Πίσω από όλα αυτά βέβαια κρύβεται όπως ίσως καταλαβαίνεται ο φαλλός.
Πολλοί σήμερα εξετάζουν μύθους από την ιστορική τους πλευρά, όπως πχ την ζωή του Ιησού, και συναντούν ανυπέρβλητες δυσκολίες αφού τα σύμβολα  έχουν ανακατευτεί με την «ιστορία». Θα σας φέρω ένα παράδειγμα που περιέχει το σύμβολο βουνό για να καταλάβει ο αναγνώστης τι εννοώ. Το σημείο που «σταυρώθηκε» ο Ιησούς λεγόταν Γολγοθάς που εξηγείται σαν «κρανίου τόπος». Ο Γολγοθάς αν και πουθενά στην βίβλο δεν αναφέρεται σαν βουνό ή λόφος εντούτοις σε όλα ανεξαιρέτως τα κινηματογραφικά έργα αλλά και σε πάμπολλες παραστάσεις και εικόνες δείχνουν τον Ιησού να ανεβαίνει σε βουνό ή σε λόφο. Ακόμη και σήμερα υπάρχει η κλασική ρήση για κάποιον που περνά δυσκολίες, «ανεβαίνει στο Γολγοθά του». Είναι μια κλασική περίπτωση συμβόλου, όπως και του μήλου του παραδείσου αφού εκεί δεν υπάρχει μηλιά, που το φαντάζονται. Ο Γολγοθάς λένε λοιπόν αυτοί που τον επισκέπτονται όχι μόνο δεν είναι βουνό και λόφος αλλά δύσκολα θα το πεις πεδιάδα. Φαντάστηκαν δηλαδή πως ο Ιησούς ανέβηκε το «βουνό», αφού τότε όλοι έπαιζαν τις σημασίες των συμβόλων στα δάκτυλα. Έτσι με τον ίδιο τρόπο ήξεραν και την σημασία του μήλου από τον μύθο των Εσπερίδων και όταν η Εύα δάγκωσε τον απαγορευμένο καρπό του «ξύλου» της γνώσης του καλού και του κακού,  φαντάστηκαν ότι αυτό ήταν ένα μήλο.
Το βουνό λοιπόν, ένα από τα πιο σπουδαία σύμβολα, συμβολίζει τον φαλλό, και αυτός που κατοικεί στην κορυφή του έχει φτάσει στο τέλος του έργου και την αθανασία-φώτιση που έχει προέλθει από την εγκράτεια.
Η Ευρυνόμη δηλαδή σαν περιστέρι ανεβαίνει με την δημιουργική δύναμη το φίδι Ωφίωνα στον Όλυμπο, δηλαδή κατακτά την υψηλή νόηση-αθανασία.
Η λέξη Όλυμπος, το βουνό, είναι μια λέξη μυστήριο. Κανείς δεν ξέρει από πού προέρχεται. Όσο και αν ψάξαμε δεν βρήκαμε αποδείξεις για την ρίζα του. Κάποιοι κατά καιρούς λένε πως έχει σχέση με την ρίζα ελ, δηλαδή το φως. Είναι και αυτή μια αναπόδεικτη εικασία. Θα θέλαμε να κάνουμε και μεις μία εικασία απλώς ίσως για να δείξουμε ένα διαφορετικό δρόμο. Η διαίσθηση και μόνο μας κάνει να πιστεύουμε πως Όλυμπος είναι συνδυασμός δύο λέξεων. Όλυμ ή όλυν[25] και πος. Η δεύτερη λέξη σημαίνει πόδι που είναι το ίδιο σύμβολο με το βουνό. Η πρώτη λέξη ίσως να προέρχεται από το όλος που σημαίνει ότι και σήμερα όλος (ολόκληρος) ακέραιος και το κυριότερο αβλαβής με την έννοια και του υγιή. Με λίγα λόγια προτείνουμε πως η λέξη Όλυμπος σημαίνει υγιές πόδι. Η βάση του ισχυρισμού μας πατάει στην ίδια την μυθολογία που διαχειρίζεται το πόδι αλλά και το βουνό σαν φαλλό. Το άρρωστο και το κουτσό πόδι σαν σύμβολο είναι ο «άρρωστος» και ο ατελής φαλλός δηλαδή αυτός που εκσπερματώνει. Περισσότερα αμέσως μετά.

10. Το πόδι, ο Μηρός και η φτέρνα στα δικά μας σχόλια δεν μπορούν να σχολιασθούν ξεχωριστά αφού είναι κομμάτια ενός και μόνο συμβόλου, του ποδιού. Το τεράστιο αυτό σύμβολο είναι σχεδόν άγνωστο και παραμελημένο. Πιο πάνω ο Κούπερ έδειξε ότι σαφώς το πόδι είναι ένα αξονικό δηλαδή φαλλικό σύμβολο. Λέει: «Οι μονοπόδαροι θεοί θεωρούνται κατά ποικίλους τρόπους, σαν σύμβολα του άξονα, ή σαν σεληνιακά ή φαλλικά». «Τα σύμβολα της σπονδυλικής στήλης είναι οι άξονες του κόσμου, τα βουνά, οι στήλες, τα δέντρα, τα κέρατα, τα πόδια». Επίσης είδαμε οι μυθολόγοι να συμπεριφέρονται στο μηρό, ανδρικό και γυναικείο (Ζευς, Ήρα Ιακώβ), σαν να είναι τα γεννητικά όργανα. Στην ελληνική μυθολογία το πόδι είναι βασικό σύμβολο σε πολλούς μύθους. Θυμίζουμε: Ο Ερμής που συμβολίζει το σπέρμα έχει τα φτερά του, το όργανο με το οποίο ξεχωρίζει από τους άλλους θεούς και με το όργανο το οποίο ενώνει τους τρεις κόσμους,[26] στα πόδια αλλά και στο κεφάλι. Είναι άλλη μια επανάληψη για την σχέση που έχει η φώτιση-αθανασία με το γενετικό σύστημα.












Εικόνα 7. Σύγχρονη αναπαράσταση του Ερμή

Το αντίθετο του Ερμή (το πόδι με τα φτερά) και ντροπή για την ίδια του τη μάνα την Ήρα ήταν ο θεός της «λάβας» των ηφαιστείων, ο Ήφαιστος. Η Ήρα αμέσως μετά της γέννα, λόγω της «ασκήμιας» του,  τον πέταξε από τον Όλυμπο και έπεσε στην «θάλασσα». Από κει τον περιμάζεψαν η Θεές Θέτιδα και Ευρυνόμη. Τα πρώτα εννέα (9) του χρόνια τα πέρασε σε μια «σπηλιά» της «θάλασσας»[27]. Αν και ήταν γεροδεμένος ήταν πολύ κοντός (νάνος) και κουτσός και από τα δύο πόδια. Το κύριο χαρακτηριστικό του δηλαδή ήταν το ανάστημα και τα χωλά του πόδια. Το ηφαίστειο[28] σαν σύμβολο είναι ένα βουνό αντίθετο από τον Όλυμπο. Είναι ένα βουνό που χύνει «λάβα». Η λάβα είναι όμοια με το λιωμένο σίδερο των σιδηρουργών και γιαυτό ο Ήφαιστος ήταν σιδηρουργός. Σαν τεχνίτης ο Ήφαιστος όμως δεν έφτιαχνε μόνο σιδερένια τεχνουργήματα[29] αλλά και χρυσά, όπως τα «τρίποδα» χρυσά τραπέζια που αυτό-κινούνταν για να εξυπηρετούν τους ολύμπιους.[30]  Δηλαδή ο γήινος έρωτας
 

Εικόνα 8. Τρίποδες ή τρισκελίδες σύμβολα του ήλιου και της φώτισης-αθανασίας. Είναι το ιερό τρία σε συνδυασμό με το πόδι-φαλλός.

μπορεί (κάνοντας το έργο) να κατασκευάσει και χρυσά τεχνουργήματα. Σε δύο περιπτώσεις στην ελληνική μυθολογία μας δείχνουν θεές πως αποκτάται η αθανασία.[31] Στην μία η Ήρα προσπαθεί να κάνει «αθάνατο» στην Ελευσίνα το στερνοπαίδι του Κελεού και της Μετάνειρας, Δημοφώντα. Στην άλλη η Θέτις τον γιό της Αχιλλέα. Και στις δύο περιπτώσεις οι θεές που άφησαν λόγω του φόβου και της βλακείας των ανθρώπων το έργο ανεκπλήρωτο, καψαλίζουν στην «φωτιά» (έρωτας) τα μικρά παιδιά που τα πιάνουν από το πόδι. Έτσι ξέρουμε πως ο άτρωτος σε όλο του το άλλο κορμί Αχιλλέας ήταν τρωτός στο πόδι στο σημείο της «φτέρνας» εκεί από όπου τον  έπιανε η μάνα του στο «καψάλισμα».[32] Μόνο από την φτέρνα μπορούσε ο ημιαθάνατος Αχιλλέας να «αιμορραγήσει». Όπως καταλαβαίνεται το σύμβολο φτέρνα στον άντρα είναι η ουρήθρα.
Άλλος ένας διάσημος στα πέρατα της οικουμένης μύθος είναι ο μύθος του Οιδίποδα που βασίζεται πάνω στο βασικό αρχέτυπο του παρατημένου παιδιού. Οιδίπους σημαίνει «πρησμένο πόδι»[33] (από το οίδος – πρήξιμο,  οίδημα,  φούσκωμα,  έπαρμα,  φλεγμονή- και το πους το πόδι). Στο πρώτο (το αναπόφευκτο και μοιραίο) έγκλημα του ο Οιδίποδας, πάνω σε ένα ασήμαντο καυγά σκοτώνει τον πατέρα του Λάιο, χωρίς να ξέρει ότι αυτός είναι ο πατέρας του,[34] το δεύτερο και κυριότερο (αυτό τον έχει κάνει διάσημο στον κόσμο) είναι σεξουαλικό αφού σμίγει με την μάνα του χωρίς να ξέρει ότι είναι μάνα του[35]. Η προσβολή στη μάνα γη, γιατί αυτό είναι το έγκλημα,[36] θα κάνει τον Οιδίποδα τυφλό (θα αυτό-τυφλωθεί) που σημαίνει θα χάσει την φώτιση-αθανασία.
Αν και θα αφιερώσουμε ένα μέρος της μελέτης μας μόνο για τον χριστιανισμό, εντούτοις δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε δύο περιπτώσεις που ο Ιησούς χρησιμοποιεί το σύμβολο πόδι. Η μία είναι όταν περπατά στα νερά,[37] και η άλλη στον μυστικό δείπνο. Λίγοι έχουν δώσει την πρέπουσα σημασία στην συμβολική κίνηση του Ιησού που πλένει τα «πόδια» των μαθητών του πριν από την συμμετοχή τους σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε θεία κοινωνία. Η θεία κοινωνία είναι συμβολισμός του έργου και για αυτό ο Ιησούς απαιτεί την καθαρότητα του «ποδιού» και όχι την αστεία δικαιολογία, την διδαχή της ταπεινότητας που λένε οι «πάνσοφοι» κληρονόμοι του.
Πάνω σε ένα τρίποδα καθόταν η Πυθία για να αποδώσει τους χρησμούς. Έτσι μας δείχνει ότι η Πυθία εξασκούσε το έργο. Ο πασίγνωστος τρίποδας της Πυθίας των Δελφών (η ρίζα δελφ σημαίνει μήτρα) είναι το ίδιο σύμβολο με το τρισκέλιο αλλά και το τρίγωνο.
11.Αν οι εξαίρετοι λεξικογράφοι Κούπερ και Cirlot είχαν προσέξει λίγο περισσότερο την ελληνική μυθολογία θα ανέφεραν δύο περιπτώσεις αρκετά ξεκάθαρες ως προς το νόημα του δοντιού. Η μία είναι από την ιστορία του Κάδμου. «Γιατί μόνος του έπρεπε να ολοκληρώσει το έργο του. Σαν ένας θεός, σε μια χώρα κατοικημένη μόνο από μερικούς πρωτογόνους, αντιμετώπισε το Δράκοντα». «Τον άθλο του έκαμε εντελώς σύμφωνα με τον πρωτόγονο τρόπο, χωρίς κανένα όπλο: με μια πέτρα ο Κάδμος σκότωσε το φίδι».  «Η Αθηνά τον βοήθησε και του έδωσε τη συμβουλή να χρησιμοποιήσει τα δόντια τού δράκου για σπορά». «Από τη δρακοσπορά ξεπετάχτηκαν οπλισμένοι πολεμιστές, πέντε ή περισσότεροι, μια ολόκληρη απειλητική συντροφιά για τον μοναχικό Κάδμο, που τούς χάρισε την ύπαρξη». Το φίδι αυτό φυλούσε μια πηγή του ανήκε στον Άρη. «Τότε προετοίμασε ό Κάδμος τη θυσία. Έστειλε μερικούς από τούς συντρόφους του να βρουν μια πηγή, γιατί το νερό ήταν απαραίτητο στη θυσία. Αυτοί όμως δεν γύρισαν πίσω. Τους σκότωσε ό δράκος που φύλαγε την πηγή. Η πηγή βρισκόταν εκεί κοντά κι ονομαζόταν Αρεία, πηγή του Άρεως. Ένα φοβερό φίδι κατοικούσε κει σε μια σπηλιά» (αποσπάσματα από την ΜτΕ Κερένυι σελ 285 από τον μύθο Κάδμος και Αρμονία).
Ο άλλος μύθος είναι από την Αργοναυτική εκστρατεία. «Ότι το δέρας αυτό κρεμόταν μέσα σ’ ένα δάσος από το στόμα του δράκοντα, που ήταν σε θέση να περιτυλίξει ένα ολάκερο πλοίο σαν την Αργώ με τους πενήντα κωπηλάτες της. Ονόμαζαν την πυκνή λόχμη «άλσος του Άρεως», που σήμαινε σ’ όλες τις αφηγήσεις - όχι τίποτε διαφορετικό απ’ ότι στη θηβαϊκή ιστορία του Κάδμου και της Αρμονίας - έναν τόπο θανάτου, μια περιοχή τού Άδου». «Ισχυρίζονταν ότι η Παλλάς Αθηνά είχε κρατήσει τα μισά δόντια του δράκοντα από τη θηβαϊκή σπορά τού Κάδμου και τα είχε δώσει γι’ αυτό το σκοπό στον Αιήτη. Έτσι, δεν έμενε στον Ιάσονα τίποτα άλλο, παρά να μιμηθεί στη συνέχεια τον Κάδμο και να ρίξει ένα λιθάρι ανάμεσα στους γίγαντες που ξεφύτρωναν από τη γη, οι όποιοι άρχισαν αμέσως να εξολοθρεύουν ο ένας τον άλλον» (ΜτΕ Κερένυι Ιάσων και Μήδεια σελ. 507). Δεν είναι τυχαίο που η πηγή αλλά και η σπηλιά στην πρώτη περίπτωση ανήκουν στον Άρη. Ο Άρης είναι σύμβολο του φαλλού και η σπηλιά είναι η μήτρα που χρησιμοποιεί. Στην δεύτερη ιστορία στην Αργοναυτική εκστρατεία του Ιάσονα ο Κερένυι είναι ακόμα πιο αποκαλυπτικός αφού μας λέει ότι το άλσος του Άρη είναι ένας τόπος θανάτου μια περιοχή του Άδη. Είναι δηλαδή μία μήτρα. Κήπος, όπως αυτός του παραδείσου ή όπως αυτός των Εσπερίδων, άλσος, αγρός, λιβάδι, λειμώνας (λειμώνας δηλαδή λιβάδι ή αγρός είναι ο κόσμος του Άδη), είναι σύμβολα της μήτρας. Τα δόντια δηλαδή που σπέρνονται και βγαίνουν άνδρες δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο εκτός από χυμένο σπέρμα.
Ποια είναι λοιπόν η συμβολική κίνηση που κάνει η Ευρυνόμη όταν πατά με την «φτέρνα» της το κεφάλι του Οφίωνα και του ξεριζώνει τα «δόντια»; Απλά δεν ανέχεται την εκσπερμάτωση της δημιουργικής δύναμης στον «Όλυμπο». Δηλαδή σαν περιστέρα που είναι κάνει το έργο. Ο Οφίων είναι η πεσμένη δύναμη του Ολύμπου[38] που από κει και πέρα την βρίσκουμε μόνο στις «σπηλιές» της «γης».




[1] Οι επτά πλανητικές δυνάμεις ήταν οι πέντε πλανήτες που μπορούσαν να δουν τότε, δηλαδή ο Κρόνος, ο Δίας, ο Ερμής, η Αφροδίτη, ο Άρης και μαζί με αυτούς η Σελήνη και ο Ήλιος. Η σπουδαιότητα τους εκτός από την προφανή του ήλιου και της σελήνης ήταν στο ότι οι πλανήτες αυτοί δεν ακολουθούσαν τον στροβιλισμό σε σπείρα που γινόταν στο στερέωμα και ακολουθούσαν όλα τα άλλα αστέρια. Έτσι κάθε ένας από αυτούς τους «πλανήτες» έγινε προστάτης μιας ημέρας της εβδομάδος. Ο Γκρέιβς λέει ότι αυτοί ήταν στην ουσία οι Τιτάνες κάτι που εκ πρώτης όψεως φαίνεται να είναι λάθος, γιατί δεν ήταν όλες οι μέρες της εβδομάδος «κακές» αλλά μόνο μία, η έβδομη. 
[2] Πρόκειται για την  H. P. BLAVATSKY, των θεοσοφιστών. Εμείς πάντως τολμούμε και διαφωνούμε με αυτή τη άποψη. Το χάος δεν έχει καμία σχέση με το ανώτερο στρώμα του αέρα, με τον καθαρό ουρανό, τον ουρανό πάνω από τα σύννεφα, τον ουρανό που δεν φέρνει βροχή, γιατί όλα αυτά είναι ο αιθέρας.
[3] Ο Κούπερ ή ο μεταφραστής του κάνει λάθος χρησιμοποιώντας τις λέξεις «το Δέντρο της Ζωής», ή «το Δέντρο της Γνώσης» γιατί στην Παλαιά Διαθήκη δεν μιλάει για «δένδρα» της «Ζωής» ή της «Γνώσης» αλλά για «Ξύλα». Δέντρο σε «παραδείσιο κήπο» με φίδι και μηλιά υπάρχει μόνο στον ελληνικό μύθο «ο κήπος των Εσπερίδων».
[4] Είναι η Αφροδίτη της ανατολής
[5] Εδώ  ή ο Cirlot ή ο μεταφραστής του κάνει λάθος αφού δεν είναι θεά αλλά ο θεός Ρα δηλαδή ο ήλιος.
[6] Θα με συγχωρήσει ο Cirlot αλλά είναι μία καθαρά ορφική αντίληψη. Άλλωστε ο Γνωστικισμός ο Μανιχαϊσμός αλλά και ο Εσσαϊσμός και ο Χριστιανισμός είναι «παιδιά» του Ορφισμού.
[7] Η Ιλιάδα (αν βγάλει κανείς τις ιστορικές ρίζες) είναι ένα καθαρά μυστικιστικό κείμενο, που αφορά την κατάκτηση του Ίλιου και της Τροίας (του συμβολικού ήλιου και της τριάδας, δηλαδή της αθανασίας ή αλλιώς φώτισης). Ο αετός είναι σύμβολο της υψηλής νόησης δηλαδή της επίτευξης της ένωσης των εγκεφάλων, και το υποταγμένο φίδι στα νύχια του αετού είναι η υποταγή της δημιουργικής δύναμης στην εξυπηρέτηση του έργου. Τα περί Αρείων και μητριαρχικής Ασίας είναι ανοησίες.   
[8] Από το τελευταίο, σύμβολο της χρυσής εποχής, όπως ίσως θα καταλαβαίνεται η επεξήγηση που δίνεται χρόνια τώρα για το περιστέρι που κρατά ένα κλαδί ελιάς, πως τάχα είναι ειρήνη μεταξύ του θεού και των ανθρώπων μετά τον κατακλυσμό του Νώε, είναι πέρα ως πέρα λανθασμένη. Το χαρακτηριστικό της χρυσής εποχής, της πρώτης περιόδου διακυβέρνησης από τον Κρόνο, όπως είπαμε και πιο πάνω, είναι το «έργο» που κάνει το αθώο παιδί και αντιστοιχεί από την γέννηση μέχρι την εφηβεία. Το σύμβολο δείχνει στο Νώε πως ο «κατακλυσμός» του έρωτα σταμάτησε και οι άνθρωποι έγιναν εγκρατείς, όπως τα αθώα παιδιά.
[9] Δεν υπάρχει καμία αναφορά από τον Ιησού και τους Αποστόλους σε τριάδα. Ο Κούπερ παραθέτει δύο τριάδες εκ των οποίων η μία (Μαρία, Ιωσήφ, Ιησούς) είναι σύμφωνη με το πνεύμα της παγκόσμιας φιλοσοφίας, αρσενικό θηλυκό και τη τρίτη είναι η ενωτική δύναμη τον έρωτα. Βέβαια ο Ιησούς δεν είναι ο έρωτας είναι ο καρπός του θείου έρωτα το χρυσό μήλο, η ανωτέρα νόηση-αθανασία. Στην επίσημη τριάδα των χριστιανών υπάρχει το χρυσό μήλο (ο αμνός λέγεται στα αρχαία ελληνικά μήλο), υπάρχει ο αγνός έρωτας το περιστέρι και η αρσενική μορφή του πατέρα, αλλά λείπει η θηλυκή μορφή.  Ο υιός και το περιστέρι μπορεί να είναι ανταλλάξιμα σύμβολα δεν μπορεί το περιστέρι όμως να είναι ανταλλάξιμο σύμβολο με την θηλυκή αρχή. Απόδειξη είναι ο ευαγγελισμός της Θεοτόκου. Στην σκηνή υπάρχει η Μαρία σαν θηλυκή αρχή, ο αρχάγγελος κρατά τον κρίνο (το λουλούδι είναι αξονικό σύμβολο δηλαδή φαλλός) και από κοντά είναι το περιστέρι (ο αγνός έρωτας του έργου) σαν τρίτος παράγοντας. Πραγματικά θα ήθελα να ήξερα τον πάνσοφο ταγό που σκέφτηκε αυτό το τερατούργημα με τον πατέρα τον υιό και το άγιο πνεύμα. 
[10] Αν δεν ξέρει κάποιος αυτό το σύμβολο δεν μπορεί να εξηγήσει τον χριστιανισμό. Τόσο σπουδαίο σύμβολο είναι.
[11] Ο Κερένυι μας παραπέμπει στα σχόλια Ιλιάδας 14. 296 και στην Αινιάδα του Βιργίλιου Α. 8. 454
[12] Το πυρ και η φλόγα είναι σε αυτή την περίπτωση η «αρσενική φλόγα» και γιαυτό ο Άγκνι είναι βροχοποιός γονιμότητα της αστραπής και η οικιακή εστία. Τα «δόντια» λοιπόν της φλόγας είναι το σπέρμα.
[13] Όπως θα δούμε παρακάτω στον ορφικό μύθο της δημιουργίας, στην αρχή υπάρχει η Νύχτα, πουλί με μαύρα φτερά.
[14] Ανδρόγυνος είναι η μονάδα αδιαίρετη 
[15] Ανάδυση μέσα από τα νερά συνήθως βλέπουμε από θεότητες του έρωτα όπως η Αφροδίτη αλλά και θεότητες που έχουν σχέση με την υψηλή νόηση, όπως η Αθηνά (μία παραλλαγή της γέννηση της λέει ότι αναδύθηκε από την λίμνη Κωπαΐδα), αλλά και τις «τύψεις» που είναι και αυτές λειτουργία του εγκεφάλου. Αυτό δείχνει για άλλη μια φορά το πόσο στενές σχέσεις έχουν ο έρωτας και η νόηση.
[16] Σταύρωση είναι η ερωτική πράξη
[17] Το πρόβατο που στην αρχαιότητα λεγόταν μήλο είναι σύμβολο του ανώτερου εαυτού δηλαδή της ανώτερης νόησης που «χτίζεται» με το έργο, δηλαδή την εγκράτεια. Καταλαβαίνεται λοιπόν τι σημαίνει σφαγμένο πρόβατο ή δαγκωμένο μήλο.
[18] Στον εβραϊκό μύθο η περιέργεια χρεώνεται μόνο στην εκπρόσωπο του γυναικείου φύλου, και αυτό είναι μία αδικία αφού στο θηλυκό, στην έμμηνο ρήση, δε είναι απαραίτητος ο αυνανισμός όπως είναι στο αρσενικό. 
[19] Προφανώς μιλάει για τον ήλιο που ορίζει τις έξη μέρες της δημιουργίας και την έβδομη που την ορίζει η σελήνη.
[20] Κάποιοι φωστήρες χαρακτηρίζουν το περιστέρι λάγνο. Έχουν βέβαια τον σκοπό τους, που δεν είναι άλλος από του ότι το πουλί αυτό ήταν σύμβολο της Αφροδίτης. Είναι η ίδιοι που ονόμασαν τον εωσφόρο, «αυτόν που φέρνει το φως» διάολο. Τον άρχοντα του σκότους τον ονόμασαν έτσι γιατί εωσφόρος ονομάζεται το αστέρι της Αφροδίτης.
[21] Πέλεια πελειάς-δος «το αγριοπερίστερο» (Hofmann). Πελειάδες ήταν οι επτά κόρες του Άτλαντα, Πέλειαι οι ιέρειες του μαντείου της Δωδώνης.
[22] Ο μύθος τις θέλει να είναι μια παρθενική ομάδα της Αρτέμιδος (και όχι της Αφροδίτης)
[23] Σας θυμίζει τίποτε αυτό;
[24] Ο Ζευς όπως λέει και ο Κερένυι (ΜτΕ σελ 36) ήταν άνακτας και όχι βασιλιάς όπως ο Κρόνος.
[25] Η αρχαιότερη λέξη του Ολύμπιου ήταν Ολύνπιος.
[26] Οι τρεις κόσμοι μπορεί να είναι ο Όλυμπος δηλαδή ο Ουρανός, η γη των κοινών ανθρώπων αλλά και ο κάτω κόσμος του Άδη ή οι τρεις εγκέφαλοι του ανθρώπου.
[27] Το εννέα είναι ο γήινος έρωτας.
[28] Έδρα και «εργαστήρι» του Ηφαίστου ήταν η Λήμνος που είχε ενεργό ηφαίστειο.
[29] Ο σίδηρος ήταν μέταλλο του Άρη του θεού που του άρεσε να χύνει «αίμα».
[30] Ο χρυσός είναι το μέταλλο του ήλιου όπως ήταν ο Απόλλων δηλαδή είναι φώτιση-αθανασία. Ο τρίποδας (ήλιος) συμβολίζεται και με το τρισκέλιο.
[31] Σε δύο περιπτώσεις που συμμετέχει το σύμβολο πόδι γιατί υπάρχουν πάμπολλες.
[32] Το καψάλισμα είναι η έκθεση στη «φωτιά» αλλά όχι το «κάψιμο», καταλαβαίνεται πια είναι η διαφορά.
[33] Να πως δίνει ο Κερένυι την σχέση ποδιού-φαλλού στην ΜτΕ σελ. 340 «Σύμφωνα με το όνομα του, ο ήρωας είχε «πρησμένα πόδια» και οι αφηγητές πάσχιζαν να εξηγήσουν αυτό το παράξενο όνομα και να κάνουν πιστευτό, ότι αυτός πράγματι είχε σχέση με τα πόδια του έκθετου παιδιού. Αλλιώς, θα μπορούσε κανείς εύκολα να σκεφτεί έναν από τους Δακτύλους, τους από τη γη γεννημένους γιούς της μεγάλης μητέρας των θεών. Στα πολύ παλιά χρόνια χρησιμοποιούσε κανείς κύρια ονόματα χωρίς την περίφραση «πρησμένα πόδια», αν είχε στο νου του την Ιδιότητα των Δακτύλων: τότε μπορούσε ακόμη να ονομάζεται κανείς απλά Οιδίφαλλος» (σ.σ. πρησμένος φαλλός). Ο Κερένυι  παραπέμπει στο Ventris-Chadwick, Documents in Mycenaean Greek PY 40 Palmer
[34] Οι θεοί μέσω του μαντείου είχαν ειδοποιήσει τον Λάιο να μην κάνει παιδί γιατί αυτό θα τον σκοτώσει. Ο Λάιος λόγω πόθου και κρασιού παράκουσε. Έτσι όταν γεννήθηκε ο Οιδίποδας τον παράτησε και του τρύπησε τα «πόδια» για να αιμορραγήσουν και να τον φάνε τα αγρίμια. Τον Οιδίποδα όμως τον έσωσε ένας βοσκός. Έτσι ο φόνος του πατέρα είναι ουσιαστικά δικαιολογημένος αφού οι θεοί είχαν προειδοποιήσει τον Λάιο. Το κυρίως έγκλημα του Οιδίποδα είναι το σμίξιμο με την μητέρα του, που συμβολίζει τη μάνα γη που δέχεται το πεσμένο σπέρμα. 
[35] Δηλαδή κακώς αποδόθηκε η έλξη του παιδιού  για τους γονείς ως οιδιπόδειο σύμπλεγμα αφού ο Οιδίποδας δεν ήξερε πως η σύντροφος του ήταν μάνα του.
[36] Η εκσπερμάτωση προβάλει το μεταιχμιακό που είναι η μάνα του νέο-εγκεφάλου.
[37] Στην Ελλάδα το έχουν δείξει πριν από τον Ιησού η Ευρυνόμη στον πελασγικό μύθο της δημιουργίας αλλά και η μάνα του Θησέα Αίθρα, πριν πλαγιάσει με τον Ποσειδώνα και κάνει μαζί του τον Θησέα, που περπατά πάνω στα νερά από τον Γαλατά της Τροιζήνας στο νησί Σφαιρία (σφαίρα) σημερινό κομμάτι του Πόρου.  Για την ιστορία πίσω από τον βασιλιά Αιγέα κρύβεται ο Ποσειδώνας αφού Αιγέας ήταν όνομα του θεού της θάλασσας (αίγα είναι το κύμα αλλά και η κατσίκα).
[38] Η διαφορά με τον εβραϊκό παράδεισο είναι ότι το βουνό Όλυμπος είναι φαλλικό σύμβολο ενώ ο κήπος είναι σύμβολο μήτρας. Ο «παράδεισος» είναι αντιγραφή του κήπου των Εσπερίδων και ανήκε στην Ήρα. Η λέξη παράδεισος ίσως σημαίνει «στη δύση» (παρά τη δύση) αφού εκεί, μετά τον μεγάλο ωκεανό που άρχιζε έξω από τις στήλες του Ηρακλή και του Διός (σημερινό Γιβραλτάρ), στα όρια του επέκεινα (της ροής του θεού Ωκεανού),  πιστευόταν ότι ήταν ο «κήπος» των Εσπερίδων, ο «κήπος» της Ήρας. Έσπερος ή εωσφόρος (αυτός που φέρνει το φως) ήταν ο πλανήτης Αφροδίτη.